Daily archive

Октябрь 05, 2018

Trump. Redefine reality

in EN · Europe 2018 · Person 2018 · Politics 2018 · Skepticism 2018 · Trump 2018 · USA 2018 89 views / 5 comments

USA  Europe  Germany

GEOMETR.IT  politico.com

* How can we hold onto our own mental health in the face of the danger Trump poses? 

Why is President Donald Trump behaving in ways that seem ever more irrational, impulsive, self-destructive, dangerous and cruel? Many Americans have been shocked by Trump’s behaviour, most recently by his taking the side of a known enemy in Vladimir Putin and Russia over his own intelligence community.

It isn’t possible to reliably diagnose any individual from a distance, but it is reasonable to flag clear, observable signs of impairment and to make inferences based on repetitive patterns of behaviour. There is a significant difference between diagnosing a specific disorder and analyzing the meaning of the qualities Trump exhibits, such as paranoia, grandiosity, lack of empathy and pathological deceit. Trump’s behaviour, we believe, is the predictable outgrowth of this psychological disposition, exacerbated by the stress of the intensifying criminal investigations he faces.

Our assessment is based on descriptions from those who have worked with him, his own voluminous responses to real situations in real time, and above all by our unique vantage points. One of us is a forensic psychiatrist who has treated more than 1,000 individuals with characteristics similar to Trump’s. The other spent 18 months shadowing, observing and interviewing Trump in order to co-write The Art of the Deal.

Trump’s increasing grandiosity is evident in the superlatives he uses to refer to himself—“stable genius” among them—and in the way he has consolidated his power by getting rid of aides and Cabinet members who have challenged his authority. Because no person or circumstance can possibly satisfy his needs, nearly everyone in his life eventually becomes expendable, and he becomes more and more isolated.

Trump’s growing paranoia is reflected in the vitriolic comments he has made about a range of perceived enemies, including Democrats and Republicans, allies in the G-7, the intelligence community, the news media and immigrants. His hunger for absolute power is evident in his bizarrely admiring words about despots, including North Korea’s Kim Jong Un, Russia’s Vladimir Putin, China’s Xi Jinping, Turkey’s Recep Tayyip Erdoğan and the Philippines’ Rodrigo Duterte. His frequent lies reveal his need to redefine reality when the truth doesn’t serve his needs.

Given Trump’s volatility, incuriosity and severely limited attention span, his decisions are not significantly influenced by reflection or analytical reasoning. Because he cannot tolerate even the mildest criticism, he is largely immune to learning and growth. Instead, unable to regulate his emotions, he reacts angrily, and often with threats of revenge, to any challenge to his authority. Even success provides him with only momentary satisfaction.

Trump’s psychological disposition has profound implications for our personal, national and international security. Unfortunately, Americans remain deeply reluctant to talk openly about mental health or to recognize how profoundly it can influence behaviour. Because the president’s level of mental impairment is so unusual to observe, it is difficult for most of us to understand what catastrophic desperation such people can feel to fill their own inner sense of emptiness.

Trump described to Tony a cold father with whom his relationship was “almost businesslike” and a mother who was mostly uninvolved in his life. Through Bandy’s work interviewing men who were deprived in childhood of the love and support necessary to develop a core self, she concluded that the stable internal centre that holds their beliefs, principles, attachments, loyalties—and even their capacity for humanity—never gets well established.

Instead, most such men become almost completely dependent on others for their sense of self-worth. They become hypersensitive to slights. In the most extreme cases, their envy can prompt them to take sadistic pleasure in tormenting perceived enemies, and those they think are getting more respect than they are. In Trump’s case, his need to demonstrate over and over that he is worthy of admiration overwhelms his capacity to focus on nearly anything else.

While our elected officials and much of the news media have avoided the topic of Trump’s mental health, it is clear that our adversaries have carefully studied his psychological weaknesses and determined how to use them to their advantage, as we saw during his negotiations with Putin and Kim Jong Un. Ironically, our own intelligence community does just this sort of analysis about foreign leaders.

Trump’s grip on reality will likely continue to diminish as he faces increasing criticism, accusations, threats of impeachment and potential criminal indictments. We can expect him to become more desperate, more extreme in his comments, more violent in his threats, and more reckless and destructive in his actions. His latest extreme threat to Iran is one example, and he is likely to return to similar threats to North Korea if he feels that Kim Jong Un is making him look weak and unsuccessful.

So how can we hold onto our own mental health in the face of the danger Trump poses? First, don’t use logic or rationality to try to understand or counter Trump’s statements and behaviours. He is driven not by reason but by negative emotions that are infectious. Trump thrives on creating fear and sowing confusion. He lies without guilt. Don’t match his emotion with your own.

Second, be clearer than ever about your core values, beliefs and principles, and rely on them for guidance and comfort, especially when you are feeling most triggered and fearful. Challenge every day the natural inclination to feel overwhelmed, fatigued or numb in the face of Trump’s behaviour. This is what people with his psychological inclinations count on. Trump is aware that whatever he says repeatedly—no matter how outrageous—many people are more likely to believe, or at least to stop resisting.

Lastly, recognize that fear is your enemy. Holding onto the opposites of realism and optimism is the best antidote. James Stockdale, a Navy vice admiral, was imprisoned for eight years in North Vietnam and tortured repeatedly. What he said afterwards about how he survived is relevant for anyone dealing with feelings of helplessness and hopelessness: “You must never confuse faith that you will prevail in the end—which you can never afford to lose—with the discipline to confront the most brutal facts of your current reality, whatever they might be.”

The publication is not an editorial. It reflects solely the point of view and argumentation of the author. The publication is presented in the presentation. Start in the previous issue. The original is available at politico.com



Il puzzle libico

in Europe 2018 · IT · Italy 2018 · Nation 2018 · Politics 2018 · Skepticism 2018 102 views / 5 comments

Italy  Europe

GEOMETR.IT  formiche.net

* Giuseppe Perrone: “persona non grata”.

