Daily archive

Октябрь 09, 2018

АВСТРИЯ. План Памелы П. и «изчезающий лик Вольтера»

in Conflicts 2018 · Europe 2018 · Nation 2018 · Person · RU · Skepticism 2018 · State 2018 · YOUTUBE 2018 39 views / 0 comments

Balkans       Baltic   Germany       Europe       Russia     USA        World       Moldova       Polska    Ukraine     Danube

GEOMETR.IT  ipg-journal.io

 

* АВСТРИЯ. Джой Памела Ренди-Вагнер. Даже Противники Признают Её Политический Талант.

YOUTUBE 2018  * Будущее каждой европейской страны станет тематическим уроком для других. Сентябрь 2018.

Впервые пост главы партии австрийской социал-демократии заняла женщина, да еще и со столь необычным именем. Джой Памела Ренди-Вагнер, получившая в среде однопартийцев прозвище «Пам», судя по ее собственным словам, обязана своим первым именем бывшему увлечению своих родителей движением хиппи.

«Yes we Pam» – под таким эйфорическим названием появилась публикация в желтой австрийской прессе, а журнал Profil.at опубликовал результаты блиц-опроса, согласно которым 32 процента респондентов считают ее лучшим председателем Социал-демократической партии Австрии (СДПА) нежели ее предшественник Кристиан Керн. И только девять процентов придерживаются противоположного мнения.

Новые партийные лидеры, рейтинг популярности которых взлетает до небес, а потом стремительно падает, хорошо известны и в Австрии. Как только стихает первая волна эйфории, конкуренты начинают стрелять по одной и той же цели, а суровые политические будни отнимают все силы.

Период затухания политика, возглавляющего СДПА, стал ужасающе коротким. Керн, которого в публикациях чествовали как «мистер хладнокровие», будет руководить СДПА лишь с мая 2016 по ноябрь 2018 года. Потом руководство возьмет на себя Ренди-Вагнер, которая весной 2019 года поведет партию на выборы в Европейский парламент – с главным кандидатом от Австрии в лице Керна.

В 2022 году последуют выборы в Национальный совет, на которых придется соперничать с нынешним канцлером и председателем Австрийской народной партии Себастьяном Курцом. Женщина, врач, мать, новичок в политике — на первый взгляд биография Ренди-Вагнер как будто создана для того, чтобы представлять СДПА. Рейтинг партии колеблется в диапазоне от 25 до 30 процентов и противостоит правительству правых популистов и правых консерваторов.

В кабинете Курца хотя и существует 50-процентная женская квота, но главные действующие лица – мужчины. Сам Курц, его вице-канцлер, глава Австрийской партии свободы (АПС) Хайнц-Кристиан Штрахе и министр внутренних дел Герберт Кикль определяют повестку дня в сфере безопасности, миграции и интеграции.

*

Ренди-Вагнер стала находкой Керна, бывшего менеджера энергетического концерна и федеральной железной дороги, противники которого умело обратили против него карьеру и уровень культуры этого политика сразу же после того, как он сменил должность канцлера на место в оппозиции. Запах скотного двора и власть в доме – оба эти понятия чужды и Ренди-Вагнер, и Керну.

По стилю и манере поведения на публике она также мало чем напоминает типичную австрийскую социал-демократку с низов. Ведущие партийные деятельницы «красного движения» в прошлом как правило делегировались профсоюзным крылом  или красным женским движением соответствующего образца.

Изящная, обладающая особым вкусом и знающая толк в моде Ренди-Вагнер благодаря изысканному стилю подачи, женственности и модной прическе производит скорее впечатление университетского профессора по французскому языку, нежели женского австро-товарища по партии.       

Первым ее кадровым решением стало назначение бывшего театрального менеджера и министра культуры от СДПА Томаса Дрозда на пост федерального исполнительного директора партии. Он, как и она, является доверенным лицом Керна, а стиль его поведения типичен для представителя социал-демократии из среды городского гражданского населения.

«С Твоего позволения Томас: Ты — Бобо», такой пост разместили функционеры партийной организации федеральной земли Штирия. Акроним «Бобо» обозначает представителя городской прослойки научных работников из так называемой «буржуазной богемы» и в Австрии, подспудно все еще враждебно настроенной по отношению к интеллигенции, слывет скорее ругательным словом нежели похвалой.

И это при том, что один из важнейших прародителей австрийской социал-демократии Виктор Адлер был зажиточным горожанином и врачом. Похоже в партии знание этого исторического факта призабыто. А австрийская социал-демократия давно перестала быть представительницей рабочего сословия, даже невзирая на попытки многих ее функционеров путем мимикрии отождествить себя с ним. Она представляет скорее чиновников, а также открытую навстречу миру академическую среду и людей пожилого возраста.

Женщины преимущественно голосуют за СДПА и Партию зеленых, мужчины – за АПС. Это в свою очередь может стать интересным моментом истины для Ренди-Вагнер. СДПА с точки зрения своего электората является женской партией, которую наконец-таки возглавила женщина.

*

Аутентичность и харизма для топ-политиков стали важнее, чем когда-либо, Ренди-Вагнер бесспорно обладает и тем, и другим благодаря своей профессии врача и предшествующим успехам в средствах массовой информации.

Ренди-Вагнер изучала медицину. На международном конгрессе за границей она познакомилась со своим будущим мужем, дипломатом Михаэлем Ренди. Пара разделяет карьерные и семейные обязанности по принципу партнерства. Когда ее мужа назначили послом в Израиле, она отправилась вместе с ним, заняла должность приглашенного преподавателя Тель-Авивского университета и учила иврит. В Израиле появилась на свет вторая дочь. Тогда же Ренди-Вагнер закончила работу над докторской диссертацией.

