Z elementów strategii odstraszania NATO-2

15.07.2016
В КАТЕГОРИЯХ:
Army, Conflicts, Crisis, Economics, Europe, Euroskepticism, Money, Nation, NATO 2016, Person, PL, Politics, Power, USA, World
2 475 0
Z elementów strategii odstraszania NATO-2
ЭТУ ПУБЛИКАЦИЮ ПРОЧИТАЛИ  63%  ПОСЕТИТЕЛЕЙ.

Z elementów strategii odstraszania NATO-2

GEOMETR.IT  osw.waw.pl

Decyzje szczytu NATO w Warszawie oznaczają zmianę paradygmatu w polityce wzmacniania obecności sojuszniczej na wschodniej flance.

Szczyt spełnił postulaty państw bałtyckich, których szefowie obrony w maju 2015 roku apelowali o rozmieszczenie jednostek wielkości wzmocnionego batalionu w każdym z trzech państw. Dyslokacja na ich terytorium BGB wielkości ok. 1000 żołnierzy uzupełni w znacznym stopniu ich potencjał wojskowy – siły zbrojne Litwy, Łotwy i Estonii liczą od 5 do 11 tys. żołnierzy (bez komponentu obrony terytorialnej). Państwa bałtyckie będą dążyły do tego, aby pododdziały BGB były wyposażone w ciężki sprzęt, który uzupełniłby luki w ich zdolnościach obronnych.

W porównaniu z Polską natowskie BGB rozmieszczone w państwach bałtyckich mogą mieć jednak mniejszą wartość bojową – ze względu na częste rotacje, możliwe problemy z komunikacją i współdziałaniem. Będą bowiem tworzone z pododdziałów (z reguły kompanii) kilku różnych państw NATO, które uzupełnią główne siły państw ramowych – Niemiec, Kanady, Wielkiej Brytanii.

Z perspektywy Litwy, Łotwy i Estonii powstaje też pytanie o dalsze amerykańskie zaangażowanie wojskowe na ich terytorium. Czy USA utrzyma obecność rotujących od 2014 roku amerykańskich kompanii, czy będzie brać udział w bałtyckich BGB, czy też ograniczy się do udziału w ćwiczeniach pododdziałów ciężkiej brygady od 2017 roku?

Państwa bałtyckie mogą w przyszłości podnosić postulat dalszego zwiększenia obecności sił NATO na ich terytorium – do brygady w każdym państwie. Chcą stałej obecności morskiej NATO na Bałtyku (Łotwa promuje stworzenie stałej bazy dla natowskich okrętów w bazie w Lipawie) i utrzymania wzmocnionej natowskiej misji nadzoru przestrzeni powietrznej państw bałtyckich (BAP) i jej rozszerzenia o naziemne systemy obrony powietrznej.

Rumunia, która wysuwała przed szczytem NATO inicjatywy wzmocnienia obecności NATO w regionie Morza Czarnego w formie natowskiej wielonarodowej brygady i floty czarnomorskiej, uzyskała relatywnie nieduże wsparcie natowskie.

Oznacza ono jednak stopniowe rozszerzanie obecności Sojuszu w regionie czarnomorskim. Niezależnie od natowskich ustaleń w Rumunii (oraz Bułgarii) od lat obecne są siły amerykańskie, powiązane z obecnością wojskową USA na Bliskim Wschodzie i w Afryce. USA wykorzystują rumuńskie i bułgarskie bazy wojskowe do przerzutu amerykańskich jednostek. Od 2010 roku oba państwa uzyskały rotacyjną obecność amerykańskiej piechoty morskiej (Black Sea Rotational Force).

Ponadto w maju br. zainaugurowano działanie amerykańskiej bazy wyrzutni pocisków SM-3, która jest elementem natowskiego systemu obrony przeciwrakietowej.

Zgodnie z decyzją szczytu w Warszawie Rumunia ma utworzyć wielonarodową brygadę na bazie brygady rumuńskiej, w której skład będą także wchodzić kompanie sojuszników – najprawdopodobniej czasowo obecne na ćwiczeniach i szkoleniach w Rumunii (swój wkład zapowiedziały już Bułgaria i Polska).

Brygada będzie podporządkowana stworzonemu po 2014 roku Dowództwu Wielonarodowej Dywizji Południe–Wschód w Bukareszcie, funkcjonującemu w strukturach dowodzenia NATO. Rumunia nie otrzymała gwarancji stworzenia czarnomorskiego zespołu okrętów NATO, ale obietnicę przeanalizowania perspektyw wzmocnienia morskiej i powietrznej obecności Sojuszu w regionie czarnomorskim.

