GEOMETR.IT - page 2

GEOMETR.IT has 1564 articles published.

What with geopolitics and discourse

in EN · Europe 2018 · Nation 2018 · Politics 2018 · Skepticism 2018 · YOUTUBE 2018 22 views / 8 comments

Europe    World         Ex-USSR         

GEOMETR.IT  Valdai Club

* A style in international politics and the differing appreciation of geopolitics among world powers.

Geopolitics, as a discursive practice, should be taken seriously. Unfortunately, sometimes we are so busy with our daily activities and work that we tend to ignore the fact that the media can, indeed, spatialize and geopoliticize a conflict by ‘labeling’ and ‘identifying’, thus creating a sense of ‘pertinence’ amongst us, the ‘audience’; in other words, creating a binary world between ‘us’ and ‘them, the ‘other.’

This said, in order to understand the power of words and images in geopolitics, we must look back and understand how geopolitical knowledge was originally produced and thought of.

Although at first glance, while difficult to prove, the true origin of geopolitical theory may revolve around Darwinism and the rules of nature—I will not delineate the rules of nature according to Darwin but rather I will keep my argument in line with that of geopolitics and discourse.

For instance, Friedrich Ratzel (a notable geographer, ethnographer and biologist), the creator of Lebensraum (the need of living space), theorized and compared the state to that of a living organism, in search of augmenting its space to support the carrying capacity of its species under its physical environment.

By the same token, Rudolf Kjellen—who was actually the first political scientist to coin the term ‘geopolitics’—viewed the state in a similar manner as Ratzel: as an organic living being, with its own limbs and personality, drawing his metaphors from poetry and prose.

Friedrich Ratzel (1844-1904) and Rudolf Kjellen (1864-1922), who were the creators of the German geopolitical school of thought, had something in common: they grew up between the transition of a pre-industrial society (1750-1850) and the beginning of a new industrial society in continental Europe. Eventually, the story is widely known: their theories, alongside Mackinder’s, influenced the aggressive expansionist policies of the Nazis, pushed by Major General. Karl Haushofer.

Likewise, another important player and influencer (Sir. Halford Mackinder) was born in the 19th century, and meanwhile in 1904 published the most famous geopolitical theory of all, The Geographical Pivot of History; a theory that was taken particularly serious by the Nazi political and military elite and diffused via Haushofer’s understanding of the world.

And a theory that, to this day, has been explained and argued in modern-day world affairs books, such as Robert D. Kaplan’s The Revenge of Geography and the likes. Without further expanding into academic theoretical grounds, we can conclude as so: Geopolitics had a common European heritage, pioneered by Mackinder, Ratzel and Kjellen, through their biological, geographical, and civilization interpretations of European power-relations of their time.

In that sense, how was geopolitical thought diffused and brought into the Western hemisphere, specifically into the United States, the world latest superpower?

  • In 1890, Rear Admiral Alfred Thayer Mahan, while stationed in Lima, Peru, published one of the most influential books in the American Naval military psyche: The Influence of Sea Power Upon History, 1660-1783. It advocated why it was imperative for the American navy to reach total hegemony and control over the seas and oceans of the world.
  • Another important American geographer and advisor to Woodrow Wilson was Isaiah Bowman, whose push for free trade policies vis-a-vis the creation of international institutions, would also become influential in the American neoliberalism and exceptionalism ethos.
  • Nevertheless, although Bowman and Rear Admiral Mahan were important figures in the American geopolitical mindset, if there was any truly prominent figure in the realm of American foreign policy, it would be Yale’s Nicholas J. Spykman. His influence in shaping the American foreign policy attitude continues to maintain a foothold in the political and military establishments to this day.
  • Amongst many of Spykman’s arguments, he claimed that geography was a leading influencer in international politics—i.e. country size and region location, climate, topography, resources, population, frontiers, and so forth—and that the exertion of power should be the true goal of the American foreign policy apparatus, whose best example is his Rimland concept of the Eurasian landmass; and needless to add, George Kennan’s The Sources of Soviet Conduct and the impact it had on US containment policy.

But under which geographical and political parameters and assumptions did Spykman, Mahan, Bowman, and Kennan view geopolitics? The answer is simple: from a European perception and understanding.

The publication is not an editorial. It reflects solely the point of view and argumentation of the author. The publication is presented in the presentation. Start in the previous issue. The original is available at:  Valdai Club


A ‘hydrogen economy’

in Balkans 2018 · Crisis 2018 · Economics 2018 · EN · Europe 2018 · Germany 2018 · Industry 2018 · YOUTUBE 2018 22 views / 3 comments

Balkans        Germany   Europe    USA     World         Ex-USSR         

GEOMETR.IT  PolicyExchangeUK

* The concept of a ‘hydrogen economy’ has been put forward by proponents for many decades. In theory, this abundant element is a perfect solution to our clean energy needs.

It does not produce greenhouse gases when burned, it can be stored in large quantities for long periods, and it can be used as a fuel in virtually every sector of our economy, from transport to heavy industry to home heating. Despite the notion existing for some time, and recognition of the environmental benefits that this entails, it is yet to materialise fully.

Electric cars have begun to gain a foothold in the market while those powered by hydrogen fuel cells have stalled. In heavy industry, the lack of a serious carbon tax disincentivises the move to cleaner alternatives than coal and gas. And although hydrogen does not produce carbon dioxide when burned, the primary method of producing it, steam methane reformation, does.

Where the application of hydrogen has utility is in the role it can play in the global and national energy transition that is underway. As such, its role should not be limited to one application but should be focused on the challenges of this transition focussing on: how best to integrate variable renewables; decarbonising hard to reach sectors and fossil fuel feedstocks; and how it can perform the function of an energy system buffer, one that is currently provided by natural gas.

Opening remarks from

Felix Lerch, Country Chairman, Uniper

Mike Foster, CEO, Energy and Utilities Alliance

Followed by a panel event with

Clare Jackson , Hydrogen hub manager, Hydrogen hub

David Joffe, Head of Research, Committee on Climate Change

Professor Marcus Newborough, Development Director ITM Power

Simon Clarke MP, Member for Middlesbrough South and East Cleveland

The publication is not an editorial. It reflects solely the point of view and argumentation of the author. The publication is presented in the presentation. Start in the previous issue. The original is available at: youtube 


W Mołdawii swoistą mozaikę kulturową

in Danube 2018 · Europe 2018 · Germany 2018 · Moldova 2018 · Nation 2018 · PL · Politics 2018 · Skepticism 2018 21 views / 3 comments

Danube      Germany     Europe     World         


* Mołdawia jest krajem o najbardziej dynamicznych procesach migracyjnych w całej przestrzeni postsowieckiej.

Jeżeli migracja oznacza życie i postęp według E.G. Ravensteina, to kiedy spełni się ów cud w dzisiejszej Mołdawii?