Существует ли что-то вроде женских тем в социал-демократической политике? И если да, то какие? И могут ли они в конце концов стать средством борьбы с правыми демагогами? Вот те интересные вопросы, на которые в Австрии в последующие месяцы если и не последует ответа, то все же появится возможность наблюдать за его поиском.

Даже противники признают ее большой политический талант Ренди-Вагнер . Сумеет ли она в качестве лидера оппозиции одержать победу над правительством правых в Австрии, зависит прежде всего от того, удастся ли ей пробить постоянное разыгрывание карты под названием «чрезвычайная ситуация».

 

Барбара ТОТ,

политический обозреватель венского журнала Falter

* Публикация не является редакционной статьёй. Она отражает исключительно точку зрения и аргументацию автора. Публикация представлена в изложении. Оригинал размещен по адресу:  ipg-journal.io

* * *

FEAR. FEAR. Трамп в Белом доме. По книге R. Woodward`a 24.09.2018

THE WEST. Есть ли у Европы Воля к Выживанию? 24.09.2018

ЕВРОПА и Членовредительство Её 24.09.2018

Ребята, Евросоюз — это 28 козлов отпущения! 24.09.2018

Тriangle Москва-Стамбул-Будапешт или ТРЕУХ?  24.09.2018

Немецкая Тюрьма — это Соленная Свинячья Голова 24.09.2018

АНТИФА КАК ФА? 24.09.2018

Trudności po bałkańsku  24.09.2018

GEOMETR.IT

1. Regional dialogue in Eastern Europe

in Balkans 2018 · Danube 2018 · EN · Europe 2018 · Politics 2018 · Skepticism 2018 24 views / 3 comments

Europe

GEOMETR.IT  gisreportsonline.com

* The Three Seas Initiative includes several proposed railways, highways, and energy pipelines that would link the group’s 12 member states

  • Poland is leading the Three Seas Initiative, aiming to improve integration in Central and Eastern Europe
  • A lack of integration on issues like energy and transportation makes the region feel vulnerable
  • Most of the proposed projects are on paper, awaiting outside investment and support from the EU

On September 17, leaders from Central and Eastern Europe gathered in Bucharest to take part at the third Three Seas Initiative (TSI) summit. Jointly led by Poland and Croatia, the TSI promotes cooperation between the Baltic, the Adriatic and Black Seas, and includes 12 European Union member states: Austria, Bulgaria, Croatia, the Czech Republic, Estonia, Hungary, Latvia, Lithuania, Poland, Romania, Slovakia and Slovenia. Polish President Andrzej Duda proposed the initiative during his inauguration speech and has been its driving force. But as the largest power among the TSI states, Poland was circumspect enough to let Croatia begin the summit.

What is the Three Seas Initiative? 

The Three Seas Initiative is a forum of European Union countries in Central and Eastern Europe located between the Baltic, Adriatic, and the Black Sea. It has been created to promote regional dialogue on a variety of issues affecting the countries of the region. 

The Three Seas Initiative is made up of twelve member countries: The three Baltic states (Lithuania, Latvia, Estonia) the Visegrad four (Poland, Czech Republic, Slovakia, Hungary), Austria, Romania, Bulgaria, Croatia, and Slovenia. 

The Three Seas Initiative aims at increasing Central European cooperation in the fields of energy security, infrastructural development, communication and transportation. The regions and the whole continent need a more North-South connection to achieve the completion of the internal market that had been so far connecting the continent along an East-West axe. 

The initiative has been closely related to two major infrastructure projects in the region. The first North-South highway “Via Carpathia”, connecting Klaipėda in Lithuania with Thessaloniki in Greece. The second is the Liquefied natural gas (LNG) infrastructure project, with ocean terminals in Poland and Croatia and a connecting pipeline.

Past Summits 

The initiative held its first summit in Dubrovnik on August 25-26, 2016. The two-day event ended with a declaration of cooperation in economic matters, particularly in the field of energy as well as transport and communications infrastructure. 

The initiative’s second summit was held July 6-7, 2017 in Warsaw. US President Donald Trump attended and spoke at the summit. The participating countries unanimously agreed to set up a Three Seas Business Forum.

A limited framework for regional cooperation 

The regional cooperation is not unconditional and all-encompassing. On the contrary, it is focussed on economic matters, notably on energy, transportation, and digital communication. 

At the first Dubrovnik summit, the Croatian President Kolinda Grabar-Kitarovic stated that the cooperation “would benefit not only these twelve EU country members but the whole European Union”. 

The Dubrovnik declaration of 2016 is a political framework based on which concrete projects will be designed to help Central and Eastern European countries catch up on their European partners. Still, the cooperation is informal, based only on a “declaration” which means that it is not legally binding for the signatory parties.

Key plan of Polish foreign policy 

Since taking power in October 2015, Poland’s ruling party’s (Law and Justice) leading politicians have been tirelessly trying to build close collaborations with their neighbours. By doing so, they want to counterbalance the influence of “old Europe” in Brussels. “Old Europe” refers to the pre-2004 EU-members minus Great Britain. 

  • Since 2015, the “Three Seas Initiative” has been a topic for discussion which gained international visibility with Donald Trump’s visit in Warsaw in July 2017. 
  • Comments on this project of regional cooperation are often misleading because the Three Seas Initiative is usually described in the light of what is perceived as its ideological roots: Intermarium, a project of regional integration of Central Eastern Europe dating from the interwar period. 
  • The confusion with the Intermarium project stems to some extent from Poland’s multi-layered foreign policy since 2015 (a search for various alliances at regional, European and international levels).