Moavero annuncia: il 12 e 13 novembre meeting sulla Libia (con Trump?) per riunificare le forze di opposizione e ri-costruire l’ennesimo terreno dialogante per andare a elezioni. La mediazione di Roma, la fretta di Parigi e il nodo sui partecipanti

L’ok della Casa Bianca alla conferenza è arrivato anche sul parterre dei partecipanti al vertice sulla Libia organizzato dall’Italia. Il nodo non era solo relativo al bon ton istituzionale, ma verteva anche sui “riverberi” siriani in Libia, sull’opportunità di ricominciare a tessere una tela di relazioni e accordi tra fazioni depurati da protagonismi e veti.

E, inoltre, sulla possibilità che l’Italia riesca a ritagliarsi un ruolo di cuscinetto: a metà strada tra la fretta francese e il risvegliarsi di tensioni che hanno portato alle violenze fatte registrare nelle ultime settimane.


Appuntamento a Palermo dal 12 al 13 novembre per provare a risolvere il puzzle libico: le intenzioni del ministro degli Esteri Enzo Moavero Milanesi sono incentrate a convogliare il tutto verso una ricomposizione il più possibile armonica. Meno conflitti e slogan, più attenzione alle sensibilità dei singoli e quindi alle pulsioni di fazioni, tribù e leader.

“Vogliamo trovare una soluzione comune, anche se ci saranno opinioni diverse sul tavolo”, ha detto Moavero, aggiungendo che l’obiettivo è quello di contribuire a ripristinare la pace in Libia e facilitare un processo politico inclusivo in vista delle possibili elezioni. In primo piano secondo il titolare della Farnesina la volontà di non imporre “scadenze ai libici, né compiti dettati”.

L’Italia è stata sin dall’inizio un sostenitore chiave del governo appoggiato dall’Onu di Fayez al-Sarraj a Tripoli, e sin dal suo insediamento lo stesso Moavero aveva sottolineato di voler mantenere un “dialogo attivo” con tutti gli attori presenti sul territorio.

Un passaggio sottolineato anche dalle parole dell’ambasciatore degli Stati Uniti a Roma Lewis M. Eisenberg: oggi ha detto che l’Italia riveste un “ruolo strategico” negli sforzi diplomatici per stabilizzare la Libia, aggiungendo di non sapere ancora se il presidente degli Stati Uniti Donald Trump prenderà parte alla conferenza. “Spero che lo faccia, ma non ho idea dei suoi piani e di dove possa apparire”.


Tra gli ospiti che interverranno, oltre agli “scontati” Al Serraj e Haftar, rispettivamente presidente del Consiglio presidenziale del governo di Accordo Nazionale della Libia e Capo di Stato Maggiore dal governo cirenaico di Tobruk, anche nomi di primo piano dell’Unione Europea (probabilmente lady Pesc Federica Mogherini), del governo turco, di quello egiziano e di quello russo.

Con Mosca è stato aperto un canale da Moavero direttamente con il suo pari Lavrov. Non si esclude che possa essere lo stesso ministro degli esteri russo a intervenire in Sicilia.


La buona riuscita del vertice è ovviamente propedeutica a mille altre considerazioni che si stanno intrecciando in Libia, a cominciare dal dossier energetico che vedrà proprio la Libia protagonista tra qualche giorno per finire alla nuova infrastrutturazione del Paese.

Bengasi infatti sarà teatro di Bieog2018, la conferenza internazionale su petrolio e gas dal 9 all’11 ottobre. Si tratta di un evento di rilievo che si concentrerà sulle nuove strategie da attuare (non solo in Libia, ma partendo dalla Libia) per lo scambio di esperienze scientifiche globali e in vista del ritorno degli investitori nel Paese.

Il riferimento è ai grandi player che potrebbero rappresentare l’anticamera di un nuovo inizio per il Paese. In questo senso si stanno, parallelamente, intensificando le iniziative per far precedere il tutto da opportunità nel campo universitario e tecnologico.


È attesa nelle prossime settimane in Russia una delegazione libica per mettere a punto il progetto logistico per la nuova ferrovia: l’anticipazione è stata fatta trapelare dal ministro libanese dell’economia Nasir Shaglan che tre settimane fa ha discusso con Rzd i dettagli del progetto. Il viaggio a Mosca servirà alla delegazione di politici e tecnici per “riannodare un vecchio filo”.

Se in passato il rapporto era sfociato in lavori negli aeroporti, ha detto Shaglan, adesso in mancanza di aerei ci si accorderà sulle rotaie.

Secondo Alexander Misharin, vice ad delle ferrovie russe Rzd, ci sarebbe una condizione per riprendere la costruzione della ferrovia Sirte-Benghazi in Libia: ovvero che Tripoli si impegni a risarcire i costi derivati dalla sospensione del progetto nel 2011. La compagnia aveva firmato un accordo con il governo Gheddafi nel 2008, ma il progetto fu poi messo in stand by a seguito della rivolta nel 2011.


Intanto Parigi annuncia l’intenzione di riaprire la propria ambasciata a Tripoli. Lo fa per voce dell’ambasciatrice francese in Libia, Béatrice du Hellen, in occasione di un incontro con il vicepresidente del Consiglio presidenziale, Ahmed Maiteeq. Du Hallen ha ribadito il sostegno del suo Paese al Consiglio presidenziale, sottolineando l’importanza di continuare la cooperazione per sviluppare le relazioni tra i due paesi.

La pubblicazione non è un editoriale. Riflette semplicemente il punto di vista e le argomentazioni dell’autore. La pubblicazione è presentata in questo post. L’originale è disponibile all’indirizzo: formiche.net


1. Z “zawieszeniem” Unii

in France 2018 · Germany 2018 · Nation 2018 · PL · Politics 2018 · Polska 2018 · Skepticism 2018 41 views / 0 comments

Germany     Europe     Ex-USSR      

GEOMETR.IT  geopolityka.net

* Ostatnie dni w polityce międzynarodowej zwiastowało w parę istotnych deklaracji. Pierwszą z nich były słowa niemieckiego ministra spraw zagranicznych, Heiko Maasa (któremu dzień później wtórował Emmanuel Macron), o konieczności konstrukcji nowego porządku politycznego w Europie z wyłączeniem Ameryki.

