Daily archive

Декабрь 06, 2018

2. ВСЯ ЕВРОПЕЙСКАЯ РАТЬ

in Crisis 2018 · Europe 2018 · Finance 2018 · Germany 2018 · Macron 2018 · Merkel 2018 · NATO 2018 · Politics 2018 · RU · Skepticism 2018 · State 2018 13 views / 0 comments

Germany Europe Russia USA World

GEOMETR.IT

 

* Настанет пора для того, чтобы приступить к завершению всего труда, а именно к широкому и всеобщему сокращению отвратительного бремени вооружений, ибо, если они будут расти такими темпами, как теперь, это приведет лишь к банкротству и взаимному уничтожению. Черчилл

Париж и Берлин хотят, чтобы у объединенной Европы появилась единая воя армия. Но их взгляды на то, как это нужно делать, расходятся

 Застрельщиком выступил французский президент Эмманюэль Макрон, его поддержала германский канцлер Ангела Меркель. Как закончились предыдущие попытки создать евроармию и что сейчас кроется за кажущимся единомыслием сторон?

   (   02   )

От европейских армий к евроармии

Единая концепция европейской политики в области безопасности и обороны (ESDP, с 2009 го CSDP) была принята в 1999 м. Более того, в том же году на заседании Европейского совета в Хельсинки решили создать в Евросоюзе единые силы быстрого реагирования – до 15 бригад общей численностью 55–60 тыс. человек. Этот план известен как Основная цель-2003, в дальнейшем его сменил более предметный план Основная цель-2010.

В основе этой политики лежали так называемые    Петерсбергские задачи    по созданию сил стабилизации обстановки на пространстве Европы. В виде декларации эти задачи были приняты еще в 1992 году и подразумевали взаимодействие в рамках ЗЕС и Еврокорпуса.

Однако к концу 1990 х идея сборки оборонной политики на базе ЗЕС уступила идее тотальной евроинтеграции в общую бюрократию ЕС. Таким образом, планы 2000 х годов уже представляли собой первую попытку создать не просто какую-то совместную армию в Европе, а именно армию Евросоюза.

Итогом реализации этих решений стало развертывание с 2005 года так называемых боевых групп ЕС – подразделений быстрого реагирования, заступающих на боевое дежурство в разных странах региона на случай чрезвычайной ситуации.

Боевая группа представляет собой батальон, дополненный средствами усиления и тыловыми подразделениями, как правило, численностью около 1500 человек, иногда до 2500. На данный момент создано 18 таких групп. По действующим правилам, группа должна быть развернута в районе, требующем вмешательства, через 5–10 суток после принятия политического решения на использование, и способна действовать до месяца на собственных запасах.

Новая волна оборонного сотрудничества в Европе связана с обострением отношений между Западом и Россией после 2014 года. В течение нескольких лет был разработан и запущен ряд инициатив, которые должны упрочить единую оборонительную политику европейских стран.

Главным элементом служит так называемое    PESCO    (Постоянное структурированное сотрудничество), запущенное в 2017 м. Оно подразумевает создание, по сути, единого тыла ЕС, причем понимаемого предельно широко – включая гармонизацию и интеграцию программ военных закупок различных стран.

Руководители стран Евросоюза подчеркивают, что PESCO – практическое применение 6 го пункта 42 й статьи Лиссабонского договора 2007 года. Он позволяет создание внутри ЕС структур, отвечающих за совместную оборонную политику и возглавляемых теми государствами, чей военный потенциал находится на высоком уровне. После этого обычно следует дежурное заверение в том, что проект не конкурирует с НАТО.

В составе иных совместных оборонных инициатив ЕС последних лет – единый фонд обороны   (EDF),   план оборонных исследований и разработок   (EDRP)   и общая программа развития оборонной промышленности    (EDIDP).    Все они вместе с PESCO увязываются в единой логике создания сил общего назначения под контролем Брюсселя и подразумевают запуск совместных оборонных программ и координацию военных НИОКР.

От эпизодического назначения кризисных формирований, назначенных дежурными по Евросоюзу, наметился переход к созданию материально-технической базы для постоянного снабжения все более крупных войсковых группировок, подконтрольных ЕС. И, что еще более важно, к выстраиванию национальных программ развития вооружений и военной техники с учетом нарастающей оборонной интеграции на континенте.

Развал и схождение

Кажущаяся симфония Парижа и Берлина в деле создания евроармии не должна вводить в заблуждение. Так, уже на этапе выработки соглашения о PESCO вскрылись серьезные разногласия между двумя странами. Они не носят фундаментального характера и могут быть сняты за счет компромиссных формулировок, поэтапного развития правового режима и встречных уступок.

Однако разница в подходах (еще точнее – в горизонтах планирования) налицо, и новая серия заявлений Макрона – часть внутренней полемики о целях, задачах, форматах и мандатах единых вооруженных сил Европы.

Францию в первую очередь интересует быстрое создание компактного, централизованного и хорошо управляемого с политической точки зрения контингента, основной задачей которого видится оперативное вмешательство, в том числе за пределами ЕС.

При этом Париж готов поступиться всеобщностью проекта, предельно сократив число его участников, зато обеспечив быстроту реализации, эффективность оперативного применения и простоту достижения политического решения об использовании единых сил. По сути, здесь требуется реанимация идей Еврокорпуса на новой исторической базе.