Intermarium 

The term Intermarium refers to a geopolitical concept developed by the interwar Polish leader Józef Piłsudski. After the division of the Russian empire in the wake of the First World War (1919), Poland, Ukraine, Lithuania and Belarus formed independent nation-based states. Piłsudski believed that an alliance of those four states in a federal body could safeguard their respective sovereignties. 

The concept was extended to Hungary, Italy, Yugoslavia, and Romania in the later 1930’s by the Polish minister for foreign affairs Józef Beck. For both Piłsudski and Beck, the federal entity would be located at the core of the 16th- and 17th-century Europe political entity of Polish-Lithuanian Commonwealth and would be marked by Polish leadership. 

The scope of the Intermarium varied depending on the time and place of its formulation, sometimes stretching from the Scandinavian countries up to the Balkans. The concept survived in Polish and Central Eastern European political thinking during the communist time thanks to exiled elites. 

At the same time, the keyword ‘Intermarium’ remained censored in Central and Eastern Europe during the postwar era. After the collapse of the Soviet Union, the concept did not arise because the geopolitical offer toward which countries In the region were striving was that of EU and NATO membership. 

The Intermarium is a historical project of regional integration, while the Three Seas Initiative is a project of regional cooperation. The geopolitical confusion between Trimarium and Intermarium lies in the fact that the same question is raised by both projects: Is Poland looking to become the leader of the region and where lie its own national interests in this proposal?

The publication is not an editorial. It reflects solely the point of view and argumentation of the author. The publication is presented in the presentation. Start in the previous issue. The original is available at: gisreportsonline.com

GEOMETR.IT

Nowe rozdanie w Europe

in Europe 2018 · Person 2018 · PL · Politics 2018 · Polska 2018 · Skepticism 2018 · YOUTUBE 2018 21 views / 2 comments

Germany      Europe          World           Polska

GEOMETR.IT  Telewizja Republika

* Ostatnie dni w polityce międzynarodowej zwiastowało w parę istotnych deklaracji.

PROBLEMY STRUKTURALNE WSPÓŁPRACY NIEMIECKO-FRANCUSKIEJ

Historia rozwoju struktury systemu europejskiego od czasów pojawienia się ogólnoświatowych tąpnięć ewoluowała od próby konsolidacji całej przestrzeni europejskiej po „półtorabiegunową” polaryzację, kolejną próbę unifikacji, aż w końcu zatrzymała się w momencie, którą możemy określić współpracującą rywalizacją.

  • Pierwszy okres to kontrreakcja na pojawienie się pierwszych systemowych symptomów wzrostu nowego potencjalnego hegemona na rubieżach systemu.
  • W połączeniu z dawnym programem postępującej federalizacji struktury europejskiej, elity francuskie i niemieckie, zdając sobie sprawę z pojawienia się nowej sytuacji politycznej zdecydowały się zintensyfikować własne działania i nadać im bieg pod nazwą „Europy dwóch prędkości”, licząc zapewne na stworzenie kolejnego bieguna w globalnym systemie.
  • Ich postępowanie było poniekąd słuszne – w przypadku pojawienia się niestałości w strukturze zapoczątkowanie oraz kontynuowanie pewnych procesów pozwala na utrzymywanie dynamiki przemian przez samo tylko wpasowanie się w aktualny kontekst wydarzeń. Problem polegał wówczas na tym, że ów kontekst był (i jest) wybitnie niesprzyjający.

Pierwszym zjawiskiem była już wówczas narastająca opozycja wobec programów federalizacyjnych, wzmożona dodatkowo występowaniem niesprzyjających (dla federalistów) wydarzeń, jak chociażby kryzys migracyjny. Spowodowało to głęboką polaryzację samej Unii. W takim przypadku wymóg równowagi sił wskazuje na konieczność uzyskania zewnętrznego wsparcia.

Oczywistym były trzy kierunki.

  • Pierwszym z nich był kierunek amerykański, wówczas – mimo pewnych obaw co do próby przewidywania ruchów prezydenta Trumpa – dominujący.
  • Drugim – kierunek chiński, który był jednak zbyt słabo rozwinięty, by na jego podstawie budować kolejny biegun w światowym systemie w opozycji do innych pretendentów.
  • Trzecim – kierunek rosyjski, który wówczas był niepożądanym ze względu na niesprzyjający klimat ideologiczny w tym państwie.

To był pierwszy moment, w którym perspektywa Niemiec i Francji zaczęła się rozjeżdżać. Niemcy zdali sobie sprawę z faktu, że pogłębianie mechanizmów integracyjnych przyniesie im kłopoty, choćby w postaci narastania nastrojów antyfederalistycznych. Że takie obserwacje były nie bez racji, pokazuje klasyczna teoria systemów. Według niej, pojawienie się pewnego impulsu, który najszerzej możemy określić jako sprzeciw wobec idei liberalnych, powoduje pojawienie się różnego rodzaju mutacji, które powodują nawarstwienie się tendencji o wspólnej podstawowej cesze.

Na tej kanwie rodziły się ruchy uważane za populistyczne, antyimigracyjne, protekcjonistyczne, czy wreszcie antyamerykańskie. Oczywistym dla Niemiec było wówczas, że całkowite poparcie tych tendencji w celu ich zneutralizowania będzie niekorzystne z perspektywy wizerunkowej, gdyż mogło ukazać Niemców jako „chorągiewki na wietrze”, ale także politycznej, ponieważ współpraca ze stroną federalistyczną oraz jednocześnie antyfederalistyczną byłaby niemożliwa.