Można się więc spodziewać zwiększenia udziału sojuszniczych okrętów w ćwiczeniach na Morzu Czarnym oraz wzmacniania nadzoru przestrzeni powietrznej Rumunii i Bułgarii przez sojuszników (we wrześniu br. Polska wyśle swoje myśliwce, prawdopodobnie MiG-29).

Odstraszanie – dalsze kroki

Decyzja o rozmieszczeniu BGB w Polsce i państwach bałtyckich jest ważnym krokiem, ale tylko jednym z elementów całościowej strategii odstraszania NATO. Po szczycie w Warszawie niezbędne będzie podjęcie szeregu kroków umożliwiających efektywną współpracę wszystkich elementów w natowskim łańcuchu reagowania wojskowego. Dotyczyć one będą m.in.:

inwestycji w zdolności wczesnego ostrzeganiao zagrożeniach – tegoroczne natowskie ćwiczenia CMX z elementami wojny hybrydowej wykazały, że Sojusz musi szybciej podejmować decyzje na poziomie politycznym i wojskowym;

przeniesienia przynajmniej części odpowiedzialności zapodejmowanie decyzji o wykorzystaniu BGB czy sił szybkiego reagowania VJTF z poziomu politycznego (Rady Północnoatlantyckiej) na poziom wojskowy (Naczelny Dowódca Połączonych Sił Zbrojnych NATO w Europie, SACEUR), co postulują państwa bałtyckie i Polska;

dostosowania dowództw operacyjnych NATO(JFC Brunssum i JFC Neapol) do prowadzenia operacji obrony zbiorowej po latach koncentracji na operacjach zarządzania kryzysowego poza obszarem traktatowym Sojuszu;

podporządkowania natowskich oddziałów (BGB, VJTF i NRF) jednemu łańcuchowi dowodzeniai zapewnienia efektywnej współpracy z amerykańskimi wojskami na wschodniej flance i z narodowymi siłami zbrojnymi;

wypracowaniakoncepcji sił rozwinięcia, które wsparłyby brygadę szybkiego reagowania VJTF w konflikcie na większą skalę;

zwiększeniaszybkości przerzutu na wschodnią flankę sił wsparcia transportem kołowym i kolejowym;

inwestycji w infrastrukturę wojskowąw państwach wschodniej flanki (bazy lotnicze, morskie, poligony), tak aby mogły one przyjąć wsparcie sojusznicze większe niż brygada;

aktualizacji planów ewentualnościowychdotyczących wschodniej flanki NATO i uwzględniających podjęte w Warszawie decyzje;

przeprowadzania sztabowych i poligonowych ćwiczeń według scenariusza obrony zbiorowej, w których będą brać udział wszystkie komponenty natowskich sił (BGB, VJTF i pozostałe komponenty NRF), siły amerykańskie w Europie i wojska narodowe państw wschodniej flanki;

wypracowania strategii zwiększenia obecności morskiej i powietrznejNATO w regionie Morza Bałtyckiego i Morza Czarnego.

dostosowania retoryki i strategii w zakresie polityki nuklearnej NATOdo rosyjskiej doktryny użycia taktycznej broni jądrowej. Zapisy deklaracji ze szczytu NATO w Warszawie sygnalizują zauważenie tego problemu przez Sojusz, są jednak dopiero wstępem do dyskusji sojuszników na ten temat.

Polityczne wyzwania po szczycie 

Wdrażanie decyzji, dostosowywanie struktur wojskowych i procesów politycznych dla stworzenia spójnej i wiarygodnej strategii odstraszania będzie skonfrontowane z wyzwaniami natury przede wszystkim politycznej.

Decyzje podjęte na szczycie NATO w Warszawie mogą być traktowane przez niektórych sojuszników z Europy Zachodniej jako wystarczający sygnał polityczny wobec Rosji, który nie wymaga dalszych przekształceń na poziomie wojskowym w NATO i który dla równowagi powinien być uzupełniony o zintensyfikowany dialog i współpracę z Moskwą. W perspektywie dwóch–trzech lat nie należy też całkowicie wykluczyć postulatów rewizji ustaleń z Warszawy.

Wiarygodność nowej strategii NATO podważają niektóre wypowiedzi przedstawicieli państw członkowskich. Przed szczytem w Warszawie minister spraw zagranicznych RFN, Frank-Walter Steinmeier, krytykował duże ćwiczenia wojskowe na wschodniej flance NATO (notabenez udziałem Bundeswehry) według scenariusza obrony zbiorowej. Z kolei w trakcie szczytu prezydent Francji, François Hollande, stwierdził, że dla Francji Rosja jest partnerem, a nie zagrożeniem, co stoi w sprzeczności z wymową warszawskiej deklaracji szczytu NATO.