   *   В этой позиции видится негативный опыт операции Сервал, которую французы развернули в 2013–2014 годах в Мали против местных исламистов. Тогда Париж получил лишь эпизодическую помощь от соседей по ЕС    (в основном по 1–2 транспортных самолета от каждого союзника)    и был вынужден работать в Западной Африке в одиночку, в полном соответствии с давними традициями силового вмешательства в жизнь своих бывших колоний.

Если Франция выдвигает более эффективный в краткосрочном плане, хотя и более конъюнктурный с политической точки зрения проект (следовательно, потенциально уязвимый на долгой дистанции), то Германия занимает позицию хранителя традиций единой оборонной политики ЕС и, если можно так выразиться, стратегического институционального оператора.

С точки зрения Берлина, куда важнее собрать единую структуру с максимально широким составом участников. Пусть даже она не сможет быстро стать такой эффективной, как предлагают французы, зато получится поэтапно ее сцементировать едиными для всех обязательствами на уровне ЕС и тем самым снизить вероятность распада соглашения из-за сиюминутных разногласий.

Таким образом, Германия предлагает размеренно играть вдолгую, создавая именно единую армию Европы.

Франции интереснее как можно быстрее заполучить оперативно применимый в краткосрочном периоде инструмент, а вопрос его соотнесения с единой оборонной стратегией Европы уже второстепенен.

 Константин БОГДАНОВ, Профиль

02. Публикация не является редакционной статьёй. Она отражает исключительно точку зрения и аргументацию автора. Публикация представлена в изложении.

* * *

FEAR. FEAR. Трамп в Белом доме. По книге R. Woodward`a 24.09.2018

THE WEST. Есть ли у Европы Воля к Выживанию? 24.09.2018

ЕВРОПА и Членовредительство Её 24.09.2018

Ребята, Евросоюз — это 28 козлов отпущения! 24.09.2018

Тriangle Москва-Стамбул-Будапешт или ТРЕУХ?  24.09.2018

Немецкая Тюрьма — это Соленная Свинячья Голова 24.09.2018

АНТИФА КАК ФА? 24.09.2018

Trudności po bałkańsku  24.09.2018

GEOMETR.IT

EU`s Crime & Punishment

in Conflicts 2018 · EN · Europe 2018 · Politics 2018 · USA 2018 13 views / 0 comments

  Europe            USA     World         

GEOMETR.IT  moderndiplomacy.eu

* European Council President Donald Tusk stated last week that the European Union will extend its existing economic sanctions on Russia this month.

This decision is to be taken at a summit of EU leaders on Dec. 13-14. The EU measures against Russia’s defense, energy and banking sectors should become another “punishment” for Moscow’s role in the turmoil in Ukraine and the naval skirmish in the Sea of Azov.

  • Though at a news conference in Argentina Donald Tusk told that “Europe is united in its support to Ukraine’s sovereignty and territorial integrity. This is why I am sure that the EU will roll over the sanctions against Russia in December,” situation is not so univocal.
  • Among main supporters of sanctions are traditionally Estonia, Latvia, Lithuania and Poland.
  • Lithuania’s president has condemned Russia’s “aggression against Ukraine” after a naval incident. Even Lithuania’s conservative Homeland Union–Lithuanian Christian Democrats (HU-LCD) proposed that the Seimas pass a resolution calling for additional sanctions on Russia after it seized three Ukrainian Navy ships.
  • Poland insists that Russia should be responsible for its aggression in the Kerch Strait, the European Union should impose sanctions, Polish Foreign Minister Jacek Czaputowicz has stated.

At the same time, Special Adviser to Federica Mogherini, High Representative of the Union for Foreign Affairs and Security Policy and Deputy Director of Istituto Affari Internazionali (IAI) Nathalie Tocci in her article on the EU Global Strategy “Europe’s Russia sanctions are not working” wrote that the situation in the Sea of Azov suggests that although EU leaders are likely to maintain their united support for sanctions, the current sanctions policy is no longer able to contain the conflict.

The more so, Germany and France are against hitting Moscow with a new round of sanctions following a maritime clash with Ukraine, and instead want to improve trust between the nations, a media report suggests. High-ranking diplomats from France and Germany favor tackling the renewed Russian-Ukrainian tensions with more “trust-building measures,” reported German paper Die Welt.

It has become a tradition that any difficult question in the EU divides the organization and often makes it even weaker. In many cases consensus is at least reached but the number of dissatisfied members grows.

The EU ineffective foreign policy represented mainly by sanctions does not stand up to scrutiny. It is obvious that countries which want to change the European mechanisms of influence are economically strong. Those states that support sanctions are highly dependent on the US.

The United States in its turn struggles for its economic interests in Europe using the support of the Baltic States. The role of these small countries is very unenviable. They are thankful to the US for help and are to follow all its political decisions. On the other hand they have lost their voice as sovereign actors in Europe, because they defend the US interest, not the European ones. Their “ready to support” image looks sometimes ridiculous and even masochistic, because they harm themselves trying to please the US.

And Russia just laughs at all attempts to punish her. Sanctions are not effective and no new tools are developed to influence Moscow. Sanctions today should be changed to more effective mechanisms. As for the Baltic States, they should take courage and admit that their foreign policy only hurt their image.