Niemcy wybrały zatem bardzo interesującą pozycję państwa wyczekującego i próbującego porozumiewać się w partykularnych sprawach zarówno z jedną, jak i drugą stroną. Francuzi z kolei zatrzymali się na swoim federalizmie oraz poparciu dla „Europy dwóch prędkości”. Francuzi w tych warunkach są, paradoksalnie rzecz ujmując, adwersarzami status quo.

„Europa dwóch prędkości” jest zatem nie projektem mającym stanowić nową jakość w zarządzaniu przestrzenią polityczną w Europie, ale jedynie inicjatywą polityczną mającą pomóc w adaptacji do zmieniającej się rzeczywistości tylko w takim stopniu, w jakim nie zagrozi to spoistości Unii Europejskiej takiej, jaką znamy. Paradoksem jest to, co płynie z nauki o teorii systemów – system międzynarodowy jest w stanie funkcjonować o tyle, o ile potrafi się on w całości przystosować do warunków otoczenia, w jakim funkcjonuje.

Francja planuje zmienić tylko sposób zarządzania sprawami Unii, bez zmiany ideologiczno-praktycznego rdzenia jej funkcjonowania.

Wydaje się, że ta „półtorabiegunowa” polaryzacja (ten dziwny neologizm bierze się stąd, że Francja stanowi jeden biegun rywalizacja, zaś Niemcy lawirują między centrum a drugim, eurosceptycznym biegunem) na dłuższą metę okazała się pożyteczna dla Niemców. Pozwoliła ona sformułować alternatywny model rządzenia Unią Europejską, który ma odejść od mankamentów Traktatu Lizbońskiego. Przypomnijmy, traktat z 2007 roku wprowadził de facto kompletną atrofię instytucji decyzyjnych.

Proces podejmowania decyzji został rozbity pomiędzy kilka rożnych instytucji, zaś najwyższe organy UE posiadały możliwości jedynie arbitrażowe. W przypadku podejmowania trudnych decyzji bywało tak, że instytucje te nie były w stanie skutecznie jej procedować, ponieważ brakowało ośrodka mogącego nadać tym sprawom bieg. Efektem tego było pogłębienie problemów strukturalnych Unii, które w dłuższej perspektywie przyczyniły się do faktycznego zaniku zdolności podejmowania decyzji strategicznie lub choćby wizerunkowo istotnych (vide słynny art. 7).

Wówczas Unia weszła w krótki okres dysfunkcji, który został przełamany próbą konstrukcji nowego strategicznego porozumienia pod postacią „Nowego Trójkąta Weimarskiego”. Pomysł kanclerz Merkel posiadał ten jeden główny walor, który można najogólniej określić jako stworzenie platformy do debaty nad dalszym rozwojem sytuacji w Europie.

Niemcy wychodziły bowiem ze słusznej przesłanki – gdy zmusimy dwie strony posiadające kompletnie inne wizje wyglądu Unii Europejskiej, a dodatkowo ustawimy obok nich mediatora, to te w końcu muszą się porozumieć. Niemcy chcieli stworzyć szeroką koalicję na rzecz odbudowy Unii, która pozwoliłaby na wyciszenie sporów ideologicznych, które zostałyby zastąpione pracą na rzecz wzmacniania pozycji Brukseli. Problem polegał jednak na zbyt racjonalnej konstrukcji – Niemcy nie przewidzieli, że obie strony (Francja i Polska) nie będą w stanie ze sobą rozmawiać, w związku z czym potencjalne debaty programowe zaczną się już przed ich rozpoczęciem.

Publikacja nie jest redakcyjna. Odzwiercie dla towyłącznie punkt widzenia i argumentację autora. Publikacja zostałaza prezentowana w prezentacji. Zacznij od poprzedniego wydania. Oryginał jest dostępny pod adresem: Telewizja Republika

GEOMETR.IT

NATO teilt und herrscht

in DE · Europe 2018 · NATO 2018 · Politics 2018 · The Best · USA 2018 25 views / 7 comments

Europe     USA     World

GEOMETR.IT  swp-berlin.org

* Die Europäer können insofern den Drohungen Trumps, sich aus dem Bündnis zurückzuziehen, gelassen begegnen und sich eigenen Prioritäten widmen.

Weil die meisten Nato-Mitglieder, darunter Deutschland, weniger als zwei Prozent ihres Bruttoinlandsprodukts für die Verteidigung ausgeben, wirft US-Präsident Donald Trump Europa vor, die Vereinigten Staaten auszunutzen.

  • Er fordert eine deutliche Erhöhung der Verteidigungshaushalte – zuletzt sogar auf vier Prozent des BIP – und droht damit, dass die USA ihren Bündnisverpflichtungen andernfalls nicht mehr nachkommen werden.
  • Es ist richtig, dass die Europäer von den amerikanischen Sicherheitsgarantien profitieren, und auch der Vorwurf des »Trittbrettfahrens« ist nicht vollständig aus der Luft gegriffen. Falsch ist jedoch, dass dies zum Nachteil der USA geschieht. Dafür gibt es drei wich
  • tige Erklärungen.

Die Nato hilft der Vormachtstellung der USA praktisch und ideell

Die Nato ist erstens auch dann ein gutes Geschäft für Washington, wenn man Werte wie die Solidarität unter den Verbündeten außer Acht lässt. Amerikaner, die wie Trump eine gerechtere Lastenverteilung zwischen den USA und Europa fordern, implizieren, dass die USA die Nato hauptsächlich aus altruistischen Gründen unterstütze bzw. Europa einen Gefallen tue.