Nie  sposób mówić o migracji na obszarze dzisiejszej Mołdawii bez sięgnięcia po historyczne fakty tego regionu, gdyż historia obecnej Mołdowy, głównie obejmująca ostatnie dwa stulecia, ma niewątpliwy wpływ na strukturę i skalę migracji jej ludności.

Na przestrzeni istnienia tego regionu przesiedlały się tu rozmaite grupy etniczne, których struktura zależała od państwa, pod którego rządami znajdowała się Mołdawia.  Migracje ludności o odmiennych narodowościach stworzyły  w Mołdawii swoistą mozaikę kulturową. Dziś jednak, biorąc pod uwagę obecną sytuację ekonomiczną i polityczną, kraj ten w znacznie większym stopniu traci własnych obywateli, niż zyskuje nowych.

Począwszy od 1812 roku rządy na obszarze dzisiejszej Mołdawii były na przemian sprawowane przez władze rumuńskie i rosyjskie, gdy ostatecznie w roku 1940 region zaistniał pod nazwą Mołdawską SRR.

Nastąpiła wówczas stalinizacja kraju i rusyfikacja społeczeństwa. Polityka likwidacji opozycji wśród ówczesnych Mołdawian oraz rozkułaczenia bogatych rodzin (mołdawski parlament wciąż nie ma uzgodnionego stanowiska na temat nazywania Mołdawian Rumunami, dlatego często do określenia ludności zamieszkującej Republikę Mołdowy używa się historycznego terminu „Besarabianie”) doprowadziła do masowych deportacji tych osób na Ural i Syberię. Drugą liczną grupą deportowanych stanowili Niemcy, których liczebność wskutek przebiegu II Wojny Światowej spadła w latach od 1930 do 1959 odpowiednio z 81 tys. do 4 tys. osób.

Następny ważny z punktu widzenia migracji okres to lata 1970-1985, kiedy to kraj otrzymał z budżetu ZSRR znaczące fundusze na inwestycje w różnych sektorach gospodarki (zawdzięcza się to w pewnej mierze ówczesnemu I Sekretarzowi Partii Komunistycznej Leonidowi Breżniewowi, który nota bene w latach 1950-1952 był I Sekretarzem Mołdawskiej SRR).Fakt ten przyciągnął wielką liczbę imigrantów z innych republik związkowych, wśród których najliczniejszą grupę stanowili Rosjanie i Ukraińcy (stanowiący odpowiednio około 40 proc. oraz 30 proc. udział w liczbie imigrantów ogółem na przestrzeni lat 1959-1989). Nieco mniejszą, lecz wciąż liczną ilość imigrantów stanowili Żydzi, Bułgarzy i Gagauzi.

Mimo przynależności do poszczególnych narodowości większość tych osób mówiła w języku rosyjskim. Wskutek postępującego napływu osób innej narodowości do MSSR 2,9 milionowe państwo (w 1959r.) przekształciło się w znacznie liczniejsze – 4,3 milionowe do roku 1990 (Tabela 1). 

* dane spisu ludności z roku 2004 nie uwzględniając separatystycznego regionu Naddniestrzańskiego

** dane mogą zawierać ilość osób pochodzących z Mołdawii, którzy otrzymali obywatelstwo rumuńskie i pozostali w kraju.

Okres rządów Michaiła Gorbaczowa sprzyjał nacjonalistycznym ruchom w Mołdawskiej SSR. W rezultacie 31 sierpnia 1989 roku, język mołdawski ogłoszono językiem urzędowym, jednocześnie zastępując cyrylicę alfabetem łacińskim. Procesy te spowodowały nie tylko domowy konflikt wojenny i ostateczną separację Regionu Naddniestrzańskiego (w większości zamieszkanego przez rosyjskojęzyczną ludność) od reszty kraju, ale również emigrację poszczególnych grup etnicznych z Mołdawii. Najliczniejszymi wśród nich były osoby rosyjskojęzyczne oraz Żydzi.

Rozpad Związku Radzieckiego i następnie ogłoszenie przez Mołdawię niepodległości 27 sierpnia 1991 roku przyniósł za sobą głęboki kryzys ekonomiczny w młodym, niepodległym kraju. Kryzys wiązał się z przejściem od gospodarki centralnie planowanej do gospodarki rynkowej, zamiany rubla sowieckiego na lej mołdawski i innych procesów transformacyjnych. Skutki kryzysu – wysoka inflacja, bezrobocie, utrata oszczędności nagromadzonych przez osoby prywatne za czasów radzieckich — pozostawiły większość ludzi poniżej granicy ubóstwa.

* Publikacja nie jest redakcyjna. Odzwierciedla to wyłącznie punkt widzenia i argumentację autora. Publikacja została zaprezentowana w prezentacji. Zacznij od poprzedniego wydania. Oryginał jest dostępny pod adresem


Pitching Europe back

in Balkans 2018 · Danube 2018 · EN · Europe 2018 · Germany 2018 · Nation 2018 · Politics 2018 · Skepticism 2018 · USA 2018 20 views / 7 comments

Balkans      Danube      Germany    Europe     USA     


*A timely warning for both sides of the Atlantic.

Sometimes an outsider’s eye perceives symptoms of decay more clearly than those who live in the midst of Europe’s daily churn.

In “Fractured Continent: Europe’s crises and the fate of the West,” veteran U.S. journalist and think-tanker William Drozdiak shows how three flawed projects launched at the end of the Cold War — the euro, the Schengen zone of passport-free travel, and the eastward enlargement of the EU and NATO — have stumbled into trouble, opening deep rifts in Europe.

“Today, the dream of European unity has begun to wither away, and the future stability of the Continent is clouded in uncertainty,” Drozdiak says in an assessment that contrasts starkly with European Commission President Jean-Claude Juncker’s recent assertion that Europe has the wind back in its sails.

Compounding the crises, the former Washington Post foreign correspondent says the United States’ disengagement has left Europeans adrift where previously a steadying hand from Uncle Sam often helped navigate the Continent through troubled waters. Drozdiak is a lifelong Atlanticist steeped in the late Richard Holbrooke’s vision of the U.S. as a benevolent, hands-on European power. He warns that, in the absence of strong American leadership, Europe risks being consumed by its old demon: nationalism.

  • Drozdiak takes readers on a tour of European capitals, diagnosing the fractures he says still threaten to pull the EU apart.
  • Drozdiak points to a deep-seated EU methodological problem: the habit of setting out to achieve ambitious objectives with half-baked plans forged in late-night compromises, without anticipating what would happen when things go wrong.

Adopting a single currency without a fiscal union or a lender of last resort; opening internal borders without joint action to protect Europe’s external frontiers; bringing former Soviet satellites into the Western orbit without anticipating a hostile Russian backlash — in each case, Europe’s leaders appear to have been naively optimistic and unprepared.