Wówczas jak grzyby po deszczu pojawiły się kolejne przepowiednie analityków o zbliżeniu niemiecko-francuskim, które ma na celu rekonstrukcję Unii Europejskiej i wprowadzenie jej na bardziej samodzielne tory, zwłaszcza w kontekście militarnym. Wydaje się jednak, że takie zapowiedzi są niewłaściwe, na co wskazuje klasyczna teoria stosunków międzynarodowych oraz teoria systemów.


Historia rozwoju struktury systemu europejskiego od czasów pojawienia się ogólnoświatowych tąpnięć ewoluowała od próby konsolidacji całej przestrzeni europejskiej po „półtorabiegunową” polaryzację, kolejną próbę unifikacji, aż w końcu zatrzymała się w momencie, którą możemy określić współpracującą rywalizacją. Pierwszy okres to kontrreakcja na pojawienie się pierwszych systemowych symptomów wzrostu nowego potencjalnego hegemona na rubieżach systemu.

W połączeniu z dawnym programem postępującej federalizacji struktury europejskiej, elity francuskie i niemieckie, zdając sobie sprawę z pojawienia się nowej sytuacji politycznej zdecydowały się zintensyfikować własne działania i nadać im bieg pod nazwą „Europy dwóch prędkości”, licząc zapewne na stworzenie kolejnego bieguna w globalnym systemie. Ich postępowanie było poniekąd słuszne – w przypadku pojawienia się niestałości w strukturze zapoczątkowanie oraz kontynuowanie pewnych procesów pozwala na utrzymywanie dynamiki przemian przez samo tylko wpasowanie się w aktualny kontekst wydarzeń.

Problem polegał wówczas na tym, że ów kontekst był (i jest) wybitnie niesprzyjający. Pierwszym zjawiskiem była już wówczas narastająca opozycja wobec programów federalizacyjnych, wzmożona dodatkowo występowaniem niesprzyjających (dla federalistów) wydarzeń, jak chociażby kryzys migracyjny. Spowodowało to głęboką polaryzację samej Unii. W takim przypadku wymóg równowagi sił wskazuje na konieczność uzyskania zewnętrznego wsparcia. Oczywistym były trzy kierunki. Pierwszym z nich był kierunek amerykański, wówczas – mimo pewnych obaw co do próby przewidywania ruchów prezydenta Trumpa – dominujący.

Drugim – kierunek chiński, który był jednak zbyt słabo rozwinięty, by na jego podstawie budować kolejny biegun w światowym systemie w opozycji do innych pretendentów. Trzecim – kierunek rosyjski, który wówczas był niepożądanym ze względu na niesprzyjający klimat ideologiczny w tym państwie.

  • To był pierwszy moment, w którym perspektywa Niemiec i Francji zaczęła się rozjeżdżać. Niemcy zdali sobie sprawę z faktu, że pogłębianie mechanizmów integracyjnych przyniesie im kłopoty, choćby w postaci narastania nastrojów antyfederalistycznych.
  • Że takie obserwacje były nie bez racji, pokazuje klasyczna teoria systemów. Według niej, pojawienie się pewnego impulsu, który najszerzej możemy określić jako sprzeciw wobec idei liberalnych, powoduje pojawienie się różnego rodzaju mutacji, które powodują nawarstwienie się tendencji o wspólnej podstawowej cesze. Na tej kanwie rodziły się ruchy uważane za populistyczne, antyimigracyjne, protekcjonistyczne, czy wreszcie antyamerykańskie.
  • Oczywistym dla Niemiec było wówczas, że całkowite poparcie tych tendencji w celu ich zneutralizowania będzie niekorzystne z perspektywy wizerunkowej, gdyż mogło ukazać Niemców jako „chorągiewki na wietrze”, ale także politycznej, ponieważ współpraca ze stroną federalistyczną oraz jednocześnie antyfederalistyczną byłaby niemożliwa. Niemcy wybrały zatem bardzo interesującą pozycję państwa wyczekującego i próbującego porozumiewać się w partykularnych sprawach zarówno z jedną, jak i drugą stroną. Francuzi z kolei zatrzymali się na swoim federalizmie oraz poparciu dla „Europy dwóch prędkości”.
  • Francuzi w tych warunkach są, paradoksalnie rzecz ujmując, adwersarzami status quo. „Europa dwóch prędkości” jest zatem nie projektem mającym stanowić nową jakość w zarządzaniu przestrzenią polityczną w Europie, ale jedynie inicjatywą polityczną mającą pomóc w adaptacji do zmieniającej się rzeczywistości tylko w takim stopniu, w jakim nie zagrozi to spoistości Unii Europejskiej takiej, jaką znamy. Paradoksem jest to, co płynie z nauki o teorii systemów – system międzynarodowy jest w stanie funkcjonować o tyle, o ile potrafi się on w całości przystosować do warunków otoczenia, w jakim funkcjonuje. Francja planuje zmienić tylko sposób zarządzania sprawami Unii, bez zmiany ideologiczno-praktycznego rdzenia jej funkcjonowania.

Wydaje się, że ta „półtorabiegunowa” polaryzacja (ten dziwny neologizm bierze się stąd, że Francja stanowi jeden biegun rywalizacja, zaś Niemcy lawirują między centrum a drugim, eurosceptycznym biegunem) na dłuższą metę okazała się pożyteczna dla Niemców. Pozwoliła ona sformułować alternatywny model rządzenia Unią Europejską, który ma odejść od mankamentów Traktatu Lizbońskiego. Przypomnijmy, traktat z 2007 roku wprowadził de facto kompletną atrofię instytucji decyzyjnych.

Proces podejmowania decyzji został rozbity pomiędzy kilka rożnych instytucji, zaś najwyższe organy UE posiadały możliwości jedynie arbitrażowe. W przypadku podejmowania trudnych decyzji bywało tak, że instytucje te nie były w stanie skutecznie jej procedować, ponieważ brakowało ośrodka mogącego nadać tym sprawom bieg. Efektem tego było pogłębienie problemów strukturalnych Unii, które w dłuższej perspektywie przyczyniły się do faktycznego zaniku zdolności podejmowania decyzji strategicznie lub choćby wizerunkowo istotnych (vide słynny art. 7).