The publication is not an editorial. It reflects solely the point of view and argumentation of the author. The publication is presented in the presentation. Start in the previous issue. The original is available at:  moderndiplomacy.eu

GEOMETR.IT

Chomsky on Fox & Friends

in Chomsky 2018 · EN · Nation 2018 · Person 2018 · Politics 2018 · Skepticism 2018 · YOUTUBE 2018 14 views / 0 comments

Europe    USA     World    

GEOMETR.IT  Democracy Now!

* Being dragged through the mud for that is outlandish

The New York Times reports special counsel Robert Mueller is scrutinizing President Trump’s tweets as part of Mueller’s expanding probe into Trump’s ties to Russia. This latest revelation in the Mueller investigation is part of a nearly 24-hour stream of headlines about Trump, Russia and the administration’s various scandals. But is the mainstream media missing the real stories amid its obsession with “Russiagate”? For more, we speak with world-renowned political dissident, linguist, author and professor Noam Chomsky on media manipulation in the Trump era.

AMY GOODMAN: We continue our interview with Noam Chomsky, world-renowned dissident, linguist and author, now in Tucson at the University of Arizona. I asked him about a recent mix-up on Fox & Friends, in which the hosts thought they were interviewing former Democratic congressional candidate, a current one, Ann Kirkpatrick of Arizona, who supports Immigration and Customs Enforcement agency, known as ICE, but, in fact, they were actually speaking to a Massachusetts Democratic congressional candidate, Barbara L’Italien, who opposes ICE. Here is how the interview started.

SEN. BARBARA L’ITALIEN: Good morning. I’m actually here to speak directly to Donald Trump. I feel that what’s happening at the border is wrong. I’m a mother of four. And I believe that separating kids from their parents is illegal and inhumane. I’m actually Barbara L’Italien. I’m a state senator representing a large immigrant community. I’m running for Congress in Massachusetts. I keep thinking about what we’re putting parents through, imagining how terrifying that must be for those families, imagining how it would feel not knowing if I’d ever see my kids again. We have to stop abducting children and ripping them from their parents’ arms—

NOAM CHOMSKY: Well, my frank opinion is that—I must say I don’t pay much attention to television, so I don’t know a great deal about it. But, in general, I think the media—first of all, Fox News is, by now, basically a joke. It’s, as you said, state media. The other media, I think, are focusing on issues which are pretty marginal. There are much more serious issues that are being put to the side. So, the worst of—even on the case of immigration, once again, I think the real question is dealing with the roots of immigration, our responsibility for it, and what we can do to overcome that. And that’s almost never discussed. But I think that’s the crucial issue. And I think we find the same across the board.

  • So, of all Trump’s policies, the one that is the most dangerous and destructive, in fact poses an existential threat, is his policies on climate change, on global warming. That’s really destructive. And we’re facing an imminent threat, not far removed, of enormous damage.
  • The effects are already visible but nothing like what’s going to come. A sea level rise of a couple of feet will be massively destructive. It will make today’s immigration issues look like trivialities. And it’s not that the administration is unaware of this. So, Donald Trump, for example, is perfectly aware of the dangerous effects, in the short term, of global warming. So, for example, recently he applied to the government of Ireland for permission to build a wall to protect his golf course in Ireland from rising sea levels.
  • And Rex Tillerson, who was supposed to be the adult in the room before he was thrown out, as CEO of ExxonMobil, was devoting enormous resources to climate change denial, although he had, sitting on his desk, the reports of ExxonMobil scientists, who, since the ’70s, in fact, were on the forefront of warning of the dire effects of this accelerating phenomenon. I don’t know what word in the language—I can’t find one—that applies to people of that kind, who are willing to sacrifice the literal—the existence of organized human life, not in the distant future, so they can put a few more dollars in highly overstuffed pockets. The word “evil” doesn’t begin to approach it. These are the kinds of issues that should be under discussion. Instead, what’s being—there is a focus on what I believe are marginalia.

So, take, say, the huge issue of interference in our pristine elections. Did the Russians interfere in our elections? An issue of overwhelming concern in the media. I mean, in most of the world, that’s almost a joke. First of all, if you’re interested in foreign interference in our elections, whatever the Russians may have done barely counts or weighs in the balance as compared with what another state does, openly, brazenly and with enormous support.

Israeli intervention in U.S. elections vastly overwhelms anything the Russians may have done, I mean, even to the point where the prime minister of Israel, Netanyahu, goes directly to Congress, without even informing the president, and speaks to Congress, with overwhelming applause, to try to undermine the president’s policies—what happened with Obama and Netanyahu in 2015.

Did Putin come to give an address to the joint sessions of Congress trying to—calling on them to reverse U.S. policy, without even informing the president? And that’s just a tiny bit of this overwhelming influence. So if you happen to be interested in influence of—foreign influence on elections, there are places to look. But even that is a joke.

I mean, one of the most elementary principles of a functioning democracy is that elected representatives should be responsive to those who elected them. There’s nothing more elementary than that. But we know very well that that is simply not the case in the United States. There’s ample literature in mainstream academic political science simply comparing voters’ attitudes with the policies pursued by their representatives, and it shows that for a large majority of the population, they’re basically disenfranchised. Their own representatives pay no attention to their voices. They listen to the voices of the famous 1 percent—the rich and the powerful, the corporate sector.