Drozdiak stops short of predicting whether the EU will fall apart, pitching Europe back into conflict, or seize the chance to pull itself together in a salutary response to Trump and Brexit. But he makes clear the key lies chiefly in Berlin, “the new epicentre of power.”Barack Obama lobbied Angela Merkel to stand for a fourth term as German chancellor | Steffi Loos/Getty Images

U.S. President Donald Trump’s disdain for Europe and for multilateralism has piled a huge burden of leadership on the weary shoulders of German Chancellor Angela Merkel, to whose inner circle Drozdiak enjoyed unrivalled access as the former longtime head of the American Council on Germany. Each of Europe’s overlapping crises has placed new demands on the EU’s reluctant hegemon.

The insider anecdotes Drozdiak recounts highlight Merkel’s lonely responsibility at the peak of the crises, as she rushed from negotiations with Vladimir Putin in Minsk over Russia’s destabilization of Ukraine to an all-night summit in Brussels on Greece’s debt crisis and then talks with British Prime Minister David Cameron on how to avoid a British exit from the EU.

He reveals how reluctant Merkel was to stand for a fourth term and how intensively former U.S. President Barack Obama worked last November to convince her she had a responsibility to the West to run again after the shock of Trump’s election.

Her biggest frustration in battling the multiple crises has been the lack of strong partners in Europe. She could never rely on Cameron, a hostage to Euroskeptics in his party, and was frequently disappointed by French Presidents Nicolas Sarkozy and François Hollande, unable to reform France’s bloated state and shackled economy.

France’s weakness has become one of Europe’s — and Germany’s — biggest problems,” Drozdiak quotes Merkel as telling aides. When Sarkozy, who irked her with his impulsiveness and inferiority complex, tells Merkel: “Angela, we are made to get along. We are the head and legs of the European Union,” she retorts: “No Nicolas, you are the head and legs. I am the bank.”

Drozdiak takes readers on a tour of European capitals, diagnosing the fractures he says still threaten to pull the EU apart, despite a recent return to modest economic growth, the election of the energetic pro-European Emmanuel Macron as French president and an uptick in public support for European unity after nearly a decade of deepening disenchantment. Some of his sharpest observations take place in Warsaw, Moscow and Ankara.

The publication is not an editorial. It reflects solely the point of view and argumentation of the author. The publication is presented in the presentation. Start in the previous issue. The original is available at :


Priorytety V4

in Balkans 2018 · Baltics 2018 · Danube 2018 · Europe 2018 · Nation 2018 · PL · Politics 2018 · Skepticism 2018 21 views / 4 comments

Balkans     Baltics    Danube        Europe       


* Grupa Wyszechradzka o granicach w UE: Frontex powinien być tylko wsparciem

Na wtorkowym spotkaniu w Bratysławie szefów lub przedstawicieli MSW Grupy Wyszehradzkiej uznano, że agencja Frontex powinna pełnić jedynie pomocniczą rolę. V4 uważa, że wyłączną odpowiedzialność za swoje granice ponoszą poszczególne kraje UE.

Według minister spraw wewnętrznych Słowacji Denisy Sakovej, kraje Grupy Wyszehradzkiej z rezerwą podchodzą do propozycji Komisji Europejskiej, przewidującej wzrost liczby funkcjonariuszy Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej (Frontexu) z 1,5 tys. do ponad 10 tys. Węgierski minister Sandor Pinter podkreślał, że chociaż proponowana liczebność agencji jest wysoka, to nie powinno się określać górnego pułapu. Mogą przyjść kryzysy, w których funkcjonariuszy może być potrzeba jeszcze więcej.

Funkcjonowanie Frontexu było głównym tematem spotkania ministrów i przedstawicieli resortów spraw wewnętrznych Grupy Wyszehradzkiej. Na posiedzenie nie dotarł szef polskiego MSW Joachim Brudziński. Powodem była usterka techniczna samolotu rejsowego.

V4 sprzeciwia się Brukseli

Wszystkie kraje V4 podkreślają potrzebę ochrony suwerenności narodowej, którą Bruksela próbuje ich zdaniem naruszyć poprzez próby wprowadzania obowiązkowych kwot relokacji uchodźców. I trzy z nich – poza Czechami – zademonstrowały swoją „dobrowolną” dobrą wolę.

  • Budapeszt przyjął „dobrowolnie”, poza unijnym systemem ok. 1300 osób ubiegających się o azyl w zeszłym roku. Dla przypomnienia, w ramach unijnego systemu kwot Węgry miały relokować 1291 osób.
  • Większość przyjętych azylantów przeniosła się już na Zachód. Z kolei w pierwszych czterech miesiącach 2018 r. 267 osób ubiegających się o azyl uzyskało tam ochronę, zaś 326 wniosków zostało odrzuconych.
  • Słowacja przyjęła 16 osób w ramach systemu relokacji, podkreślając od początku, że zrobiła to jednak na zasadzie dobrowolności. Zobowiązała się również do przyjęcia 100 osób w ramach oczywiście „dobrowolnego” systemu przesiedleń, co ostatecznie jednak się nie stało. W grudniu 2015 r. Bratysława i (później także) Budapeszt złożyły pozew przeciwko decyzji Rady UE o tymczasowym mechanizmie obowiązkowej relokacji osób ubiegających się o azyl. Trybunał Sprawiedliwości oddalił sprawę w całości we wrześniu 2017 r. Praga i Warszawa nie przyłączyły się formalnie do pozwu, ale politycznie wsparły oba kraje w całym postępowaniu sądowym.

Polska nie przyjęła żadnego uchodźcy w ramach relokacji. Jednak według premiera Mateusza Morawieckiego przyjęliśmy aż ponad 1,5 miliona uchodźców ukraińskich, którzy uciekli z powodu wojny w Donbasie i aneksji Krymu. Dane Urzędu ds. Cudzoziemców (UDSC) nie potwierdzają tych informacji.

„Obecnie 3400 cudzoziemców posiada kartę pobytu ze względu na udzieloną ochronę międzynarodową. Około 2300 osób posiada pozwolenie na pobyt ze względu na przyznaną ochronę krajową” – podaje rzecznik Urzędu Jakub Dudziak.

Ponad 90 proc. wniosków składanych jest przez obywateli krajów byłego Związku Radzieckiego, w szczególności z Czeczenii i Inguszetii, Ukrainy, Tadżykistanu, Armenii i Gruzji. Jednak niewiele z tych wniosków jest akceptowanych – rocznie około 300-500, zaś odrzucanych 2-3 tys. 75 proc. wniosków jest umarzanych w efekcie opuszczenia przez wnioskodawców Polski, zazwyczaj w dalszą podróż na Zachód.