Wówczas Unia weszła w krótki okres dysfunkcji, który został przełamany próbą konstrukcji nowego strategicznego porozumienia pod postacią „Nowego Trójkąta Weimarskiego”. Pomysł kanclerz Merkel posiadał ten jeden główny walor, który można najogólniej określić jako stworzenie platformy do debaty nad dalszym rozwojem sytuacji w Europie. Niemcy wychodziły bowiem ze słusznej przesłanki – gdy zmusimy dwie strony posiadające kompletnie inne wizje wyglądu Unii Europejskiej, a dodatkowo ustawimy obok nich mediatora, to te w końcu muszą się porozumieć.

Niemcy chcieli stworzyć szeroką koalicję na rzecz odbudowy Unii, która pozwoliłaby na wyciszenie sporów ideologicznych, które zostałyby zastąpione pracą na rzecz wzmacniania pozycji Brukseli. Problem polegał jednak na zbyt racjonalnej konstrukcji – Niemcy nie przewidzieli, że obie strony (Francja i Polska) nie będą w stanie ze sobą rozmawiać, w związku z czym potencjalne debaty programowe zaczną się już przed ich rozpoczęciem.

Wobec tego Niemcy stanęły przed kolejnym problemem – funkcjonowania w warunkach faktycznej wielobiegunowości w Europie. Francja zachowywała się jak państwo, które kompletnie nie uświadamia sobie sytuacji, w jakiej się znajduje. W normalnych warunkach równowagi sił Paryż zacząłby konsolidować obóz polityczny wokół siebie, który służyłby wzmacnianiu pozycji Zachodu względem Berlina, co wymusiłoby automatyczne działanie na Niemczech. Wówczas wykreowałby się klasyczny podział dwubiegunowy, dzielący Unię na pół. I faktycznie, w pewnym momencie wydawało się, że Francja rzuci wyzwanie Niemcom.

Tym momentem było przejściowe zbliżenie z Waszyngtonem przed kilkoma miesiącami. Okazało się jednak, że dwie strony więcej dzieli niż łączy. Niemcy, w związku z tym zaczęły korzystać z inercji systemowej i współpracować bliżej z Rosją na kanwie wcześniej rozpoczętych inicjatyw. Dzięki temu zmieniło się także znaczenie samej Rosji – miała ona  stanowić gwaranta stabilności oraz delimitacji potencjalnych stref wpływów. Dodając do tego stopniową inicjację działania Chin na świecie, Niemcy stwierdziły, że mogą sobie pozwolić na bardziej samodzielną politykę względem choćby Stanów Zjednoczonych, które rywalizując na wielu odcinkach z Rosją i z Chinami miały zbyt zdywersyfikowaną uwagę, by móc zająć się także Europą.


Powyższe problemy można jednak uznać za wynikające z niezrozumienia podmiotów oraz ich wygórowanych ambicji, zwłaszcza jeżeli weźmiemy pod uwagę, że preferencje poszczególnych państw powoli się kształtują. Państwa na razie starają się mierzyć, na ile mogą sobie pozwolić i co z ich planów może być realnym. W takim przypadku wystarczyłoby zwykłe stworzenie warunków do kooperacji między dwoma państwami. Niemniej jednak, dynamika przemian systemowych (a więc niezależnych od pojedynczych państw) pokazuje, że działanie Niemiec i Francji kieruje się dwiema innymi logikami, z których jedna jest zgodna z „duchem czasów”, zaś druga nie.

Gdy pewne państwo lub organizacja funkcjonuje w pewnych ramach systemu międzynarodowego, to musi przestrzegać jego podstawowych zasad. Analogicznie, zmiana tych zasad determinuje zmianę w funkcjonowaniu danego państwa lub organizacji. Współczesna zmiana w systemie międzynarodowym charakteryzuje się 1) przejściem od systemu jednobiegunowego do wielobiegunowego (być może przejściowo), co wymusza rywalizację między poszczególnymi państwami oraz 2) odejściem od liberalizmu i demokracji jako podstawowych przesłanek działania państw (jeżeli uznamy, że nowym kreatorem trendów są Chiny). Z tego też powodu Niemcy zmieniły formułę zarządzania własną strefą wpływów na bardziej “realistyczną”, by móc z jednej strony zabezpieczyć się przed dalszym osłabieniem własnej strefy, ale także skuteczniej reagować na ruchy innych państw.

Istnieje jednak jeszcze jeden powód, wcześniej przez nas niewspominany, który zdeterminuje brak możliwości realizacji długotrwałego porządku “Europy dwóch prędkości”. Zmiana zasad funkcjonowania systemu międzynarodowego powoduje kontrreakcje państw przeciwnych tej zmianie. Jest to logiczne – jeżeli ktoś narusza status quo, to natychmiast budzą się jego obrońcy.

Dla przykładu, obserwowana aktywność Chin i Rosji na arenie międzynarodowej musiała spowodować reakcje tej grupy państw (m.in. USA), która uważa, że zdominowanie systemu przez te dwa podmioty byłoby dla nich niekorzystne. Analogicznie, wzrost pozycji Niemiec zwiększył aktywność Francji. Paradoksalnie, nienadający się do opisu współczesnych wydarzeń oraz kompletnie do nich nieprzystający porządek “dwóch prędkości” ma zatem znacznie większą moc przyciągania.

Wynika to z tego, że Francja i jej program federalizacyjny w dzisiejszych warunkach jest właśnie wykrzywieniem zasady obrony „status quo”. W ostateczności bronić można bowiem jedynie rozkładu relacji w strukturze, a nie legitymizującej ją nadbudowy ideologicznej. Francuzi zaś nie rozróżniają – mówiąc po marksistowsku – bazy (struktury systemu) od nadbudowy, dzięki czemu skupiają swoje wysiłki na obronie jednego i drugiego. W warunkach narastającego napięcia systemowego już tylko sama obrona struktury systemowej jest problemem, co pokazują dosyć chaotyczne i nieskoordynowane działania USA.