The elections—Tom Ferguson’s stellar work has demonstrated, very conclusively, that for a long period, way back, U.S. elections have been pretty much bought. You can predict the outcome of a presidential or congressional election with remarkable precision by simply looking at campaign spending. That’s only one part of it. Lobbyists practically write legislation in congressional offices. In massive ways, the concentrated private capital, corporate sector, super wealth, intervene in our elections, massively, overwhelmingly, to the extent that the most elementary principles of democracy are undermined.

Now, of course, all that is technically legal, but that tells you something about the way the society functions. So, if you’re concerned with our elections and how they operate and how they relate to what would happen in a democratic society, taking a look at Russian hacking is absolutely the wrong place to look. Well, you see occasionally some attention to these matters in the media, but very minor as compared with the extremely marginal question of Russian hacking.

The publication is not an editorial. It reflects solely the point of view and argumentation of the author. The publication is presented in the presentation. Start in the previous issue. The original is available at:  Democracy Now!

GEOMETR.IT

Zagrożenie czy szansa do Polski?

in Conflicts 2018 · Europe 2018 · Nation 2018 · Politics 2018 · Polska 2018 18 views / 1 comments

Ex-USSR       Polska

GEOMETR.IT  Polskie Towarzystwo Geopolityczne

Dla adekwatności do rynku pracy i zapewnianie bezpieczeństwa migranci powinni być zbliżeni profilem do ludności rodzimej.

Struktura wieku ludności Polski w roku 2015 i w roku 2050 (projekcja) NIEDOBORY WYSTĘPUJĄ JUŻ PRZY OBECNEJ STRUKTURZE WIEKU, PRZYSZŁE STRUKTURY WIEKU WSKAZUJĄ NA KONIECZNOŚĆ ZDECYDOWANYCH DZIAŁAŃ 1: Wiek nadwyżki dochodów nad konsumpcję 27-55 lat dla populacji w roku 2012, nie oznacza to zachowania granic grup wieku w kolejnych latach Źródło:  wariant średni Braki liczebności roczników już urodzonych mogą być skompensowane głównie migracją.

Dla adekwatności do rynku pracy i zapewnianie bezpieczeństwa migranci powinni być zbliżeni profilem do ludności rodzimej. Aktywizacja zawodowa nieaktywnych na rynku pracy ma jedynie niewielki potencjalny wpływ .

Po roku 1989, kiedy dzietność trwale zeszła poniżej współczynnika 2,1 dziecka na kobietę, trwa w Polsce kryzys urodzeń spowodowany zmniejszeniem się płodności, odkładaniem płodności w czasie, nietrwałością małżeństw oraz migracją (Fihel et al. 2017, Fihel et al. 2018, Kotowska et al. 2008)

Kryzys urodzeń spowodował zaburzenia w liczebności poszczególnych grup wieku w strukturze  demograficznej, w której pojawiły się niedobory roczników urodzonych w roku 1989 i późniejszych

Niedobory urodzeń powodują z czasem szereg konsekwencji, w tym:

  • Braki pracowników: w miarę utrzymywania się wzrostu PKB przy niedostatecznym wzroście produktywności, pula dostępnych pracowników staje się zbyt mała
  • Zaburzenie proporcji między (1) osobami w wieku produkcyjnym, a zwłaszcza w okresie nadwyżek dochodów własnych ponad własną konsumpcję (ChłońDomińczak et al. 2018), a (2) osobami w wieku poprodukcyjnym (w tym wieku, gdy konsumpcja jest wyższa niż dochód1 ), prowadząc potencjalnie do zwiększonych oczekiwań co do transferów finansowych i czasu na osobę od osób z grupy (1) i do zmniejszenia tych transferów na osobę wobec osób z grupy

Publikacja nie jest redakcyjna. Odzwiercie dla towyłącznie punkt widzenia i argumentację autora. Publikacja zostałaza prezentowana w prezentacji. Zacznij od poprzedniego wydania. Oryginał jest dostępny pod adresem: Polskie Towarzystwo Geopolityczne

GEOMETR.IT

Ein neues Modell für die europäischen Bürger

in DE · France 2018 · Nation 2018 · Politics 2018 · Skepticism 2018 · YOUTUBE 2018 15 views / 0 comments

Germany     Europe           Russia         World         Ex-USSR       

GEOMETR.IT  infosperber.ch

* Und natürlich sollen diese Kooperationen mehr Einfluss in der europäischen Politik bringen.

Die französische Abgeordnete Marine Le Pen war am Freitag im Vorfeld der Europawahlen im Mai 2019 in der bulgarischen Hauptstadt Sofia bei einer Auftaktveranstaltung der Europäischen Partei «Europa der Nationen und Freiheit».

20 Politiker aus fünf Ländern nahmen an der Sitzung der Partei teil, deren Motto «Die Bewegung für ein Europa der Nationen und der Freiheit – ein neues Modell für die europäischen Bürger» lautet.

In ihrer Rede erwähnte Le Pen die staatlichen Beziehungen zwischen der EU und Russland und sagte: «Russland, wie die USA auch, sind beides große Nationen, mit denen man reden muss, mit denen man sich austauschen muss.» Sie fügte hinzu, dass es «im Interesse der Länder in Europa ist, strategische Beziehungen zu Russland zu entwickeln».