Aber dieses Bild ist unvollständig. Denn die Nato dient als Katalysator für die militärische Macht der USA. Sie verleiht der amerikanischen Position unangefochtener Stärke Legitimität.

Europäische Verbündete beteiligen sich an zahlreichen Missionen, etwa in Afghanistan, während die USA die Richtung vorgeben. US-Militärstützpunkte in Europa dienen nicht nur der Verteidigung Europas, sondern auch als logistische Drehscheiben und Ausgangsbasis für Einsätze der USA im Nahen Osten. Auf all diese Vorteile möchte das US-Militär nicht verzichten.

Die USA planen ihre Verteidigung unabhängig von Europa

Zweitens hängt der US-Verteidigungshaushalt nicht von den Militärausgaben Europas ab. Es ist irreführend zu behaupten, dass Europa mehr ausgeben muss, damit die USA sparen können. Der Etat des Pentagons richtet sich nach der Einschätzung der US-Regierung, welche Fähigkeiten notwendig sind, um die strategische Dominanz der Vereinigten Staaten aufrechtzuerhalten – und zwar allein, nicht in irgendeiner Allianz. Wenn der Kongress den jährlichen Verteidigungshaushalt verabschiedet, spielen europäische Ausgaben eine untergeordnete Rolle.

Im Jahr 2017 erhöhte Präsident Trump das Budget, obwohl auch die Europäer mehr für Verteidigung ausgaben – und das Budget Russlands gegenüber dem Vorjahr um 20 Prozent zurückging. Nach Berechnungen des International Institutes for Strategic Studies machen die US-Ausgaben für die Nato bzw. die Verteidigung Europas mit 30 Milliarden US-Dollar nur etwas mehr als fünf Prozent ihres Verteidigungsbudgets aus.

Stellt man diesen 30 Milliarden der USA rund 240 Milliarden US-Dollar europäische Ausgaben für die Nato gegenüber, erscheint das Ungleichgewicht nicht mehr so groß. Auch kann man angesichts dieser Zahlen kaum behaupten, dass die fehlenden Beiträge der Europäer hauptverantwortlich für den US-Verteidigungshaushalt von rund 600 Milliarden Dollar sind.

Schaut man speziell auf die Kosten für das US-Atomwaffenarsenal, wird noch deutlicher, wie losgelöst der US-Haushalt von der Lastenteilung in der Nato ist. Auch die US-Nuklearstrategie legt Washington ungeachtet europäischer Politik fest. Über die nächsten 30 Jahre will die US-Regierung zusätzlich zu den Kosten für den Erhalt des nuklearen Arsenals 400 Milliarden US-Dollar für dessen Modernisierung ausgeben, ein massiver qualitativer Ausbau der nuklearen Fähigkeiten.

Dies war zum Teil eine Reaktion auf die russische Aggression in der Ukraine, aber vor allem ein Zugeständnis von Präsident Obama an den republikanischen Kongress im Austausch für dessen Zustimmung zum New-START-Vertrag 2014, in dem sich die USA und Russland verpflichteten, die Anzahl ihrer strategischen Nuklearsprengköpfe zu begrenzen.

  • Wenn Trump wirklich daran interessiert wäre, die Rüstungsausgaben zu senken, würde er ernsthafte Anstrengungen bei der nuklearen Rüstungskontrolle unternehmen. 
  • Er lehnte jedoch das Angebot Russlands ab, den New-START-Vertrag über sein Auslaufen im Jahr 2021 hinaus zu verlängern und will stattdessen die Ausgaben für Atomwaffen um fast 20 Prozent erhöhen.
  • Das Ungleichgewicht bei den Verteidigungsausgaben ist damit nicht nur ein Resultat europäischer Sparsamkeit, sondern erwächst auch aus der Strategie der USA, über unerreichbare militärische und nukleare Fähigkeiten zu verfügen.

Die nukleare Überlegenheit der USA ist Kernprinzip der Nato

Dies führt zum dritten Punkt. Es gehört zum Kern der Nato, dass die USA ihren Nuklearschirm auf die europäischen Nato-Mitglieder ausdehnen. Mit der nuklearen Abschreckung, die sich vor allem auf amerikanische Atomwaffen stützt, steht und fällt das Prinzip kollektiver Sicherheit gemäß Artikel 5 des Nato-Vertrages. Alle sollen wissen, dass ein bewaffneter Angriff auf ein Nato-Mitglied einen Atomkrieg auslösen könnte, und daher gar nicht erst in Versuchung geraten.

Amerikanische Steuerzahler tragen erhebliche Kosten, um das Atomwaffenarsenal aufrechtzuerhalten, aber zum einen wäre wohl niemand in den USA bereit, auf die nukleare Überlegenheit zu verzichten, und zum anderen verhindert die Schutzgarantie, dass andere Länder selbst nach Atomwaffen streben (die gleiche Logik gilt für die US-Allianzen mit Japan und Südkorea). Weil Trump dieses Modell wiederholt in Frage gestellt hat, werden in Asien und Europa nun Forderungen nach eigenen Nuklearwaffen laut.

Es ist zweifelhaft, ob den Interessen der USA besser gedient wäre, wenn in Europa oder Asien ein nukleares Wettrüsten ausbrechen würde.

Den meisten sicherheitspolitischen Akteuren in den USA ist all dies sehr wohl bewusst, kaum jemand unterstützt Trumps Infragestellung der Bündnissolidarität. Europa ist gut beraten, bei der Verbesserung seiner mit ernsthaften Schwächen behafteten militärischen Fähigkeiten eigenen Prioritäten zu folgen.