Sprawa Węgier zostanie skierowana do Trybunału Sprawiedliwości UE „w związku z nieprzestrzeganiem przepisów azylowych” – poinformował Reuters.
Stwierdzono także, że węgierskie …

To nie są kraje dla uchodźców

We wszystkich czterech państwach V4 większość społeczeństwa sprzeciwia się przyjmowaniu uchodźców. 58 proc. Czechów uważa, że ich kraj nie powinien przyjmować azylantów (Centrum Badania Opinii Publicznej, kwiecień 2018 r.). Na Węgrzech nie chodzi tylko o sprzeciw wobec przyjmowania uchodźców, ale wręcz o nieprzyjmowanie ich niezależnie od okoliczności – 48 proc.

Węgrów przyznało, że nie ma argumentów, które przekonałyby ich do przyjęcia imigrantów do kraju (badanie Very Messing i Bence’a Ságváriego z Węgierskiej Akademii Nauk dla Fundacji Friedricha Eberta, marzec 2018).

Dla porównania tak twardy sprzeciw wobec uchodźców wyraziło tylko 13 proc. Polaków, wśród których stosunek do uchodźców jest w przeważającej mierze mało entuzjastyczny – 63 proc. badanych w Polsce ,,nie chce przyjmować ludzi, którzy uciekli z krajów zaangażowanych w konflikty zbrojne” (CBOS, grudzień 2017 r.). Słowacja jest mniej przychylna migracji niż Czechy i Polska, pod tym względem wyprzedzają ją tylko Węgry (Gallup, sierpień 2017).

Bazując na negatywnych emocjach swoich obywateli, rząd węgierski postanowił je jeszcze podgrzać proponując w styczniu br. pakiet legislacyjny pod nazwą „Zatrzymać Sorosa” (Stop Soros) mający na celu ograniczanie działalności organizacji społeczeństwa obywatelskiego współ/finansowanych ze środków zagranicznych i zajmujących się migracją.

  • Nowo zaakceptowany zapis Kodeksu Karnego nazywa to: „organizowaniem nielegalnej migracji”. Według współszefowej węgierskiego Komitetu Helsińskiego Márty Pardavi Viktor Orbán zamienia politykę w prawo.
  • Jej zdaniem penalizacja pomocy humanitarnej i prawnej przez karę więzienia jest nieakceptowalne w demokratycznym kraju.

Działania polityków przynajmniej częściowo wpływają na opinie wyborców. Jak zostało już wspomniane ok. 63 proc. Polaków sprzeciwia się dziś przyjęciu przez Polskę uchodźców. Sytuacja ta była odwrotna trzy lata temu, nim rządzący dziś PiS doszedł do władzy w październiku 2015 po kampanii wyborczej, której jednym z ważnych tematów byli właśnie uchodźcy.

Słynne zdanie o tym, że mogą oni przynosić „różnego rodzaju pasożyty, pierwotniaki, które nie są groźne w organizmach tych ludzi, a mogą tutaj być groźne“, Jarosław Kaczyński wypowiedział na dwa tygodnie przed wyborami. W maju 2015 r. tylko 21 proc. Polaków sprzeciwiało się przyjęciu uchodźców, 62 proc. było innego zdania. Jeszcze na koniec tego samego roku radykalnie zmienili zdanie.

Zastępował go ambasador RP w Bratysławie Krzysztof Strzałka. Strona czeska wydelegowała wiceministra Jakuba Kulhanka. Słowacja, która obecnie przewodniczy V4, zapraszała także przedstawicieli Austrii, ale mimo wcześniejszego potwierdzenia, ostatecznie do Bratysławy nie dotarli.

Przedstawiciele państw Grupy Wyszehradzkiej zgodzili się, że projekt zmian w systemie organizacji Frontexu przedstawiony przez Komisję Europejską wymaga dalszej dyskusji. Będzie nad nim pracować grupa robocza ekspertów, którą szefowie resortów spraw wewnętrznych powołali w czerwcu br. Zgodnie uznali jednocześnie, że unijna agencja graniczna musi działać za zgodą i według praw kraju, na którego terenie funkcjonuje.

  • Suwerenność państw narodowych musi być zachowana. Wyłączna odpowiedzialność za ochronę granic państw członkowskich spoczywa na poszczególnych krajach – podkreślał przedstawiciel Czech.
  • Jego zdaniem kraje Grupy Wyszehradzkiej nie zamierzają poważać zaleceń Komisji Europejskiej dotyczących Frontexu. „Chcemy zadawać pytania i liczymy na odpowiedź od Komisji i państw członkowskich, jak widzą funkcjonowanie agencji w przyszłości” – mówił wiceminister Kulhanek.

Ambasador RP w Bratysławie podkreślił, że Polska jest szczególnie zainteresowana funkcjonowaniem Frontexu. „Mamy bardzo długą granicę lądową i morską” – wskazał. Zaakcentował też, że muszą być respektowane kompetencje krajów członkowskich, a wszystkie ewentualne działania agencja powinna wykonywać za zgodą państwa przyjmującego.

Sakova podkreśliła, że kraje Grupy Wyszehradzkiej chcą przed każdym posiedzeniem rady ministrów spraw wewnętrznych konsultować swoje stanowisko i wspólnie je prezentować.

Istotnym elementem wtorkowego spotkania V4 w Bratysławie była kwestia koordynacji działań krajów Grupy wobec państw Bałkanów Zachodnich. Jak powiedziała Sakova, V4 powinna uzgadniać między sobą, ilu i jakich funkcjonariuszy zamierza wysłać do Macedonii, Serbii, Albanii, Bośni i Hercegowiny lub Czarnogóry.

Publikacja nie jest redakcyjna. Odzwiercie dla towyłącznie punkt widzenia i argumentację autora. Publikacja zostałaza prezentowana w prezentacji. Zacznij od poprzedniego wydania. Oryginał jest dostępny pod adresem:


EU: Nur ein schöner Traum?

in Conflicts 2018 · Europe 2018 · EX-USSR · Nation 2018 · Politics 2018 · USA 2018 · YOUTUBE 2018 25 views / 8 comments

Europe    USA     World         Ex-USSR     


* Seit Ende des Zweiten Weltkriegs lebt die Weltgemeinschaft mit der atomaren Bedrohung.

Während sich die Gefahr eines dritten Weltkriegs und damit einer möglichen Auslöschung der Menschheit in den letzten Jahren wieder dramatisch zugespitzt hat, ist die subjektive Wahrnehmung dieser katastrophalen Situation bei der Bevölkerung so gering wie nie zuvor.

Das hängt nicht nur mit einem zunehmenden Desinteresse an Politik und dem Rückzug ins Private zusammen, vielmehr ist es auf die Intransparenz der angespannten Situation zurückzuführen.

Wolfgang Bittner rückt in seinem Vortrag die transatlantischen Beziehungen in ein neues Licht. Er erklärt die chronologische Entwicklung vom Maidan in der Ukraine bis zu Präsident Trump.

  • Die USA sind der bestimmende Faktor der politischen Entwicklung im Osten Europas. Seit langem bereiten sie mit geheimdienstlichen Mitteln Umstürze vor, beeinflussen die zentralen Medien und entkernen die Souveränität europäischer Staaten.
  • Chronologisch, vom Beginn der Maidan-Ereignisse über die Zuspitzung des Konfliktes mit Russland, bis zu den aktuellen Entwicklungen unter Präsident Trump, schildert und analysiert Wolfgang Bittner die verhängnisvolle Einflussnahme der US-amerikanischen Regierung auf die zentralen Medien und die Politik Europas. Ein Appell an die Vernünftigen in Europa und den USA, den politischen Absturz aufzuhalten.
  • Wolfgang Bittner ist promovierter Jurist und arbeitet als Schriftsteller und Publizist in Göttingen. 2017 erschien sein sehr erfolgreiches Buch „Die Eroberung Europas durch die USA“.

Europa hat sich diesem durch nichts gerechtfertigten Machtanspruch einhellig ergeben. Die USA können überall in der Welt in kürzester Zeit Krisen inszenieren, wie es gerade passt. Ob hier langfristige Pläne umgesetzt werden oder kurzfristiges Chaos den Interessengruppen dient – nach jedem dieser Schachzüge steht die Welt näher am Abgrund. Spätestens nach dem 11. September 2001 ist eine Schranke der Rechtsstaatlichkeit gefallen.

Die US-amerikanische Gesellschaft ist zerrüttet, ihre Regierung schon lange nicht mehr in der Lage, Wohlstand für die Mehrheit zu schaffen und Gerechtigkeit für alle möglich zu machen.

Unfassbar hohe Mordzahlen, ein gigantisches Drogenproblem, ein marodes, völlig überteuertes Gesundheitssystem, eine kaputte Infrastruktur, Schulen, die den Namen nicht verdienen, offener Rassismus, unkontrollierte Polizeigewalt, ganze Bevölkerungsschichten, die außerhalb der Armee kaum noch eine Perspektive haben – dies alles vor dem Hintergrund einer Staatsverschuldung, die niemals abgetragen werden kann. Ein Horrorszenario.

Man wünschte den USA Politiker, die den Mut hätten, das eigene Land als Interventionsfall zu erkennen, statt überall in der Welt Chaos und Unglück zu verbreiten. Und für die Staaten Europas wäre es an der Zeit, auf dem verhängnisvollen Weg in Krieg und Zerstörung einzuhalten, die Interessen der Bevölkerung in den Blick zu nehmen und ihre souveränen Rechte durch vernünftige Politik zu wahren. Nur ein schöner Traum? Die kalten Krieger und die Profiteure des heißen Krieges könnten sich täuschen.

Die USA sind der bestimmende Faktor der politischen Entwicklung im Osten Europas. Seit langem bereiten sie mit geheimdienstlichen Mitteln Umstürze vor, beeinflussen die zentralen Medien und entkernen die Souveränität europäischer Staaten.

Chronologisch, vom Beginn der Maidan-Ereignisse über die Zuspitzung des Konfliktes mit Russland, bis zu den aktuellen Entwicklungen unter Präsident Trump, schildert und analysiert Wolfgang Bittner die verhängnisvolle Einflussnahme der US-amerikanischen Regierung auf die zentralen Medien und die Politik Europas. Ein Appell an die Vernünftigen in Europa und den USA, den politischen Absturz aufzuhalten.

Wir haben den Vortrag für Euch im Juni 2018 in Göttingen aufgezeichnet.

   Die Veröffentlichung ist kein Leitartikel. Es spiegelt ausschließlich den Standpunkt und die Argumentation des Autors wider. Die Publikation wird in der Präsentation vorgestellt. Beginnen Sie in der vorherigen Ausgabe. Das Original ist verfügbar unter:


2. Regional dialogue in Eastern Europe

in Economics 2018 · Europe 2018 · Industry 2018 · Nation 2018 · Politics 2018 · Russia 2018 · Skepticism 2018 21 views / 3 comments



* The Three Seas Initiative includes several proposed railways, highways, and energy pipelines that would link the group’s 12 member states

The situation is even more alarming in the energy sector. Most of the TSI countries are heavily dependent on Russia for their gas supplies. The biggest existing gas infrastructure investment is the Nord Stream I pipeline connecting Russia with Germany – and bypassing Poland and the Baltics.

  • In the TSI countries, this has been seen as making them more vulnerable, and the projected Nord Stream II could further exacerbate the situation. Conversely, diversification of gas supplies from sources other than Russia and the construction of new pipelines along the north-south axis would improve energy security and reduce potential leveraging by Russia.
  • Finally, Russia’s hybrid warfare has provided a very strong incentive to develop infrastructure along the eastern borders of NATO and the EU. Recently, NATO has adopted multiple measures to secure its eastern flank, including new military deployments. But without improving both civil and military mobility – i.e. by building quality roads, railways, bridges, airports, pipelines, and fiber optic links – the eastern frontiers will remain indefensible.

A motor for integration

This is the backdrop against which the TSI has emerged. It was founded on the observation that the development of strong ties with “old Europe” did not go hand in hand with regional integration. The TSI seeks to connect the new EU members among themselves in three main areas: energy, transportation infrastructure and digitalisation. Participating states have identified some key energy and transportation projects as TSI flagships.

In the energy sector, there are at least four distinct macro-projects:

  • Gas pipelines connecting two LNG terminals: Swinoujsce, at the Baltic Sea, which is already in service; and Krk, a Croatian island in the northern Adriatic Sea, planned to be completed in 2019. The two facilities will allow the importing of gas from the U.S., Qatar or Algeria
  • The Gas Interconnection Poland-Lithuania, (GIPL), which would integrate isolated gas markets in the Baltic states into the EU gas grid
  • The North-South Gas Corridor, or BRUA, a system of bidirectional gas pipelines. In the south, it would connect to offshore fields in the Black and Caspian seas (via the new TANAP pipeline in Turkey). On its western end, it would integrate the Balkans into the EU gas grid, via Baumgarten in Austria
  • The Eastring pipeline, which would connect existing gas pipelines in Bulgaria, Romania, Hungary and Slovakia

In the transportation sector, there are also four major infrastructure projects:

  • Via Carpathia, a new highway that would connect a Baltic port (Klaipeda, Lithuania) with an Aegean trading hub (Thessaloniki, Greece)
  • Modernization of the North-South Highway, along route E65, that would connect the Baltic (from Szczecin, Poland) with the Adriatic Sea (Rijeka, Croatia)
  • Rail Baltica, which would connect Warsaw, Kaunas (Lithuania), Riga, Tallinn and Helsinki
  • Rail 2 Sea, which would connect Gdansk, Poland and Constanta, a Romanian port on the Black Sea

So far, most of those projects are still on paper. Krzysztof Szczerski, the Polish president’s cabinet chief and the main architect of the TSI, recently said that “we enter a key stage as TSI evolves from a theoretical concept to practical implementation.” Turning all these plans into reality will require big capital inflows.


The TSI is a promising plan with interesting economic potential but also a few inherent political fault lines. So far, it is mostly funded by member states with little private participation. To succeed, the project must overcome three hurdles. The first and most crucial question is who the investors will be. Secondly, the TSI must stay united and convince Brussels that the project is in the interest of the EU as a whole. And third, it must secure the support of important countries outside the EU.

  • Outside Europe, Russia may certainly try to kill the plan, not least because it prefers investments along the west-east axis. On the other hand, the U.S. will continue to firmly support the plan, as it has from the very beginning. U.S. President Donald Trump attended the 2017 summit in Warsaw, and US Secretary of Energy Rick Perry came to the most recent one in Bucharest.
  • Washington’s attitude is clearly tied to future LNG exports to Europe and improving the security of NATO’s eastern flank. China may also support selected TSI projects because of potential synergy with Beijing’s own regional structure covering Central and Eastern Europe (the so-called 16+1) and its Belt and Road Initiative. Turkey will play an important role, because it controls the Black Sea straits and serves as the only viable option for alternative terrestrial gas supplies.

Inside Europe, the TSI was initially approached with suspicion. Germany viewed gas projects as competing with their interests and Brussels feared the initiative’s divisive potential. Dissent even appeared within the TSI; for example, some Czech and Austrian diplomats expressed concerns that the project could harm their relations with Berlin.

In the run-up to the September Bucharest summit, TSI leaders started a diplomatic offensive, arguing that the project’s aim is neither to create an alternative to the EU nor to target any specific EU country. In the short term, they were successful, if one goes by the big names that attended the event: European Commission President Jean-Claude Juncker, top representatives of major international banks, and German Foreign Minister Heiko Maas in the role of the partner country. The TSI also attracted reasonable attention from the business community and agreed to establish the Three Seas Investment Fund to generate resources for financing their projects.

In the long run, the TSI will avoid failure only if both its member states and EU institutions play their parts of the game rationally, with understanding of their mutual interests. The Central and Eastern European countries seem to appreciate that such a project can hardly progress without EU support.

A lot will ride, too, on EU institutions’ ability to grasp that the improvement of security and stability in CEE is in the interest of the body as a whole, and these projects deserve the mantle of legitimate EU investments. The TSI countries can proceed confidently, as long as they stay united. Their voting power in the EU is strong enough to achieve their objectives.

The publication is not an editorial. It reflects solely the point of view and argumentation of the author. The publication is presented in the presentation. Start in the previous issue. The original is available at:


Europe’s strategic thinking

in Europe 2018 · History 2018 · Person 2018 · Politics 2018 · YOUTUBE 2018 23 views / 5 comments

Germany    Europe        


* Europe is the continent that gave birth to geopolitics. It is the idea that geography affects the conduct of international politics.

The idea is not without controversy. But does a current of thought brought to prominence in the 20th century still have any relevance today given globalisation and technological advancement? What do the burning crises in the Southern Mediterranean, the Sahel, the Levant and Eastern Europe tell us about Europe, geopolitics and strategy? How does Europe understand geopolitics and strategy today? What are the flaws in Europe’s strategic thinking?

Prof. Sir Hew Strachan (FRSE FRhistS) is Chichele Professor of the History of War and a Fellow of All Souls College at the University of Oxford. He serves as an advisor to the Chief of the Defence Staff, UK, as well as a Trustee of the Imperial War Museum, a Commonwealth War Graves Commissioner and a member of the National Committee for the Centenary of the First World War and the Council of the International Institute for Strategic Studies. He is also a Fellow of Corpus Christi College, University of Cambridge and a Visiting Professor at the University of Glasgow. He is a world leading authority on the history of the First World War. He is the author of many books and articles including The Direction of War: Contemporary Strategy in Historical Perspective (2013) and The First World War: A New Illustrated History.

This was the closing lecture of the Autumn Lecture Series 2014: «The Future of European Geostrategy» jointly organised by the Institute for European Studies-VUB and the Egmont – Royal Institute for International Relations. The lecture was delivered at Castle Val Duchesse (Kasteel Hertoginnendal/Château Val Duchesse).

Hew Strachan Well, I’m a military historian and sadly for Germany, particularly given where Germany stands today and its position in relation to war, war is pretty important in understanding Germany.

  • It’s also important to the understanding of war. It’s very hard, I think, to be an adequate military historian at least in the European context without engaging with Germany. It’s so important for 19th and 20th century military thought, so important in terms of being seen as the leading military power and therefore other countries emulate it.
  • I don’t really think you can get inside modern military history without engaging with Germany. Max Easterman Clausewitz effectively wrote the Urtext on military strategy…is what he wrote back in the 19th-century as relevant now as it was then? Hew Strachan Yes, it’s one of his, I think, immense strengths.
  • The more I read Clausewitz, the more I admire the man. I don’t think he is a very likeable man, but, you know, his wife loved him dearly, but he is utterly focused on the debate. When I’m being flippant, which is quite frequently, I will tend to say that if he was still alive, he would still be writing that book, because the book is a constant debate with the evidence that he finds.
  • And every time he came against a problem, he would use military history, he would go back, dig around and say: “how does reading military history help us understand what this particular problem, strategy is?” And it’s precisely that debate, that reluctance to come to conclusions – although he did want to come to conclusions – but it’s that reluctance to come to a premature, flip conclusion, which makes him so profound.

Max Easterman Is there a reluctance amongst historians today to draw lessons from history – such as from the events of the 1st World War? Hew Strachan Yes, I think there is. Lessons are not something historians do, because we would all argue that what happens in a particular period is particular to that period, it’s not reproduceable. That doesn’t mean history doesn’t have a didactic value.

What history does, I think, is generate understanding, which is a different thing. It also, I think, has, particularly in less literate societies than Britain and Germany, has an  that in a funny old way we’ve lost contact with. I think the printed word has created a distance I think we almost create too much distance from the past to our present. So it’s that sense of context, which I think is also important. “Who are we?” – well, history is quite important also in answering that question. It’s a different question from “Are there lessons to be learned?”

Max Easterman Isn’t the 1st World War a classic example of how historians cannot reach a consensus? I’m thinking of the revisionists and anti-revisionists in the 1920s, for example. Hew Strachan That is absolutely true and that is, of course, one of its fascinations. It’s also why the war is a great didactic tool in its own right, because controversy is very good for educational purposes. It’s one of the reasons we should be pleased about the attention to the centenary as historians, because the controversies will provide an educational tool

By the 1930s the argument about German war guilt had, broadly speaking, been put to bed in most quarters. Most people did accept the version that Europe had slithered over the brink into the boiling cauldron of war, as Lloyd George said. That view held until Fritz Fischer publishes books in 1961, even in 1962 for most English speaking historians and certainly somebody like John F. Kennedy in the middle of the Cuban missile crisis in 1962, Europe had still slithered over the brink into the boiling cauldron of war. Fischer gradually gained ground, German war guilt was therefore re-established as a form of consensus and now we are back again to the 1930s position. And even if you are a diehard defender of the argument that Germany is responsible for causing this war, that in itself is insufficient to explain the war’s outbreak.

The publication is not an editorial. It reflects solely the point of view and argumentation of the author. The publication is presented in the presentation. Start in the previous issue. The original is available at:  IES Brussels


1. Schluß mit Schengen‑Verordnung

in DE · Economics 2018 · Europe 2018 · Germany 2018 · Nation 2018 · Politics 2018 · Skepticism 2018 · YOUTUBE 2018 33 views / 6 comments



* Die Personenfreizügigkeit gilt als eine der zentralen Errungenschaften der Europäischen Union.

Auch wenn das Schengener Abkommen die schwierigste Phase der Flüchtlingskrise überstanden hat, droht bei dem Thema eine neue Konfrontation. Spätestens im November 2018 wird es aufgrund der in der Schengen-Verordnung vorgesehenen Fristen kaum noch möglich sein, die seit 2015 bestehenden Binnengrenzkontrollen, die Deutschland, Frankreich, Österreich, Schweden, Dänemark und Norwegen temporär eingeführt haben, mit EU-Recht in Einklang zu bringen.

Es besteht die Gefahr, dass der gemeinsame Rechtsrahmen aufgrund innenpolitischer Erwägungen zunehmend ausgehöhlt wird oder dass einzelne Länder, insbesondere Dänemark, aus dem Schengen-Regime aussteigen.

Gerade im Hinblick auf die nordischen Staaten, deren Kontrollen in der europäischen Debatte bislang weniger Beachtung fanden, mutet der Bruch mit dem jahrzehntelang praktizierten Prinzip offener Grenzen drastisch an.

Es ist deshalb dringend notwendig, einen Kompromiss zu finden, der die vollständige Personenfreizügigkeit im Schengen-Raum wiederherstellt, aber gleichzeitig die Sicherheitsinteressen der Mitgliedstaaten stärker berücksichtigt. Deutschland als maßgeblicher Auslöser der Grenzkontrollen hat hierbei eine zentrale Rolle zu übernehmen.

Sechs Schengen-Mitgliedstaaten führten in der Hochphase der Flüchtlingskrise zwischen Herbst 2015 und Frühjahr 2016 Kontrollen an einigen ihrer europäischen Binnengrenzen ein. Deutschland machte am 13. September 2015 an der Grenze zu Österreich den Anfang, um den Zustrom von Schutzsuchenden besser erfassen zu können. Wenige Tage später zog Österreich an seiner Südgrenze mit Maßnahmen zur Kontrolle der »Balkanroute« nach. Als weitere Hauptzielländer für Asylsuchende unternahmen Schweden, Dänemark und Norwegen ab November 2015 vergleichbare Schritte, um die wichtigsten Land-, Brücken- und Fährverbindungen untereinander und in Richtung Deutschland zu überwachen.

  • Die nordischen Länder sprachen sich dabei kaum miteinander ab. Ihre Maßnahmen standen in scharfem Widerspruch zum Prinzip eines grenzenlosen Nordens. Frankreich sah sich derweil aufgrund der Terroranschläge vom 13. November 2015 gezwungen, den nationalen Ausnahmezustand auszurufen.
  • Nicht zuletzt weil sich die Attentäter zuvor frei in Europa bewegt hatten, führte Paris parallel dazu wieder Grenzkontrollen ein. Ende 2015 attestierte eine von der EU-Kommission geleitete Schengen-Evaluation Griechenland schwerwiegende systematische Mängel beim Außengrenzschutz.
  • Dies führte zu Überlegungen, Griechenland zeitweise als Vollmitglied der Schengen-Zone zu suspendieren. Um diesen Schritt abzuwenden, beschloss der Rat im Mai 2016, Binnengrenzkontrollen als Ausgleichsmaßnahme zuzulassen.

Dieser Mechanismus war erst 2013 als Antwort auf eine frühere Krise des Schengen-Regimes eingerichtet worden, die sich nach dem sogenannten Arabischen Frühling zwischen Italien und Frankreich an der irregulären Ein- und Weiterreise nordafrikanischer Staatsangehöriger entzündet hatte. Nachdem es nicht gelungen war, einen offiziellen Verteilungsmechanismus zur Unterstützung Italiens zu etablieren, wurden die von Frankreich einseitig durchgeführten Grenzkontrollen eingehegt.

Gemäß dem neu eingeführten Artikel 29 des Schengen-Kodex sollten derartige Binnengrenzkontrollen nur dann für mehr als sechs Monate und für bis zu zwei Jahre erlaubt sein, wenn der EU-Ministerrat mit qualifizierter Mehrheit eine systematische Gefährdung der gesamten Schengen-Zone anerkennt. Ein solcher Entschluss wurde mit Blick auf die Lage in Griechenland im Mai 2016 zum ersten Mal gefasst und in der Folge durch Deutschland, Österreich, Dänemark, Schweden sowie Norwegen genutzt.

  • Frankreich ging hingegen erneut einen Sonderweg und verlängerte seine Grenzkontrollen mit Verweis auf die anhaltende terroristische Bedrohung. Der dafür genutzte Artikel 25 der Schengen-Verordnung schließt nicht ausdrücklich aus, dass Phasen der Kontrolle im Dienste der inneren Sicherheit direkt hintereinander ausgerufen werden können, auch wenn jede einzelne auf bis zu sechs Monate befristet sein muss.
  • Angesichts der erneuten schweren Terroranschläge am 22. März 2016 in Brüssel wurde diese Auslegung der Schengen-Verordnung nicht offen kritisiert. Vielmehr drängte der EU-Ministerrat auf eine weitere Stärkung der Sicherheitsaspekte Schengens, insbesondere auf obligatorische wie informationstechnisch gestützte Personenkontrollen an allen Außengrenzen.

Generell wurde die Debatte zu dieser Zeit von der Befürchtung beherrscht, dass der Schengen-Raum vollständig auseinanderbrechen könnte. Die Handels- und Wohlfahrtseinbußen, die eine Wiedereinführung umfassender Binnengrenzkontrollen mit sich brächte, wären auf mindestens 0,15 Prozent des EU-Bruttosozialprodukts oder 63 Milliarden Euro pro Jahr zu schätzen.

Die an den ungarischen und slowenischen Schengen-Außengrenzen – sowie einem Binnengrenzabschnitt Österreichs – errichteten Zäune aber veranschaulichten besonders drastisch, welche Auswirkungen eine solche Entwicklung haben konnte. Dabei wird die Personenfreizügigkeit vo europäischen Bürgern regelmäßig als größte Errungenschaft der EU eingestuft.