In der jüngsten Zeit scheinen die Kooperationen zwischen der russischen Politik und Parteien wie der FPÖ, dem Front National oder auch der Lega Nord in Italien konkreter zu werden. Dies ist ein neues Level in der Institutionalisierung dieser Beziehungen. Auch hier geht es dem Kreml darum, seine antiwestliche und Anti-EU-Politik zu stärken.

Die FPÖ hat zwar die Präsidentschaftswahlen verloren. Aber sie ist zurzeit die populärste Partei Österreichs. Sie hat bei den nächsten Parlamentswahlen sehr gute Chancen, in einer Koalition mit den Sozialdemokraten oder mit den Konservativen zu regieren. In diesem Fall würde sich die Kooperation für Russland auszahlen.

Die gleiche Nato-Osterweiterung wird mit dem Hinweis auf das «souveräne Recht» jedes Staates gerechtfertigt, seine Bündnispartner frei wählen zu können. Daran erinnert Herwig Roggemann, ein Experte des internationalen Rechts. Für Roggemann sind jedoch die politischen Folgen ausschlaggebend: «Dieses von den USA initiierte und unterstützte Vorgehen hat sich als folgenreichste Fehlentwicklung für eine gesamteuropäische Friedens- und Sicherheitsordnung erwiesen.»

«Druck erzeugt Gegendruck», gibt der in Berlin lebende Publizist Friedrich Dieckmann zu bedenken. Ein Land mit Sanktionen zu bestrafen, sei das sicherste Mittel, nationalistische Tendenzen und innere Machtstrukturen zu stärken. Putins Russland liefert den Beweis.

Falsche Strategie des Westens

Die Wirtschaftssanktionen des Westens gehen am eigentlichen Ziel vorbei. Sie sind nicht fähig, einen Keil zwischen Putins Regime und der Wirtschaftselite zu treiben. Im Gegenteil: Der Staatskapitalismus nimmt zu. Ein neuer Eiserner Vorhang wird aufgezogen, aber nicht von russischer sondern von westlicher Seite. Die Strategie des Westens, das System Putin vom Volk zu spalten, geht nicht auf.

–––

   Die Veröffentlichung ist kein Leitartikel. Es spiegelt ausschließlich den Standpunkt und die Argumentation des Autors wider. Die Publikation wird in der Präsentation vorgestellt. Beginnen Sie in der vorherigen Ausgabe. Das Original ist verfügbar unter: infosperber.ch

GEOMETR.IT

1. Rechtsruck in Europa

in Conflicts 2018 · DE · Germany 2018 · Person 2018 · Politics 2018 13 views / 0 comments

Germany

GEOMETR.IT  freiheit.org

* Das Risiko des Zerfalls der EU ist sehr hoch». Politikwissenschaftler Prof. Dr. Herfried Münkler im Interview

Ausrufung der Weimarer Republik, Ende Erster Weltkrieg, Reichspogromnacht und zuletzt der gestrige Volkstrauertag: Die letzten Tage standen im Gedenken an einschneidende Ereignisse in Deutschland, die Anlass geben, Historisches zu reflektieren.

Doch an solchen Tagen schaut man nicht nur zurück, sondern auch – mit Blick auf historische Parallelen – in die Zukunft. Rechtsruck in Europa, gespaltene Gesellschaften, gefährdeter Zusammenhalt durch Brexit und Co.

 Eine besonders drängende Frage ist somit: 

  • In welche Richtung steuert Europa? Am 14. Dezember findet in Berlin der Europe Congress mit hochkarätigen Rednern statt – darunter auch der renommierte Politologe Prof. Dr. Herfried Münkler.
  • Im Interview mit freiheit.org spricht er bereits drei Wochen vorher über Geschichte, Veränderungen in unserer Gesellschaft und die Zukunft Europas.

Unmittelbar spielt das für Deutschland und das politische Bewusstsein keine Rolle. Der Gedanke, Deutschland wäre womöglich ein Kaiserreich, ist nach hundert Jahren so fern – das alles ist wirklich in einem nachhaltigen Sinne Geschichte. Doch der Erste Weltkrieg ist die Urkatastrophe Europas und war für den Verlauf des 20. Jahrhunderts entscheidend.

Republiken und Demokratien wiederum brauchen Gründungserzählungen. Wenn das zusammenkommt, dann ist der 9. bzw. 11. November einer der zentralen Tage im Selbstverständnis der politischen Ordnung, in der wir uns bewegen. Das deutsche Grundgesetz fußt in vielerlei Hinsicht auf der Weimarer Reichsverfassung. In mancher Hinsicht ist die Bundespolitik der Versuch, das wieder aufzunehmen.

Natürlich gibt es eine Reihe von Unterschieden. Preußen als Staat, der für Weimar von elementarer Bedeutung war, gibt es nicht mehr. Es tritt auch die Frage ins Zentrum, warum die Weimarer Republik gescheitert ist. Diese Bedrohung einer Demokratie ist es etwas, worüber wir uns in den letzten 60 Jahren weniger Gedanken gemacht haben. Geschichte wiederholt sich nicht, geschichtliche Analogien sind nur Krückstücke, um uns zu orientieren. Aber heute ist das Scheitern von Weimar als politisches Menetekel wieder deutlich präsenter.