Publikacja nie jest redakcyjna. Odzwiercie dla towyłącznie punkt widzenia i argumentację autora. Publikacja zostałaza prezentowana w prezentacji. Zacznij od poprzedniego wydania. Oryginał jest dostępny pod adresem: geopolityka.net


Droga do wzmocnienia

in Europe 2018 · Nation 2018 · Person 2018 · PL · Politics 2018 · Polska 2018 · YOUTUBE 2018 74 views / 4 comments

Balkans    Danube  Europe    Ukraine     Ex-USSR       Polska

GEOMETR.IT  Instytut Wolności

* Wpływających na bezpieczeństwo Polski, trwa już od ponad trzech lat.

Ostatnie miesiące przyniosły nowe, często niespodziewane inicjatywy, które mają przerwać impas w rozmowach dyplomatycznych. Podczas dyskusji zastanowimy się, które z tych mechanizmów mogą pomóc w przybliżeniu pokoju na Ukrainie. 

Czy misja pokojowa ONZ na Donbasie może dojść do skutku? 

Czy dostawy amerykańskiej broni na Ukrainę to droga do wzmocnienia bezpieczeństwa na Donbasie, czy do konfrontacji? 

Czy ukraińska ustawa o reintegracji Donbasu może wpłynąć na tok negocjacji?

Warto również spojrzeć szerzej i zastanowić się, czy w dzisiejszej sytuacji politycznej możliwe jest w ogóle rozwiązanie problemu konfliktu na Donbasie. 

W debacie wezmą udział:

– Gość specjalny: Hanna Hopko, przewodnicząca komitetu Werchownej Rady Ukrainy ds. zagranicznych (wystąpienie w j. angielskim)

– Daniel Szeligowski, analityk programu Europa Wschodnia w Polski Instytut Spraw Międzynarodowych – PISM)

– Olga Popovych, analityczka polityczna, Fundacja Nasz Wybór,

– Zbigniew Parafianowicz (Dziennik Gazeta Prawna, współautor książek “Wilki żyją poza prawem. Jak Janukowycz przegrał Ukrainę” i “Kryształowy fortepian. Zdrady i zwycięstwa Petra Poroszenki”)

– Wojciech Mucha, kierownik działu Opinie Gazeta Polska, autor książki “Krew i ziemia. O ukraińskiej rewolucji”,

Debatę poprowadzi Maciej Piotrowski (Instytut Wolności).

Prosimy o potwierdzenie chęci wzięcia udziału w spotkaniu: https://goo.gl/forms/7QB5CxFcuwNGpiUj1

Organizatorem spotkania jest Fundacja Instytut Wolności. Patronat honorowy nad wydarzeniem objęła Ambasada Ukrainy w Polsce.

W debacie udział wzięli: – GOŚĆ SPECJALNY: Hanna Hopko, przewodnicząca komitetu Werchownej Rady Ukrainy ds. zagranicznych, Daniel Szeligowski, analityk programu Europa Wschodnia w Polskim Instytucie Spraw Międzynarodowych, Olga Popowycz, analityczka polityczna, Fundacja Nasz Wybór, Zbigniew Parafianowicz, Dziennik Gazeta Prawna, autor książek “Wilki żyją poza prawem. Jak Janukowycz przegrał Ukrainę” i “Kryształowy fortepian. Zdrady i zwycięstwa Petra Poroszenki”, Wojciech Mucha, kierownik działu publicystyka Gazety Polskiej, autor książki “Krew i ziemia. O ukraińskiej rewolucji».

Publikacja nie jest redakcyjna. Odzwiercie dla towyłącznie punkt widzenia i argumentację autora. Publikacja zostałaza prezentowana w prezentacji. Zacznij od poprzedniego wydania. Oryginał jest dostępny pod adresem: Instytut Wolności


„Junge deutsche Zweiheit“ 

in DE · Europe 2018 · Germany 2018 · Nation 2018 · Skepticism 2018 102 views / 6 comments

Germany  Europe    Ex-USSR

GEOMETR.IT  nachdenkseiten.de

* Deutschlandfunk verbreitetet am Tag der deutschen Einheit eine emotionalisierte Version der Wiedervereinigung und trennten beim Thema Rechtsruck Ursache und Wirkung – eine kühle politisch-ökonomische Bilanz ist nicht erwünscht

Betrachtet man zwei der zentralen Sendungen des öffentlich-rechtlichen Rundfunks zur deutschen Einheit am Mittwoch, so wird eine Linie offensichtlich: das Bemühen, die „Wende“ von 1989 und ihre fatalen Folgen für viele Ostdeutsche zu entpolitisieren und zu einer individuell-emotionalen Erfahrung umzudeuten.

Der aktiv herbeigeführte Zusammenbruch einer Volkswirtschaft und die folgende, mit moralisch-politischer Überheblichkeit flankierte Massenarbeitslosigkeit sollen einem „Gefühl“ weichen, das die „scheinbar Abgehängten“ (ohne ersichtlichen Grund) befällt. Der Rechtsruck soll von seinen offensichtlichen Ursprüngen getrennt werden. Die medialen und politischen Verantwortlichen für diese Ursprünge wollen diese Verantwortlichkeiten vernebeln.

  • Ein Kronzeuge für die Entkoppelung von radikaler DDR-Abwicklung und pauschaler Erniedrigung einerseits und dem aktuellen Aufruhr unter vielen Ostdeutschen andererseits ist die junge „Zeit“-Journalistin Valerie Schönian, die momentan offensiv ihr Lebensgefühl als „Ostdeutsche“ beschreibt.
  • Diese Haltung macht im ersten Moment einen „wende-kritischen“ Eindruck. Aber Schönian spricht sich bei jeder Gelegenheit dafür aus, ihr aktuelles Unbehagen vom politisch-ökonomischen Umgang des Westens mit der untergehenden DDR zu trennen: „Das hat nichts mit der DDR zu tun und auch in der Nachwendezeit ging es mir nicht schlecht. Aber in dieser Zeit hat sich eben ein ostdeutsches Bewusstsein gebildet.“ Interessieren Schönian diese Ursprünge nicht? Man hat den Eindruck, sie möchte am liebsten nur das Heute betrachten, und wünscht sich vor allem anderen, dass die überheblichen Kommentare aus dem Westen endlich verstummen.

„Wende“ und Rechtsruck: Ursache und Wirkung sollen getrennt werden

In diesem Willen, die aktuellen gesellschaftlichen Spaltungen von ihren in den Wendejahren liegenden Ursachen zu separieren, trifft sich Schönian mit der großen Politik und den großen Medien.

Sie wird zur perfekten Kronzeugin für jene Verantwortlichen im Westen, die mit der wirtschaftlich-moralischen Schocktherapie der 90er Jahre große Verwerfungen in der Massenpsychologie angerichtet haben, und die sich nun still aus der Affäre ziehen wollen – in dem Moment, in dem sich jene Verwerfungen ein bedenkliches rechtes Ventil suchen.

Kein Wunder also, dass Schönian und ihre sanft-geschichtsvergessene West-Kritik zentrale Rollen in wichtigen Sendungen am Tag der deutschen Einheit spielten: In dem Beitrag „Junge deutsche Zweiheit“ im Deutschlandfunk und bei der ZDF-Talkshow von Dunja Hayali.

Das Auftreten Schönians, das angeblich ostdeutsches Selbstbewusstsein transportiert, nutzte der Ex-Innenminister Thomas de Maizière (CDU) in Hayalis Talkshow sogleich als Steilvorlage zur Vereinnahmung der Autorin und für einen als neue Nebelkerze verpackten Vorwurf: Die Ostdeutschen sollten jetzt endlich mal Selbstbewusstsein zeigen und die Ellenbogen ausfahren. Demnach ist nicht zu allererst de Maizières Partei für die gesellschaftliche Benachteiligung der Ostdeutschen verantwortlich – sie sind es selber, weil sie sich nicht artikulieren. Die nun stattfindende Artikulation etwa in Chemnitz hat der Politiker dann lieber nicht analysiert.

Die Person, die in Hayalis Talkshow viele Halbwahrheiten über die DDR und die „Wende“ ins rechte Licht hätte rücken können (und müssen), fand sich dazu leider nicht in der Lage. Der Regisseur Leander Haußmann („Sonnenallee“) fand zwar in Ansätzen die richtigen Worte, verlor sich aber ein ums andere Mal in eitler und konfuser Selbstbespiegelung.

Ein Verhalten, das man angesichts seiner potenziell wichtigen Rolle in der Talkshow auch als verantwortungslos bezeichnen könnte. Immerhin, er sagte die zentralen Sätze des Abends – die einzigen, die dem selbstgesteckten Thema der Hayali-Talkshow gerecht wurden: „Der Rechtsruck kam für mich nicht überraschend“, sagte Haußmann. „Es gibt ein großes Potential von Leuten, die erniedrigt wurden und beleidigt sind.“ Und er fügt einen wichtigen Satz über Teile der ostdeutschen Demonstranten an: „Ich mochte diese Leute in der DDR nicht und ich mag sie heute nicht. Aber man kann doch nicht einfach den Deckel draufmachen!“

Selbstverständlichkeiten werden als neue Erkenntnis verkauft

So selbstverständlich diese Feststellungen Haußmanns eigentlich sein sollten – sie sind es nicht. Man hat aktuell ohnehin den Eindruck, die einfachsten Weisheiten der Gesellschaftslehre würden nun ganz neu entdeckt.

Etwa die, nach der sich pauschal herabgesetzte Gruppen tatsächlich herabgesetzt fühlen – teilweise unabhängig vom sozialen Status und mit fatalen gesellschaftlichen Folgen. Oder das Privileg der „Unsichtbarkeit“, das die Westdeutschen gegenüber den permanent öffentlich psychologisierten Ostdeutschen genießen, wie Daniel Kubiak, Soziologe an der Humboldt Universität Berlin, im Deutschlandfunk erklärt:

„Es gibt eine Norm, etwas, was als normal angesehen wird. Und alles, was normal ist, wird halt nicht gesehen, es ist nicht sichtbar. Und zumindest in dem Kontext Ost und West, ist das westdeutsch. Westdeutsch ist deutsch. Deutsche Geschichte in der Schule ist westdeutsche Geschichte. Und DDR-Geschichte ist DDR-Geschichte. Aber DDR-Geschichte ist nicht deutsche Geschichte.“

Leander Haußmann platzte in Dunja Hayalis Talkshow am Ende dann aber doch der Kragen, angesichts der Bestrebungen, Ursache und Wirkung zu trennen. In einer Mischung aus Ungläubigkeit und Verzweiflung fragte er: „Habe ich das richtig verstanden: Wir reden über die Ostdeutschen, ohne die DDR zu thematisieren? Wir trennen die Gegenwart von der Geschichte?“

   Die Veröffentlichung ist kein Leitartikel. Es spiegelt ausschließlich den Standpunkt und die Argumentation des Autors wider. Die Publikation wird in der Präsentation vorgestellt. Beginnen Sie in der vorherigen Ausgabe. Das Original ist verfügbar unter: nachdenkseiten.de


Neoliberalismus von heutzutage

in DE · Economics 2018 · Europe 2018 · Germany 2018 · Politics 2018 · YOUTUBE 2018 54 views / 5 comments

Germany      Europe    

GEOMETR.IT  Reiner Heyse

* Die ideologische Homogenisierung ökonomischer und politischer Eliten im Neoliberalismus

In den vergangenen Jahrzehnten wurde die Demokratie in einer beispiellosen Weise ausgehöhlt. Demokratie wurde durch die Illusion von Demokratie ersetzt, die freie öffentliche Debatte durch ein Meinungs- und Empörungsmanagement, das Leitideal des mündigen Bürgers durch das des politisch apathischen Konsumenten.

Wahlen spielen mittlerweile für grundlegende politische Fragen praktisch keine Rolle mehr. Die destruktiven ökologischen, sozialen und psychischen Folgen dieser Form der Elitenherrschaft bedrohen immer mehr unsere Lebensgrundlagen. In diesen Tagen erscheint nun das erste Buch von Rainer Mausfeld mit dem Titel „Warum schweigen die Lämmer?“, in dem er die Systematik dieser Indoktrination aufdeckt und uns sensibel macht für die vielfältigen psychologischen Beeinflussungsmethoden. Ein exklusiver Auszug aus dem Buch zum Erscheinen am 2.10.2018: Albrecht Müller


  • In den vergangenen Jahrzehnten kam es zu einer schleichenden aber äußerst tiefgreifenden Einschränkung des öffentlichen Debattenraumes, die weitgehend durch die Medien hervorgebracht wurde. Sie war eine Folge der neoliberalen Ideologie, die zu einer massiven ideologischen Homogenisierung ökonomischer und politischer Eliten führte und damit einhergehend auch der Massenmedien.
  • Dies spiegelt sich auch in unseren täglichen Erfahrungen wider: Bei sämtlichen Themen, die vitale Interessen der ökonomischen und politischen Zentren der Macht berühren – sei es Syrien, Iran, Israel, Ukraine, Russland oder Venezuela – weisen die Auswahl von Fakten und ihre Einbettung in ein politisches Narrativ in den Konzernmedien praktisch keine erwähnenswerten Variationen auf.
  • Diese massive Einschränkung des öffentlichen Debattenraumes unterminiert grundlegend die Bedingungen der Möglichkeit von Demokratie. Eine demokratische Gesellschaft beruht wesentlich auf den Möglichkeiten der Bürgern, in geeigneten Gruppierungen und sozialen Organisationsformen zusammenzukommen und ihre unterschiedlichen Interessen zu artikulieren, zu formulieren und zu diskutieren, um damit eine kollektive Basis für einen Interessensausgleich und für ein politisches Handeln zu finden. Ist der auf diese Weise entstehende öffentliche Diskussionsraum in systematischer Weise eingeschränkt, so wird damit das Fundament der Demokratie zerstört.

Demokratie im Sinne der Aufklärung bedeutet, auf der Basis der „Anerkennung aller als Freier und Gleicher, ungeachtet ihrer faktischen Differenzen“, die Vergesellschaftung von Herrschaft durch eine ungeteilte Souveränität der Selbstgesetzgebung des Volkes bei strikter vertikaler Gewaltenteilung. In der Demokratiekonzeption der Aufklärung wird das Volk weder ethnisch, noch kulturell oder soziologisch bestimmt, sondern rein verfassungsrechtlich.

Es konstituiert sich erst durch eine Entscheidung zwischen Freien und Gleichen als Produkt des Gesellschaftsvertrags: Es ist also eine Rechtsgemeinschaft und keine Volksgemeinschaft. Die faktisch vorhandene soziale Heterogenität schließt also keineswegs die Möglichkeit einer spezifisch politischen Homogenität aus. Die sich aus einer Pluralität und Heterogenität von Werten und Interessen ergebenden Spannungsbeziehungen müssen für ein politisches Handeln miteinander in Einklang gebracht, also kompatibilisiert werden.

Eine Demokratie, die nicht einfach eine Diktatur der Mehrheit ist, ist also auf Prozeduren zur Kompatibilisierung partikularer Interessen angewiesen. Der Austausch zwischen unterschiedlichen Partikularinteressen erfolgt über den öffentlichen Debattenraum. Indem er Beteiligten mit unterschiedlichen Interessen eine Möglichkeit zur Konsensfindung gibt und sie verpflichtet, argumentative Anstrengungen zur Objektivierung ihrer subjektiven Interessen zu unternehmen, ist der öffentliche Debattenraum das Herzstück der Demokratie.

Demokratie und Debattenraum hängen somit derart eng aneinander, dass die Intaktheit des öffentlichen Debattenraums überhaupt erst die Bedingung der Möglichkeit von Demokratie ist.

Da die jeweils Mächtigen zwangsläufig ein Interesse daran hatten und haben, die für sie mit der Demokratie verbundenen Risiken zu minimieren, war und ist der öffentliche Debattenraum stets massiven Angriffen ausgesetzt. […]

Mit dem Anwachsen und den Erfolgen sozialer emanzipatorischer Bewegungen Ende des 19. und Anfang des 20. Jahrhunderts verschärften sich für die Zentren der Macht die Probleme, Demokratie risikofrei zu gestalten, massiv. Neben offen autoritären Maßnahmen wie der gewaltsamen Auflösung von Streiks, der Zerschlagung von Gewerkschaften und der Zersetzung emanzipatorischer Bewegungen ließ sich die Gestaltung einer risikofreien Demokratie vor allem auf zwei Wegen bewerkstelligen:

  • Der erste Weg bestand in einer geeigneten systematischen Bedeutungstransformation des Wortes ‚Demokratie‘(und ihrer konkreten Organisation), durch die der ursprüngliche Sinn des Begriffs, wie er in der Aufklärung gewonnen wurde, verloren geht. Demokratie im Sinne der radikaldemokratischen Konzeption der Aufklärung bedeutet ungeteilte Volkssouveränität der Gesetzgebung, strikte vertikale Gewaltenteilung und somit Unterwerfung aller Staatsapparate unter den Willen des Volkes.
  • Nach der nun erfolgten Bedeutungsverschiebung bedeutet ‚Demokratie‘ jedoch nicht mehr Volksherrschaft, sondern – im Gegenteil – Elitenherrschaft und Wahl-Elitenoligarchie. Die radikalsten Konzeptionen, wie sich unter dem Mantel von ‚Demokratie‘ das Volk von der Macht fernhalten lässt, sind die Konzeptionen von Lippmann, Hayek oder Schumpeter sowie daran anschließend das gegenwärtige Standardmodell einer ‚marktkonformen Demokratie’.
  • Gab es in den kapitalistischen ‚Demokratien‘ der Nachkriegszeit immerhin noch die prinzipielle Möglichkeit, die verbliebenen Reste demokratischer Strukturelemente für eine Demokratisierung der Demokratie zu nutzen, so schwinden unter den Bedingungen eines globalisierten Kapitalismus zunehmend auch diese kärglichen Möglichkeiten, da es kein globales ‚Volk‘ gibt, das Träger einer gesetzgeberischen Volkssouveränität sein könnte. Auch kann es auf der Ebene der Weltgemeinschaft keinen globalen öffentlichen Debattenraum geben, in dem unterschiedliche Partikularinteressen für ein politisches Handeln miteinander in Einklang gebracht werden könnten.
  • Folglich gibt es auch keine Prozeduren demokratischer Konsensfindung auf globaler Ebene. Die Idee einer demokratischen Selbststeuerung eines politischen Gemeinwesens wird zwangsläufig völlig inhaltsleer, wenn private wirtschaftliche Macht faktisch so organisiert ist, dass sie durch keine Form von Gemeinwesen mehr kontrolliert und gezügelt werden kann. Demokratie – und mit ihr Errungenschaften wie der Sozialstaat – sind auf organisatorische Einheiten angewiesen, die eine Souveränität der Selbstgesetzgebung und eine demokratische Kontrolle aller Machtausübenden ermöglichen. Demokratische Legitimationskreisläufe sind auf globaler Organisationsebene unmöglich.

Der zweite Weg, wie sich für die Zentren der Macht, ‚Demokratie‘ risikofrei gestalten lässt, zielt darauf, den öffentlichen Debattenraum soweit zu kontrollieren und zu manipulieren, dass die periodischen Wahlen die Stabilität der tatsächlichen Zentren der Macht nicht gefährden können. Die Entfaltung einer ‚kapitalistischen Demokratie‘ und die Entwicklung von geeigneten Techniken der Meinungsmanipulation gingen historisch folglich Hand in Hand. Die Kontrolle über den öffentlichen Debattenraum stand und steht also seit jeher im Zentrum eines geeigneten Demokratiemanagements. […]

Mit dem Übergang zum globalisierten Finanzkapitalismus ging eine massive ideologische Homogenisierung einher, die sich auch in den Medien widerspiegelt.

Die neoliberale Ideologie erweist sich als sehr wirkmächtige Rahmenerzählung, die der sich immer massiver entfaltenden Umverteilung von unten nach oben, von Süd nach Nord und von der öffentlichen in die private Hand den Schein einer rationalen Zwangsläufigkeit und Alternativlosigkeit verleiht. Dadurch vermochte diese Ideologie in der Bevölkerung eine Bereitschaft zu ‚Reformen‘ zu erzeugen, obwohl diese als radikale Umverteilung von unten nach oben für die große Mehrheit der Bevölkerung nachteilig sind und ohne Erzeugung von Angst nicht demokratisch durchsetzbar wären.

Die neoliberale Ideologie gibt sich als ‚reine Rationalität‘ aus und kann daher mit der Forderung nach Effizienz und Anpassung an die Gesetzmäßigkeiten des ‚freien Marktes‘ besonders wirksam alle Formen demokratischer Strukturen erodieren und zerstören. Da die für politische Entscheidungen geforderte ‚Rationalität‘ nur von geeigneten Experten aufgebracht werden könne, müssten alle Verfahren einer Gesetzgebung und exekutiver Verordnungen durch Vorgaben geeigneter Experten und nicht durch Präferenzen der Bürger geleitet sein. Folglich zeigt sich auf allen politischen Ebenen eine expertokratische Entmündigung und Entmachtung der Bürger und ihrer politischen Vertreter. 

   Die Veröffentlichung ist kein Leitartikel. Es spiegelt ausschließlich den Standpunkt und die Argumentation des Autors wider. Die Publikation wird in der Präsentation vorgestellt. Beginnen Sie in der vorherigen Ausgabe. Das Original ist verfügbar unter: Reiner Heyse


Relaunching the EU

in EN · Europe 2018 · Politics 2018 · Skepticism 2018 · YOUTUBE 2018 68 views / 3 comments

Baltics        Danube      Germany      Europe      Ex-USSR        Polska

GEOMETR.IT  youtube

* Leading EU think tanks to debate the European reforms that have been proposed by Presidents Juncker and Macron, and to present perspectives on the future of Europe from Poland, Spain and Austria

The tone of the debate on the Future of Europe and possible institutional reforms of the European Union has shifted from gloomy to more optimistic, thanks to a developing economic recovery, the easing of the migration crisis, the failure of anti-EU forces to make decisive gains in some recent elections, and the general progress of the Brexit talks.

Still, many analysts and politicians warn against complacency, as anti-establishment political parties continue to gain traction with some voters, as concerns grow over the rule of law in some EU countries, and as the policies of, and relations between, the United States and Russia have become less predictable. There is also no agreement on how to overhaul the euro area to minimise the risk of a repeat of the 2008 crisis and to strengthen economic growth.

This debate on the Future of Europe is set to intensify ahead of the 2019 European elections, the installation of the new Presidents of the European Commission and European Council, and the end of the EU’s current long-term budget in 2021. This note offers links to commentaries, studies and reports from major international think tanks on the state of the EU and possible reforms.

Brexit-related publications can be found in a previous edition of ‘What Think Tanks are thinking.’ Earlier papers on the general state of the EU are available in another edition in this series, published in September 2017. More reports on eurozone reforms are also gathered in another in the series, from December 2017.

About the Speech:

Following a period of sustained economic growth, and the electoral defeat of eurosceptic parties in France and the Netherlands, a new sense of optimism and ambition can be found among supporters of further EU integration. As part of the IIEA’s Future of the EU27 Project, the Institute hosted senior analysts from leading EU think tanks to debate the reforms that have been proposed by Presidents Juncker and Macron, and present perspectives on the future of Europe from Poland, Spain and Austria.

About the Speakers:

Taking part in this panel discussion on the Future of the EU27 were: Agata Gostyńska-Jakubowska, Senior Research Fellow at the Centre of European Reform; Pol Morillas, Deputy Director of the Barcelona Centre for International Affairs (CIDOB); and Paul Schmidt, Director General of the Austrian Society for European Politics. The panel discussion will be moderated by Paul Cunningham, Editor of RTÉ’s The Week in Politics and former RTÉ Europe Correspondent.

This event, which was part of the IIEA’s Future of the EU27 Series, is open to the public and is supported by the Department of Foreign Affairs and Trade

The publication is not an editorial. It reflects solely the point of view and argumentation of the author. The publication is presented in the presentation. Start in the previous issue. The original is available at:  youtube


Go to Top