Dabei sollte es nicht zuletzt darum gehen, die Abhängigkeit von den USA in sicherheitspolitischen Fragen jenseits der kollektiven Verteidigung zu verringern. Die periodisch auftretenden Strohfeuer aus dem Weißen Haus können indessen getrost ignoriert werden. Das Erreichen des Zwei-Prozent-Ziels wird weder Trump besänftigen noch Europa sicherer machen.

Die Veröffentlichung ist kein Leitartikel. Es spiegelt ausschließlich den Standpunkt und die Argumentation des Autors wider. Die Publikation wird in der Präsentation vorgestellt. Beginnen Sie in der vorherigen Ausgabe. Das Original ist verfügbar unter: swp-berlin.org

GEOMETR.IT

Put the ‘geo’ back into geopolitics

in EN · Europe 2018 · Nation 2018 · Politics 2018 · Skepticism 2018 · YOUTUBE 2018 29 views / 7 comments

Balkans     Baltics      Germany     Europe        

GEOMETR.IT  PolicyExchangeUK

* National identity has emerged as a powerful driver of the political insurgencies spreading across Western Europe and the US.

At a time of structural change in international political alignments driven by great power shifts, seemingly-insoluble conflict dynamics and spiralling domestic political turmoil across Western democracies, it is worth taking a step back to look at three key factors underlying these developments: geography; national identity; and national interest. Geography’s influence on international politics (geopolitics) is often noted – think popular references to “Island Britain” – but seldom properly linked to a country’s foreign policy outlook.

All leaders are constrained by geography. Their choices are limited by mountains, rivers, seas and concrete. Yes, to follow world events you need to understand people, ideas and movements — but if you don’t know geography, you’ll never have the full picture.

If you’ve ever wondered why Putin is so obsessed with Crimea, why the USA was destined to become a global superpower, or why China’s power base continues to expand ever outwards, the answers are all here.

In ten chapters (covering Russia; China; the USA; Latin America; the Middle East; Africa; India and Pakistan; Europe; Japan and Korea; and the Arctic), using maps, essays and occasionally the personal experiences of the widely travelled author, Prisoners of Geography looks at the past, present and future to offer an essential insight into one of the major factors that determines world history.

It’s time to put the ‘geo’ back into geopolitics.

‘A fresh and original insight into the geopolitics behind today’s foreign policy challenges’ — Andrew Neil

How does it differ from 1930s-type nationalism, if at all? Finally, the return to power politics and the pressures on the “globalist ethos” that defined world affairs in the post-Cold War unipolar era is now prompting re-examination of the concept of “national interest” as a guide to better strategy-making.

Discussing these themes at Policy Exchange will be Tim Marshall, whose last two books, Prisoners of Geography and Worth Dying For: The Power and Politics of Flags, deal directly with these issues. Tim will also draw on his extensive experience in analysing, reporting and witnessing in person all major geopolitical events since the Cold War.

Tim Marshall was Diplomatic Editor and foreign correspondent for Sky News. His thirty years’ experience in news reporting and presenting includes reporting in the field from Bosnia, Croatia and Serbia during the Balkan wars of the 1990’s, and from Kosovo in 1999. In recent years he covered the conflicts in Iraq, Afghanistan, Libya, and Syria.

He has written for many of the national newspapers including the Times, the Guardian, the Daily Telegraph, and the Sunday Times. His books include  Shadowplay: The Overthrow of Slobodan Milosevic (a bestseller in former Yugoslavia), Dirty Northern B*st*rds!” and Other Tales from the Terraces: The Story of Britain’s Football Chants (published to widespread acclaim in 2014), Prisoners of Geography (published in UK, US, Germany, Japan, Turkey and Taiwan), and Worth Dying For: The Power and Politics of Flags.

(This is a low definition video, awaiting upload of a higher definition version.)

The publication is not an editorial. It reflects solely the point of view and argumentation of the author. The publication is presented in the presentation. Start in the previous issue. The original is available at:  PolicyExchangeUK

GEOMETR.IT

2. Z «zawieszeniem» Unii

in Europe 2018 · Germany 2018 · Nation 2018 · PL · Politics 2018 · Polska 2018 30 views / 6 comments

Germany     Europe          World         Ex-USSR      

GEOMETR.IT   geopolityka.net

* Ostatnie dni w polityce międzynarodowej zwiastowało w parę istotnych deklaracji. Pierwszą z nich były słowa niemieckiego ministra spraw zagranicznych, Heiko Maasa (któremu dzień później wtórował Emmanuel Macron), o konieczności konstrukcji nowego porządku politycznego w Europie z wyłączeniem Ameryki.

Analiza dokonana w powyższym akapicie oznacza jednak perspektywę długoterminową. W perspektywie krótkiej warto zauważyć jedną paradoksalną rzecz. Jeżeli «druga strona» (w tym przypadku Niemcy) z jakiegoś powodu nie będzie mogła prowadzić dalszych działań strukturalno-instytucjonalnych celem przekształcenia UE w porządek, z którego mogliby czerpać benefity, to bardzo prawdopodobne, że inicjatywa przeszłaby w ręce Macrona.

I możliwe, że Europa dwóch prędkości zostałaby wprowadzona. Natura, także polityczna, nie znosi próżni i bardzo często w historii da się dostrzec przykłady pojawiania się trendów sprzecznych z ogólnymi tendencjami, które przez pewien czas funkcjonują w przestrzeni politycznej. Dlatego bardzo prawdopodobne, że wizja Macrona może się jeszcze zrealizować.