Takie głosy wzmocni ewentualna wygrana Donalda Trumpa w wyborach prezydenckich w USA (listopad 2016), który może dążyć do kolejnego resetu stosunków amerykańsko-rosyjskich. Mogłoby to przynieść zmniejszenie poparcia USA dla polityki odstraszania w NATO oraz ograniczenie amerykańskiej obecności na wschodniej flance.

Również kampania przed wyborami parlamentarnymi w RFN (wrzesień 2017) może wymusić na kanclerz Angeli Merkel częstsze odwoływanie się do postulatów wzmocnienia polityki dialogu i współpracy z Rosją. Socjaldemokraci będą bowiem chcieli przedstawiać się jako partia „pokoju i dialogu” w odróżnieniu od „stawiającej na konfrontację” chadecji i mogą wysuwać postulaty rewizji postanowień szczytu w Warszawie.

Także coraz większe zaangażowanie państw członkowskich NATO w kryzysy i konflikty w południowym sąsiedztwie Europy w połączeniu z niewystarczającymi wydatkami na cele wojskowe może wzmocnić postulaty ograniczenia obecności sojuszniczej na wschodniej flance.

Aneks 1 

Zapowiadany skład batalionowych grup bojowych (stan na lipiec 2016 roku)

Polska Litwa Łotwa Estonia
Państwo ramowe

(liczba żołnierzy)*

USA

(1000)

Niemcy

(600)

Kanada

(450)

Wielka Brytania

(500)

Wkład innych państw**

(liczba żołnierzy)

Wielka Brytania

(150), Rumunia

(150)

 

Norwegia (200),

Holandia (100–150), Belgia (150), Luksemburg (50),

Francja (150)***

Polska

(150)

Portugalia (niepotwierdzone)

Włochy (niepotwierdzone)

Dania

(200)

Francja

(150)

 

 

* Państwa ramowe będą dokonywać ciągłej rotacji sił, zapewniając stałą obecność wojskową.

** Pozostałe państwa będą zapewniać okresowe rotacje, uzupełniające siły państw ramowych.

*** W 2018 roku

Aneks 2

Struktura Sił Odpowiedzi NATO (NRF) po reformie z 2014 roku

Skład NRF     Wielkość Gotowość
Siły Bardzo Wysokiej Gotowości

(Very High Readiness Joint Task Force,  VJTF)

komponent lądowy: wielonarodowa brygada (ok. 5 tys. żołnierzy) z komponentem sił powietrznych, morskich i specjalnych

 

w tym jeden batalion o podwyższonej gotowości (ok. 650 żołnierzy)

 

łączna liczebność VJTF – 20 tys. żołnierzy

5–7 dni

 

 

 

 

48–72 godziny

Grupa Początkowa Sił Rozwinięcia

(Initial Follow-on Forces Group, IFFG)

komponent lądowy: dwie wielonarodowe brygady jedna brygada 30 dni

druga brygada 45 dni

Pula Sił Odpowiedzi NATO (Response Forces Pool, RFP)  Brak dostępnych informacji o wielkości i składzie
W skład poszczególnych sił w NRF wchodzi również komponent morski, powietrzny, sił specjalnych i CBRN
Łączna liczebność NRF – 40 tys. żołnierzy

http://www.osw.waw.pl

GEOMETR.IT

* * *

*В Литве украинцы-беженцы учат арабов-мигрантов русс. языку

Z elementów strategii odstraszania NATO-1

Франция. Стенограмма суда над фанатами из России

NATO-Russia Meeting. A worrisome development.

Кто и как выводил миллиарды долл. через схемы в Moldova

NATO –Summit. Win-Lose-Strategy -1

Steinmeier’s Tragic Dance

, , , , , , ,

2 comments

  1. Jutro
    Ответить

    Jeśli NATO nadal chce zabezpieczać wolność i bezpieczeństwo wszystkich swoich członków politycznie i wojskowo, a to jest celem Sojuszu, to musi się przystosować do zajmowania się tymi wyzwaniami. Praca nad tym rozpoczęła się na szczycie w Walii we wrześniu 2014 r., a jej kulminacja i kluczowe decyzje nastąpią w Warszawie – powiedział jeden z wysokich rangą urzędników NATO.

  2. Marcin
    Ответить

    Państwa te mają zbliżoną percepcję Rosji i domagają się zwiększenia natowskiej obecności na swoim terytorium, widząc w rosyjskim systemie władzy i celach polityki zagranicznej zagrożenie dla własnego bezpieczeństwa i suwerenności.

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован.