PRÓBA NOWEGO OTWARCIA?

in Conflicts 2018 · Crisis 2018 · Europe 2018 · EX-USSR · Nation 2018 · NATO 2018 · PL · Politics 2018 · Skepticism 2018 4 views
          
66% посетителей прочитало эту публикацию

Danube      Germany     Europe      Ukraine          Ex-USSR      

GEOMETR.IT     blog.centruminicjatyw.org

 

*sukces, czy porażka? 

Zgodnie z zaleceniem Parlamentu Europejskiego, szczyt Partnerstwa Wschodniego (PW), który odbył się 24 listopada 2017 r. w Brukseli, miał zagwarantować przyszłościowy charakter projektu i zapewnić nowe bodźce do współpracy.

Przywódcy i reprezentanci państw członkowskich PW poparli przygotowany wcześniej projekt 20 założeń na 2020 rok, wspierający wzmocnienie instytucji i gospodarki, usprawnienie mobilności oraz rozbudowę połączeń transportowych i energetycznych między państwami regionu i Unią Europejską. Armenia podpisała kompleksową i pogłębioną umowę partnerstwa z UE, natomiast Gruzja, Ukraina i Mołdawia opuściły szczyt rozczarowane brakiem bliskiej perspektywy dołączenia do UE. Przywódcy unijni wysłali swoim wschodnim partnerom jasny sygnał: będziemy rozwijać współpracę, ale w dalszym ciągu pozostaniecie sąsiadami, nie członkami rodziny.

Partnerstwo Wschodnie 3+2+1

Partnerstwo Wschodnie zostało zainaugurowane w 2009 r. z inicjatywy Polski i Szwecji. Program jest częścią Europejskiej Polityki Sąsiedztwa i obejmuje sześć państw, będących niegdyś republikami Związku Radzieckiego: Armenię, Azerbejdżan, Białoruś, Gruzję, Mołdawię i Ukrainę. W grupie tej znajdują się państwa, które bardzo różnie podchodzą do współpracy w ramach Partnerstwa. Z jednej strony są w niej państwa, które blisko integrują się z UE: Ukraina, Gruzja i Mołdawia. Z drugiej strony, autorytarne reżimy Białorusi i Azerbejdżanu stoją od wielu lat na uboczu. Gdzieś pomiędzy nimi lokuje się Armenia, którą względy bezpieczeństwa zmuszają do utrzymywania bliskich relacji z Federacją Rosyjską.

Partnerstwo powstało w celu wspierania reform politycznych, społecznych i gospodarczych w  krajach członkowskich. Reformy te, z założenia mają zmierzać do postępującej demokratyzacji i dobrych rządów, bezpieczeństwa energetycznego, ochrony środowiska oraz rozwoju społecznego i gospodarczego.

U jego podstaw leżała jedna fundamentalna obietnica – otwarcie dla tych państw wspólnego rynku. Nie członkostwo w UE, ale w dłuższej perspektywie swoboda przepływu towarów, usług, ludzi i kapitału. Z uwagi na fakt, iż Partnerstwem Wschodnim objętych zostało sześć krajów o zróżnicowanej sytuacji, UE traktuje je w zindywidualizowany sposób. Wiele zależy od inicjatywy samych państw, ich zaangażowania we współpracę z UE, wdrażania zalecanych reform i standardów europejskich.

Członkostwo w UE? Jeszcze nie teraz

Zarówno wśród państw Partnerstwa Wschodniego, jak i UE, nie ma zgody, co do kształtu związku łączącego obie strony. Wśród wschodnich partnerów Gruzja, Mołdawia i Ukraina chcą ostatecznie przystąpić do UE. Uzależniona od Rosji Armenia oraz władze Azerbejdżanu i Białorusi nie mają takich ambicji.

Państwa członkowskie UE wywodzące się z Europy Środkowej i Północnej widziały w projekcie wzmocnienie niezależności i demokracji swoich sąsiadów, zarówno jako pozytywną rzecz samą w sobie, jak i istotne zabezpieczenie przed Rosją. Dla państw tzw. starej Unii partnerstwo było w najlepszym wypadku nieistotne, ponieważ bardziej interesował je rejon Morza Śródziemnego. Partnerstwo było również w przeszłości postrzegane przez niektóre kraje, jako przeszkoda dla wzmocnienia stosunków z Rosją.

Jeszcze niedawno ukraińscy dyplomaci przestrzegali, że prezydent Petro Poroszenko nie będzie obecny na szczycie Partnerstwa Wschodniego w Brukseli lub nie poprze końcowej deklaracji, jeżeli nie znajdzie się w niej obietnica otwartych drzwi do akcesji Ukrainy oraz innych zainteresowanych krajów objętych programem. Opór kluczowych krajów UE (m.in. Francji, Niemiec, Włoch i Hiszpanii) wobec rozszerzania Unii na wschód – nawet w dłuższej perspektywie – okazuje się tak stanowczy, że zrezygnowano z tego dyplomatycznego szantażu.

Jeśli pytacie mnie, czy Europa powinna przyjąć nowych członków jutro, mówię nie. Być może pojutrze, ale nie dziś. Właśnie wychodzimy z brexitu, powinniśmy rozwiązać problemy wewnątrz (), dopiero później możemy dyskutować o rozszerzeniu. – powiedział przed rozpoczęciem szczytu premier Luksemburga, Xavier Bettel.

Pakiet pocieszenia

Unijni przywódcy nie dają obecnie wschodnim sąsiadom wielkich nadziei na członkostwo. W zamian rozważa się wprowadzenie atrakcyjnego, bardziej długoterminowego modelu „Partnerstwa Wschodniego+” dla krajów stowarzyszonych, które osiągnęły istotne postępy we wdrażaniu reform. W rezolucji wymieniono liczne korzyści, jakie państwa te mogłyby czerpać w ramach nowej wersji projektu.

Wskazuje się między innymi: przystąpienie do unii celnej, unii energetycznej, strefy Schengen, czy zwiększanie dostępu do unijnego rynku wewnętrznego. Wprowadzenie tego programu może rekompensować brak perspektywy członkostwa w UE. Będzie to również formalne potwierdzenie istniejącego de facto podziału na znajdujące się poziom wyżej państwa zainteresowane integracją z UE i państwa, które takich aspiracji nie przejawiają.

Porzućcie marzenia

Część państw Partnerstwa Wschodniego chciałoby otrzymać klarowny przekaz, że po spełnieniu odpowiednich wymagań, zostaną w przyszłości zaproszone do Brukseli jako członkowie Unii. Jednakże obserwacja zaangażowania poszczególnych krajów UE w podtrzymywanie tego projektu nie pozostawia złudzeń, że wschodni sąsiedzi powinni na razie skoncentrować się na uzyskaniu najlepszych możliwych warunków współpracy w ramach istniejącego programu.

Niektórzy przywódcy państw unijnych nie pojawiają się nawet na szczytach dotyczących Partnerstwa Wschodniego, wysyłając w zastępstwie ministrów spraw zagranicznych. Na szczycie w Brukseli Cypr reprezentował szef resortu zdrowia. Podział w kwestii znaczenia polityki wschodniej jest widoczny w UE od inauguracji programu osiem lat temu, a przełomu na razie nie będzie.

Justyna Sikorska  – absolwentka historii (lic.) na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Obecnie studiuje międzynarodowe stosunki gospodarcze (studia magisterskie) na Uniwersytecie Ekonomicznym w Poznaniu. Od 2014 r. działa w Studenckim Kole Naukowym EUrope, w którym obecnie pełni funkcję przewodniczącej. Otrzymała wyróżnienie za pracę licencjacką pt. Wieczna przyjaźń czy wieczne interesy? Relacje handlowe Wielkiej Brytanii z byłymi obszarami kolonialnymi.

* * *

GEOMETR.IT

Счастливого Нового Года!  29.12.2017

С Праздником Рождества Христова! 29.12.2017

A Joyous New Year!  29.12.2017

Frohes Neues Jahr!  29.12.2017

Wesołych świąt i szczęśliwego nowego roku!  29.12.2017

РОЖДЕСТВО. Письмо из ссылки. 1937 год  29.12.2017

РОЖДЕСТВО в Москве. Иван Шмелев 29.12.2017

GEOMETR.IT

5 Comments

  1. U jego podstaw leżała jedna fundamentalna obietnica – otwarcie dla tych państw wspólnego rynku. Nie członkostwo w UE, ale w dłuższej perspektywie swoboda przepływu towarów, usług, ludzi i kapitału.

  2. Plan Schumana oznaczał pierwszy poważny postęp. Traktatowe podporządkowanie międzynarodowej kontroli tych gałęzi gospodarki, które są niezbędne dla przemysłu zbrojeniowego, uniemożliwiło jakiekolwiek przygotowania do wojny.

  3. Tu pierwsze chronologiczne miejsce zajmuje monarchia Karola Wielkiego. Pod jednym berłem została zjednoczona ludność północnych Włoch, Francji i znaczna część dzisiejszych Niemiec. Karol Wielki mianował się na cesarza, co stanowiło na-wiązanie do wielonarodowego Cesarstwa Rzymskiego.

  4. Utworzenie strefy Schengen jest jednym z największych osiągnięć UE. Jest to obszar, na którym zniesiono granice wewnętrzne oraz kontrole graniczne i w obrębie którego obywatele, w tym również krajów spoza UE, biznesmeni i turyści mogą swobodnie podróżować

  5. Przystąpienie do UE to skomplikowany proces, który wymaga czasu. Kiedy państwo zgłaszające swoją kandydaturę spełni warunki członkostwa, musi wprowadzić unijne przepisy we wszystkich wymaganych obszarach.

Добавить комментарий

Your email address will not be published.

Latest from

Go to Top