  • Problem polega na tym, że nie będzie ona długotrwałą, ponieważ nie jest ona w stanie skutecznie akomodować się do dynamicznego systemu odchodzącego przecież od zasad liberalnych.
  • Kierunek zmian systemu wyznaczają najsilniejsi z rewizjonistów, a ich wizja wartości jest całkowicie inna od zachodnioeuropejskiej wersji.
  • Co więcej, członkowie zachodnioeuropejskiej wspólnoty w dłuższej perspektywie dostrzegliby wady tak szybkiej rezygnacji z polityki równowagi, dzięki której poszczególne państwa mogą zwiększać doraźnie własną pozycję w świecie i potencjał. Być może ta wizja jest nazbyt deterministyczna, jednak doświadczenie historyczne potwierdza ją.

I właśnie w tym miejscu jest pierwszy z dwóch kluczy do zrozumienia tego, dlaczego Niemcy nie są w stanie współpracować długofalowo z Francją. Oba państwa działają według dwóch innych logik, inaczej interpretując rzeczywistość międzynarodową i jednocześnie wyciągając inne przesłanki, które uniemożliwiają im porozumienie się. logika działania francuskiego zasadniczo nie uległa zmianie.

Perspektywa francuska jest nadal utrzymywana w starej, odchodzącej powoli konwencji. Max Weber nazwałby ją „etyką przekonań”. Jest ona na wskroś liberalna w rozumieniu teorii stosunków międzynarodowych. Francuzi nie będą prowadzić polityki państwowo centrycznej, ponieważ jej nie rozumieją. Dla nich istotnym jest podtrzymanie postulatu jednolitej Unii, nieustannie integrującej się.

Skoro rozbudzenie nastrojów propaństwowych w Europie nie wpłynęło na zmianę wektora polityki francuskiej, to intensyfikacja tych przemian również do tego nie doprowadzi.

Można zatem spodziewać się, że działanie francuskie będzie podobne do dotychczasowego, które będzie mogło zostać zaktualizowane o bardziej bilateralne podejście o tyle, o ile nie będzie ono szkodziło interesom wspólnoty jako całości. Działanie francuskie będzie zatem o wiele mniej efektywne aniżeli działanie Niemiec, Rosji czy jakiegokolwiek państwa funkcjonującego w ramach podejścia partykularnego. Francuzi, oprócz gwarancji własnej pozycji międzynarodowej, będą musieli bowiem zadbać o całą zachodnią Europę, tworząc z niej własną strefę wpływów, którą pragną odizolować od globalnych przemian struktury międzynarodowej.

Czy to działanie może się Francji nie opłacić? Na pewno będzie ono bardzo kosztowne, ponieważ Francuzi będą musieli zużywać zasoby polityczne dla gwarancji większej całości, nad którą mogliby równie dobrze dominować także w warunkach multipolarnych.

Potencjał francuskiego ośrodka siły oraz mechanizm bilateralizmu i tak gwarantuje ciążenie „mniejszych” ośrodków (Belgii, Luksemburga, Hiszpanii) ku Francji, więc efekt „realistycznego” działania Francji byłby podobny do „liberalnego” bez całej otoczki ideowo-instytucjonalnej.

Francuzi jednak nie mogą i nie potrafią wyzyskać tendencji systemowych do wzmacniania własnej pozycji, ponieważ byłoby to sprzeczne z ich systemem wartości.

Nie ma co rozpisywać się nad percepcją Niemiec, która jest diametralnie inna. Niemcy idealnie wpisują się w dynamikę przemian, rozumieją jej sens, działają zgodnie z nią, dywersyfikując kontakty oraz stopniowo zwiększając moc oddziaływania bilateralnego na poszczególne państwa. Co więcej, położenie geopolityczne pretenduje je do zwiększania rywalizacji między Rosją a Chinami, ponieważ zarówno jednemu, jak i drugiemu są oni potrzebni do opanowania Eurazji, zaś dominacja czy to Rosji, czy to Chin stanowi dla drugiego państwa śmiertelne zagrożenie.

Niemniej jednak, istnieje jeden szkopuł tej analizy. Dlaczego zatem Niemcy nie przyspieszają swojej strategii, skoro jest ona słuszną w danych warunkach miejsca i czasu, lecz działają tak zachowawczo, nawet czasami ustępując drugiej stronie? Dzieje się tak głównie z powodów wizerunkowych oraz wspomnianego wcześniej dopasowania do globalnej sytuacji międzynarodowej.

Gdyby Niemcy od razu odkryli swoje karty zraziliby do siebie państwa eurosceptyczne, ponieważ natychmiast zostałaby obnażone ich faktyczne imperialne dążenia (inna sprawa, czy mogą zostać one faktycznie zrealizowane, o tym też pisaliśmy). Z drugiej zaś, zraziliby państwa euroentuzjastyczne, co jest istotne z perspektywy chęci utrzymania aktualnego stanu posiadania w Unii.

Podobne wrażenie mogłoby wpłynąć na przyjęcie radykalnie antyniemieckiego kursu, dzięki czemu poszczególne państwa mogłyby przyjąć odrębne orientacje polityczne, np. proamerykańska lub prorosyjską.

Złe skalibrowanie nastrojów politycznych z niedostateczną dynamiką przemian może spowodować nadmierne pobudzenie systemu międzynarodowego, a wówczas państwa mogą przyjąć odmienne od zakładanych wektory działania.

Powyższe zachowania pozwalają dostrzec zmianę jakościową w postrzeganiu Niemiec i jej polityki w Europie. Do tej pory uznawano nieformalny prymat Niemiec w Europie jako główną inspirację działania dla Brukseli, o czym świadczyło wcześniejsze prawo Niemiec do formułowania alternatywnych koncepcji legitymizacji władzy w organizacji (vide często wspominany przez nas Nowy Trójkąt Weimarski).