Selbst als sich im Frühjahr 2016 durch die Schließung der Balkan-Route und die Vereinbarung mit der Türkei eine Trendwende bei der irregulären Zuwanderung abzeichnete, bezeugte das Brexit-Referendum von Juni des Jahres, dass der zeitweilige Kontrollverlust an den EU-Außengrenzen die Legitimität des Schengen-Regimes existentiell beschädigt hatte. Deshalb wurden die anhaltenden Binnengrenzkontrollen der sechs Länder auch danach als notwendiger und verhältnismäßiger Krisenreaktionsmechanismus befürwortet.

  • Zudem minimierten die sechs Staaten den Umfang dieser Kontrollmaßnahmen oder passten sie schrittweise an. Während Deutschland ohnehin nur einen kleinen Teil der Grenzübergänge nach Österreich überwachte, ging beispielsweise die schwedische Regierung im Mai 2017 dazu über, die vorher systematische Identitätsüberprüfung aller Zugreisenden von Dänemark nach Schweden nur noch stichprobenartig durchzuführen.
  • Damit wurde der Druck auf die grenzüberschreitende Wirtschaft und die zahlreichen Pendler im Großraum Kopenhagen-Malmö erheblich verringert. Zugleich ermöglichte der Aufbau neuer technischer Systeme zusätzliche Kontrollen ohne größere Verkehrsbehinderungen.
  • So wurde etwa die Überwachung des Grenzverkehrs an der Öresundbrücke durch automatische Scansysteme für Nummernschilder und den Einsatz von Röntgenkameras verstärkt, auch unter dem Eindruck des Terroranschlags von Stockholm im April 2017.

Anschwellende Krise seit Herbst 2017

Im Zuge dieser Entwicklungen empfahl die Europäische Kommission, dass bis spätestens Winter 2017 alle verbliebenen stationären Binnengrenzkontrollen abgebaut werden sollten. Zwar verstärkte sich die irreguläre Zuwanderung über Libyen nach Italien. Allerdings konnte nicht mehr mit schwerwiegenden systemischen Risiken für die Schengen-Zone argumentiert werden.

Der größte Teil der irregulären Einwanderer in Italien wurde von europäischen Schiffen aus Seenot gerettet und zunehmend in EU-Hotspots registriert. Darüber hinaus war im November 2017 die rechtlich zulässige dreimalige Verlängerung der Grenzkontrollen gemäß Artikel 29 des Schengen-Kodex ausgeschöpft. Als Ausgleich verwies die EU auf die Möglichkeit, Polizeikontrollen im grenznahen Raum zu intensivieren. Schließlich hob auch die französische Regierung den nationalen Ausnahmezustand im November 2017 auf.

Dennoch war keiner der betroffenen sechs Schengen-Staaten bereit, die Binnengrenzkontrollen wieder aufzuheben. Vielmehr lancierten sie – allerdings ohne die Beteiligung Schwedens – bereits im September eine Gesetzesinitiative, um die zulässige Höchstdauer vorübergehender Grenzkontrollen gemäß Artikel 29 von zwei auf vier Jahre zu erweitern.

Weder dieser Vorstoß noch ein Kompromissvorschlag der Kommission (drei Jahre) fand jedoch hinreichende Unterstützung unter den anderen Schengen-Mitgliedern. Deshalb schwenkten Deutschland, Österreich, Dänemark, Schweden und Norwegen ab November 2017 zur Rechtfertigung ihrer Kontrollmaßnahmen von Artikel 29 auf Artikel 25 des Schengen-Kodex um.

Mit diesem Schritt folgten sie dem Prozedere Frankreichs, das jeweils für sechs Monate Grenzkontrollen aus Gründen der inneren Sicherheit anmeldete. In der Praxis richteten sich die Kontrollen aber nach wie vor auf die irreguläre oder sekundäre Migration.

   Die Veröffentlichung ist kein Leitartikel. Es spiegelt ausschließlich den Standpunkt und die Argumentation des Autors wider. Die Publikation wird in der Präsentation vorgestellt. Beginnen Sie in der vorherigen Ausgabe. Das Original ist verfügbar unter:


Ostatnie miejsce w Europie

in Crisis 2018 · Economics 2018 · EX-USSR · Nation 2018 · Politics 2018 · Skepticism 2018 24 views / 2 comments

Europe    Ex-USSR 


* Według nowego raportu Międzynarodowego Funduszu Walutowego, Ukraina jest najbiedniejszym krajem w Europie.

Poinformował o tym 12 października ekonomista Wołodymyr Kompanijec na swoim profilu w Facebooku. Według poziomu PKB per capita, Ukrainę wyprzedziła Mołdawia.

Nowy raport MFW pokazuje, że w październiku w porównaniu z kwietniem b.r. PKB Ukrainy wzrósł, ale zmieniły się także indeksy innych krajów. Obecnie Mołdawia zajmuje 133. na świecie (2694,469 USD PKB per capita), a Ukraina znalazła się na 134. miejscu (2656,01 USD per capita).

Według ekonomisty, oficjalne wynagrodzenie w Mołdawii również jest wyższe, niż na Ukrainie. Przeciętne oficjalne wynagrodzenie w drugim kwartale 2018 roku w Mołdawii wyniosło 375,82 USD, a na Ukrainie – 325,53 USD. Tak więc pod tym względem Ukraina również zajmuje ostatnie miejsce w Europie.

Jak poinformował ekonomista, dyrektor prywatnego funduszu inwestycyjnego na rynku akcji w Stanach Zjednoczonych Władimir Kompaniec na swoim Facebooku, według danych nowego raportu Międzynarodowego Funduszu walutowego (MFW) Mołdawia pokonała Ukrainę. Przy tym, Ukraina wyprzedziła Papuę-Nową Gwineę.

W nowym raporcie MFW nie tylko zwiększono wskaźnik PKB Ukrainy, ale i skorygowano PKB innych krajów.

Zmieniły się wskaźniki dla Mołdawii, co doprowadziło do znacznej poprawy jej wyników w rankingu. Efektem tego jest polepszenie się wskaźnika PKB na mieszkańca Mołdawii.

Obecnie Mołdawia zajmuje 133 miejsce w świecie z 2 694 USD PKB na mieszkańca, a Ukraina — 134 miejsce w świecie z 2 656 USD PKB na mieszkańca.

Oficjalna pensja w Mołdawii również jest znacznie większa niż w Ukrainie, zauważa ekonomista. Średnie oficjalne wynagrodzenie w drugim kwartale 2018 w Mołdawii wyniosło 375,8 USD, a na Ukrainie — 325,5 USD.

Przy tej wielkości oficjalnej średniej pensji Ukraina zajmuje także ostatnie miejsce w Europie.

Publikacja nie jest redakcyjna. Odzwiercie dla towyłącznie punkt widzenia i argumentację autora. Publikacja zostałaza prezentowana w prezentacji. Zacznij od poprzedniego wydania. Oryginał jest dostępny pod adresem:


Go to Top