Bestimmte Aspekte, wie die Aufspaltung des Parteiensystems, der relative Niedergang der Volksparteien bzw. Parteien der Mitte – da lässt sich etwas spiegeln. Diese Selbstverständlichkeit der alten Bundesrepublik ab den 1950er Jahren mit den drei Parteien CDU, SPD und FDP hat sich bereits mit der Koalition Gerhard Schröder – Joschka Fischer 1998 verändert. Doch zuletzt hat sich noch mehr geändert. Es ist nicht mehr so leicht, Regierungen zu bilden; die letzte Regierungsbildung war ein sehr viel schwieriger Vorgang als man es aus der Geschichte der Bundesrepublik gewöhnt ist. Weimar ist das Schreckenszeichen, das an der Wand erscheint. 

 Der 9. November ist viermal präsent in der deutschen Geschichte:

  • Ausrufung der Republik und Ende Erster Weltkrieg 1918, Hitlerputsch 1923, Reichspogromnacht 1938 und Mauerfall 1938.
  • In mancher Hinsicht ist die 80-jährige Erinnerung an die Reichspogromnacht in diesem Jahr zentraler gewesen als die 100-jährige Ausrufung der Republik und das Ende Erster Weltkrieg, denn es gibt eine Renaissance von nationalistischen, fremdenfeindlichen, teilweise antisemitischen und antimuslimischen Positionen innerhalb des politischen Spektrums und innerhalb der Bevölkerung, sodass relativ viele Redaktionen eher den 1938 zum Bezugstag genommen haben, um Warnschilder aufzustellen. Sicherlich spielt der Hitlerputsch von 1923 in München eine geringere Rolle und der Mauerfall ist kein runder Erinnerungstag. Ich glaube aber, dass geschichtspolitisch das Ende des Weltkriegs und die Ausrufung der Republik die Aufmerksamkeit verdient hat.

Der Weg nach 1938 beginnt 1918. Er beginnt in dem Moment, als Friedrich Ebert dafür sorgt, dass nicht die sozialistische Republik ausgerufen wird unter der Voraussetzung, dass Wilhelm Groener, der neue starke Mann des Heeres, ihm loyale Truppen zur Verteidigung der Republik zur Verfügung stellt. Das Problem ist, dass die Truppen, die zurückkommen, sich auf der Stelle auflösen. Die nutzen ihre neue Freiheit, um auf der Stelle nach Hause zu gehen.

Mit der Folge, dass die Reichregierung sich genötigt sieht, Freikorps aufzustellen. Im Augenblick der Gründung der neuen Republik beginnt die unglückselige Entwicklung. Die, die in den dreißiger Jahren Mitglied von SA oder SS sind, haben in den Freikorps ihre Gewalterfahrungen gemacht – und die waren oft antisemitisch konnotiert. Wer vernünftig über 1938 reden will, muss über 1918 mitreden.

Das ist eine schwierige und differenzierte Geschichte. Der politische Neuanfang leidet von vornherein darunter, dass er das Resultat einer Kriegsniederlage ist. Diese Hypothek wird die Weimarer Republik nie los, auch wenn sie letztlich nicht an Versailles, sondern an der Wirtschaftskrise scheitert. Kaiserreich hin, Monarchie her, das allgemeine, unabhängige Wahlrecht für Männer – nur für Männer, aber immerhin – ist etwas, das in Deutschland sehr viel früher real war als in den meisten westlichen Demokratien, wo das Wahlrecht in sich gestuft war und an soziale Voraussetzungen geknüpft war.

Deutschland geht keinen dramatischen Sonderweg; der Reichkanzler wird zwar nicht aus dem Reichstag auf Grundlage der Koalitionsbildung des Reichs gewählt. Das ist erst am Ende des Ersten Weltkriegs der Fall. Aber der Reichskanzler muss eine Mehrheit der Abgeordneten finden, um den Haushalt verabschieden zu können. Mit der Gründung des Bismarck-Reiches gibt es in Teilen schon eine Demokratisierung. Baden ist der am stärksten demokratisierte Staat in Deutschland, Preußen am wenigsten.

Vom November 1918 offenbart sich eine Reihe von Verbindungslinien, aber auch tiefe Brüche. Diese tiefen Brüche treffen das politischen Personal: Diejenigen, die die Weimarer Republik über weite Teile gestaltet haben, leiden darunter, dass sie nicht wissen, wie viel Macht ihnen plötzlich zugefallen ist und haben die Neigung, hinzuschmeißen. Das erklärt die Fülle der Regierungen, die wir zur Zeit der Weimarer Republik haben.

   Die Veröffentlichung ist kein Leitartikel. Es spiegelt ausschließlich den Standpunkt und die Argumentation des Autors wider. Die Publikation wird in der Präsentation vorgestellt. Beginnen Sie in der vorherigen Ausgabe. Das Original ist verfügbar unter: freiheit.org

GEOMETR.IT

Aktywność operacyjną UE

in Conflicts 2018 · Europe 2018 · Nation 2018 · PL · Politics 2017 · Skepticism 2018 7 views / 0 comments

Europe

GEOMETR.IT  pism.pl

* Rok po uruchomieniu PESCO: perspektywy europejskiej obronności

Unia Europejska przyjęła drugą transzę projektów do realizacji w ramach mechanizmu stałej współpracy strukturalnej w dziedzinie obronności (PESCO). Jego długoterminowy wpływ na europejski potencjał wojskowy będzie zależał od konsekwencji we wdrażaniu tych inicjatyw, a przede wszystkim od uruchomienia nowych, które uzupełnią główne luki w tym potencjale.

Szczególne znaczenie będą miały programy rozwoju uzbrojenia i sprzętu wojskowego nowej generacji, współfinansowane z Europejskiego Funduszu Obronnego (EDF). Udział Polski w takich projektach przyniósłby jej korzyści przemysłowe, operacyjne i polityczne.

Kolejne projekty PESCO

Druga transza projektów do realizacji w ramach PESCO została przyjęta 19 listopada br. Podobnie jak pierwsza, zaakceptowana w marcu br., zawiera ona 17 przedsięwzięć o zróżnicowanym charakterze. Najliczniej (9) reprezentowane są inicjatywy współpracy przemysłowej w zakresie nowych rodzajów uzbrojenia i sprzętu wojskowego.

Dotyczą one:

  • opracowania autonomicznego pojazdu lądowego; systemu neutralizującego mini- i mikrodrony; balonu rozpoznawczego;
  • rodziny rakiet przeciwpancernych nowej generacji; systemu małych dronów latających i lądowych do wykrywania skażeń chemicznych, biologicznych, radiologicznych i nuklearnych;
  • systemu śledzenia i obserwacji obiektów na orbicie Ziemi; wojskowych urządzeń lokalizujących, wykorzystujących sygnał z satelitów Galileo;
  • modernizacji śmigłowców szturmowych Tiger; budowy dużego, rozpoznawczego „eurodrona”. Standaryzację procedur testowania i oceny nowego uzbrojenia zapewni osobny projekt. Z kolei aktywność operacyjną UE mają wspierać trzy przedsięwzięcia zakładające zbudowanie nowych wielonarodowych jednostek (do walki elektronicznej, jednostki płetwonurków oraz mobilnej komórki dowodzenia siłami specjalnymi), a także inicjatywa wspólnego wykorzystywania baz i infrastruktury logistycznej na terytorium UE i poza nią.
  • Przyjęto także projekt zakładający usprawnienie wymiany danych meteorologicznych i hydrograficznych m.in. poprzez wspólne zakupy oprogramowania i systemów elektronicznych oraz dwie inicjatywy zacieśnienia współpracy w edukacji, szkoleniu i treningu: treningu załóg śmigłowców w gorącym klimacie i warunkach górskich oraz szkolenia służb wywiadowczych.

Znaczenie PESCO dla europejskiej obronności

Niemal rok po uruchomieniu (11 grudnia 2017 r.) PESCO obejmuje już 34 projekty. Perspektywy wzmocnienia europejskiego potencjału wojskowego poprzez PESCO są jednak niepewne. Wśród projektów nadal brakuje przedsięwzięć, które uzupełniłyby najważniejsze braki w europejskich zdolnościach wojskowych, wskazywanych w kontekście zarówno potrzeb obrony terytorium, jak i misji zarządzania kryzysowego (niemniej istnieje licząca kilkadziesiąt pozycji pula projektów do zaproponowania w kolejnych transzach).

Poza PESCO pozostają np. francusko-niemieckie inicjatywy budowy myśliwca oraz czołgu nowej generacji czy planowana wspólna jednostka samolotów transportowych C-130. Zaakceptowane w tym roku projekty rozwoju nowych systemów uzbrojenia i sprzętu wojskowego dotyczą więc w większości niszowych zdolności, a co więcej, potrzebują przynajmniej 5–10 lat, aby zaowocować prototypami, i jeszcze więcej czasu, aby weszły one do służby.

Z kolei przedsięwzięcia zwiększające interoperacyjność sił zbrojnych państw UE przez wspólne programy edukacyjne, szkolenia, treningi i ćwiczenia wiążą tylko kraje uczestniczące w nich (na razie są to często 2–4 państwa). Natomiast projekty usprawniające prowadzenie misji wojskowych UE mają ograniczoną wartość wobec wciąż zbyt małej puli sił zdolnych do podejmowania interwencji wojskowych.

Pełne i sprawne wdrożenie projektów PESCO nie jest też przesądzone. Zdecydowana większość z nich nie jest nowa. Zanim zaczęła się debata o PESCO, prowadzono już choćby francusko-niemiecko-włosko-hiszpański program „eurodrona”, projekty związane z technologiami kosmicznymi czy rakietowe. Trudno więc ocenić, czy włączenie ich do PESCO przyniesie przełom.

Co najważniejsze, PESCO nie doprowadzi do pogłębienia integracji obronnej w UE, rozumianej jako powołanie wielonarodowych czy wręcz ponadnarodowych sił. Dlatego niedawne komentarze prezydenta Emmanuela Macrona i kanclerz Angeli Merkel o „armii europejskiej” należy postrzegać jako wezwanie do pełnego zaangażowania państw UE w rozwijanie PESCO oraz innych instrumentów współpracy obronnej, zarówno w UE (szczególnie przeglądu obronnego CARD), jak i poza nią (dla Francji szczególnie ważna jest jej Europejska Inicjatywa Interwencyjna).

Rola Europejskiego Funduszu Obronnego

PESCO może być atrakcyjne przede wszystkim ze względów finansowych. Projekty PESCO polegające na rozwoju uzbrojenia i sprzętu wojskowego będą mogły korzystać ze zwiększonego poziomu współfinansowania z Europejskiego Funduszu Obronnego (EDF). Zasada ta została zapisana w rozporządzeniu Rady i Parlamentu Europejskiego z 18 lipca br. o ustanowieniu Europejskiego Programu Rozwoju Przemysłu Obronnego, największego elementu EDF.

Zgodnie z rozporządzeniem projekty, które uzyskają współfinansowanie w ramach EDF, mogą liczyć na pokrycie 20% kwalifikowalnych kosztów prac nad prototypem, a więc najdroższej fazy prac badawczo-rozwojowych. Kwotę dofinansowania można jednak relatywnie łatwo zwiększyć do 30%, właśnie poprzez wprowadzenie projektu do PESCO. Uzyskanie wyższego dofinansowania jest już trudniejsze, bo wymaga, aby wśród członków konsorcjum były małe i średnie przedsiębiorstwa i/lub firmy zatrudniające do 3 tys. pracowników, którym będzie powierzona pewna określona część prac. Wówczas poziom dofinansowania może sięgnąć 55%. Niezależnie od tego pozostałe fazy prac badawczo-rozwojowych (np. opracowanie dokumentacji technicznej) mogą uzyskać nawet 100% pokrycia kosztów z budżetu EDF.

W 2019 r. dofinansowanie z EDF otrzymają pierwsze projekty i zapewne będą to w większości inicjatywy PESCO. Właśnie chęcią skorzystania ze zwiększonego wsparcia finansowego UE można tłumaczyć dużą liczbę projektów dotyczących rozwoju uzbrojenia i sprzętu wojskowego (przynajmniej 16 na 34). Znamienna jest także dominacja w nich największych producentów broni w UE – Francji, Niemiec, Włoch i Hiszpanii.

Państwa te stawiają sobie za cel maksymalne wykorzystanie EDF (i pośrednio PESCO) do wsparcia swojego przemysłu obronnego w celu nie tylko dokończenia projektów, lecz także wzmocnienia jego konkurencyjności wobec USA i innych producentów broni na świecie oraz umocnienia ich dominującej pozycji na rynku obronnym w Europie. Z tego samego powodu o specjalne prawa dostępu do EDF walczy Wielka Brytania. Do końca obecnej perspektywy finansowej budżet EDF na wspieranie rozwoju zdolności wojskowych wynosi 500 mln euro, ale w negocjacjach nad następną (2021–2027) dyskutuje się o kwocie nawet 8,9 mld euro.

Wnioski

W krótkim okresie większe znaczenie niż projekty będą miały podjęte w ramach PESCO zobowiązania państw do zwiększania wydatków obronnych, do przyspieszenia transformacji i modernizacji technicznej sił zbrojnych oraz do zacieśniania współpracy wojskowej z partnerami z UE. Rada UE przyjęła 15 października dokument regulujący szczegółowo, jakie elementy muszą znaleźć się w narodowych planach wdrożenia tych zobowiązań, w jaki sposób ma to być rozłożone w czasie i jak będzie oceniane przez instytucje UE.

W długiej perspektywie znaczenie PESCO będzie natomiast zależało od konsekwencji państw we wdrażaniu zaproponowanych projektów oraz skutecznego uruchomienia nowych przedsięwzięć, zwłaszcza tych bezpośrednio związanych z potrzebami zidentyfikowanymi w procesach planowania obronnego NATO (NDPP) oraz UE (CDM).

Efektywne wykorzystanie EDF w połączeniu z PESCO może pozwolić na przyspieszenie rozwoju nowych rodzajów uzbrojenia i sprzętu wojskowego w Europie. Polska, która uczestniczy w siedmiu projektach i jest obserwatorem w kilkunastu innych, może priorytetowo traktować  projekty o charakterze współpracy badawczo-rozwojowej i przemysłowej.

Dotyczy to zwłaszcza kluczowego uzbrojenia i sprzętu wojskowego, które będzie planowane do pozyskania przez Polskę po 2022 r. i w następnej perspektywie planistycznej 2035 r. Jeśli Polska zdecydowałaby się na udział w dużych europejskich projektach zbrojeniowych, mogłaby liczyć na korzyści przemysłowe oraz dostęp do rozwiniętych w ten sposób zdolności wojskowych, kluczowych dla UE i NATO.

Wzmocniłoby to też pozycję Polski w UE i NATO, jako kraju inwestującego w europejską obronność. Jest to tym bardziej wskazane, że regulacje EDF uwzględniają długo forsowany przez Polskę postulat premiowania przedsiębiorstw średniej wielkości, a więc takich jak firmy wchodzące w skład Polskiej Grupy Zbrojeniowej. Silna pozycja Polski w PESCO pozwoliłaby także zadbać, aby współpraca w UE rozwijała się komplementarnie wobec NATO. 

Publikacja nie jest redakcyjna. Odzwiercie dla towyłącznie punkt widzenia i argumentację autora. Publikacja zostałaza prezentowana w prezentacji. Zacznij od poprzedniego wydania. Oryginał jest dostępny pod adresem: pism.pl

GEOMETR.IT

Go to Top