Ostatnie decyzje eurofederalistów wskazują jednak na zakwestionowanie pozycji Niemiec jako głównego ośrodka decyzyjnego, co jest ewenementem w przeciągu ostatnich 10 lat. Widać zatem wyraźnie, że porozumienie w Mesebergu miało być pierwszym etapem tego działania – służyło ono związaniu rąk Niemcom poprzez narzucenie agendy przez Francję w kilku politykach sektorowych.

Drugim etapem tego działania – który może zostać zrealizowany ostatnimi czasy, a jego pojawienie się jest niewątpliwie szczęśliwym zbiegiem okoliczności dla eurofederalistów – jest chęć narzucenia pełni agendy politycznej Niemcom w warunkach ich kryzysu po to, by zablokować Berlinowi swobodę ruchów politycznych.

Publikacja nie jest redakcyjna. Odzwiercie dla towyłącznie punkt widzenia i argumentację autora. Publikacja zostałaza prezentowana w prezentacji. Zacznij od poprzedniego wydania. Oryginał jest dostępny pod adresem: geopolityka.net

GEOMETR.IT

Wie viel „hard power“ braucht Europa?

in DE · Europe 2018 · Germany 2018 · Person 2018 · Skepticism 2018 · YOUTUBE 2018 29 views / 4 comments

Germany     Europe           

GEOMETR.IT   Heinrich-Böll-Stiftung

* Auftaktveranstaltung zur 17. Außenpolitische Jahrestagung

Europa in einer friedlosen Welt — Die EU und die heißen Konfliktzonen internationaler Politik

Begrüßung und Einführung:

— Ralf Fücks, Vorstand, Heinrich-Böll-Stiftung, Berlin

Zur Konferenz:

Außen- und Sicherheitspolitik ist wieder zu einem zentralen Thema für Politik und Gesellschaften in Europa geworden. Imperiale Restaurationsversuche, gewalttätige Auseinandersetzungen und Bürgerkriege in der europäischen Nachbarschaft, der anhaltende Migrationsdruck sowie gewaltbereiter Extremismus verbinden die europäische Sicherheit mit den Krisen im arabischen Raum.

Diesen aktuellen Herausforderungen und anderen weltpolitischen Machtverschiebungen wird die Europäische Union mit einer eigenen globalen Strategie begegnen müssen, bei der sich grundsätzliche Fragen stellen:

— Wie analysiert man in Europa diese neue Sicherheitslage und welche Antworten braucht die EU??Wie viel „hard power“ braucht Europa

— Kann sich die europäische Außenpolitik in dieser neuen Phase der Weltpolitik als Mittler und zugleich selbstständiger Machtfaktor im internationalen Konzert verstehen?

— Welche Rolle fällt Deutschland als Land in der Mitte der Europäischen Union zu, welche Erwartungen haben unsere europäischen Nachbarn?

— Wie kann Europa seine eigenständige Außen- und Sicherheitspolitik vorantreiben und welche Erwartungen formuliert Europa an die USA?

  • Wenn es im überragenden Interesse der EU liegt, internationale Regeln zu behaupten – müsste sie dann nicht alles tun, um die Vereinten Nationen zu stärken?

Die europäische Bürgerschaft fördern und neue Visionen für ein starkes, demokratisches Europa entwickeln – das sind die Ziele, die mit den Aktivitäten des Programms «Europa für Bürgerinnen und Bürger» verfolgt werden. Europaweit diskutieren Bürgerinnen und Bürger über ihre Lebens- und Arbeitsbedingungen. Dabei geht es sowohl um die Politik vor Ort als auch um die Politik der Europäischen Union.

Welche Auswirkungen hat die Politik, die in Brüssel gemacht wird, auf die Einzelnen? Wie kann Einfluss auf die Gestaltung der Politik der Europäischen Union ausgeübt werden? Wie kann Europa für jeden Bürger und jede Bürgerin erfahrbar gemacht werden?

Diese und noch viele weitere Fragen werden in Konferenzen, Publikationen, Podiumsdiskussionen und Workshops aufgegriffen, um die Vielfältigkeit Europas sichtbar zu machen, seine Regionen, seine Themen, seine Probleme, das Engagement der Menschen. Die Projekte zeigen, wie eine gemeinsame Zukunft der EU gestaltet werden kann und dass Bürgerinnen und Bürger informiert und für eine Teilnahme an der Gestaltung der Europäischen Union gewonnen werden können.

Die Veranstaltungsreihe «Zukunft Europas — Europa neu denken» etwa behandelt in vielfältiger Weise Aspekte der europäischer Politiken. Auf der Konferenz «EU — Quo Vadis?» wird die Vielfalt Europas vergegenwärtigt und die entscheidende Rolle der Krise um die Ukraine für Europas Zukunft mit Blick auf die Perspektiven der europäischen Nachbarschaftspolitik herausgearbeitet.

Die Transparenz politischer Entscheidungen in der EU, wie auch der Grundwerteschutz in der EU und die Reformierung der Staatsbürgerschaftsrechte in den Mitgliedsländern sind weitere Themen. Zudem werden die Ergebnisse der EP-Wahlen und ihre politischen Implikationen ausgewertet, insbesondere im Hinblick auf europaskeptische und rechtspopulistische Tendenzen.

   Die Veröffentlichung ist kein Leitartikel. Es spiegelt ausschließlich den Standpunkt und die Argumentation des Autors wider. Die Publikation wird in der Präsentation vorgestellt. Beginnen Sie in der vorherigen Ausgabe. Das Original ist verfügbar unter: Heinrich-Böll-Stiftung

GEOMETR.IT

Go to Top