Monthly archive

Март 2019

1. Niemieckie wydatki — problem w NATO

in Germany 2019 · Nation 2019 · NATO 2019 · PL · Politics 2019 82 views / 13 comments

Europe

GEOMETR.IT  osw.waw.pl

* Zelenskiy all-in-all this mud wrestling, he has managed to stay above the fray and spent part of election night playing ping pong with journalists in his election headquarters. intellinews.com

* Poor results  of rolls and reluctance to lose access to resources may force Poroshenko to declare a state of emergency and cancel elections in Ukraine. rosalux.de

* Zelenskiy  has blurred the line between reality and the TV series in which he plays a scrupulously honest history teacher who accidentally becomes president. cnbc.com

* The fighting in  the  South-East of  Ukraine, the terrorist attack and the catastrophe could become a pretext for cancelling the elections. Such a scenario is unlikely, but possible. The position of the EU and the United States is important. rosalux.de

20 marca rząd federalny Niemiec przyjął projekt ustawy budżetowej na 2020 rok oraz plan finansowy do 2023 roku. Według projektu w 2020 roku niemieckie nakłady na obronność mają wzrosnąć do 45,1 mld euro i osiągnąć poziom 1,37% PKB. Do 2023 roku plan finansowy zakłada jednak nieznaczne zmniejszenie wydatków i utrzymanie ich na poziomie ok. 44,2 mld euro, czyli 1,25%.

Plany finansowe niemieckiego rządu są sprzeczne z raportem przedstawionym w NATO na początku tego roku, w którym Berlin zobowiązał się do przeznaczania 1,5% PKB na obronność w 2024 roku. Różniące się plany dotyczące wysokości niemieckiego budżetu obrony obrazują rosnący konflikt w wielkiej koalicji w kwestii wydatków na cele wojskowe i kierunku niemieckiej polityki bezpieczeństwa – w związku z redefiniowaniem programów chadecji i socjaldemokratów. 

Wdrażanie planu do 2023 roku oznaczać będzie lukę w budżecie resortu obrony w wysokości ok. 22 mld euro. Będzie miała ona negatywny wpływ na tempo realizacji planowanych programów zbrojeniowych i wzrost liczebności Bundeswehry.

  • Niemiecka ustawa budżetowa na 2020 rok może jeszcze ulec nieznacznej korekcie na korzyść resortu obrony w trakcie debaty w Bundestagu latem br. Podobne zmiany mogą zostać wprowadzone również do średniookresowych planów finansowych.
  • Jednak ze względu na wewnątrzpolityczne uwarunkowania możliwości większego wzrostu budżetu obronnego za rządów obecnej koalicji wydają się coraz bardziej ograniczone.

Niewystarczające nakłady Berlina na obronność będą miały negatywne konsekwencje dla wiarygodności Niemiec w NATO i w UE, dla samego Sojuszu oraz dla współpracy amerykańsko-europejskiej w polityce bezpieczeństwa. Niechęć RFN do wypełniania finansowych zobowiązań w NATO może wpływać na rosnące rozczarowanie administracji Donalda Trumpa Sojuszem i na coraz większą chęć zacieśniania stosunków dwustronnych z poszczególnymi sojusznikami inwestującymi w obronność i chętnymi do zwiększania współpracy z USA. 

Wielka koalicja a wzrost wydatków na obronność

Przedstawione w marcu plany budżetowe niemieckiego rządu wraz z wcześniejszymi zapowiedziami w ramach NATO pokazują wzrost tarć w koalicji rządzącej między CDU/CSU a SPD, m.in. w kwestii wydatków na obronność i polityki bezpieczeństwa. Są one wynikiem m.in. różnicowania programów partii tworzących wielką koalicję, w której chadecja i socjaldemokracja upodobniły się do siebie programowo.

Zmęczenie wyborców brakiem wyraźnych różnic pomiędzy największymi partiami odzwierciedlają wyniki wyborów do Bundestagu, w których poparcie dla chadecji spadło z 41,5% w 2013 roku do 32,9% w 2017 roku, a SPD z 25,7% do 20,5%.

  • Trend ten potwierdzają badania opinii publicznej pokazujące w marcu br. poparcie 29% dla chadecji i 17% dla socjaldemokratów, przy 19% dla Zielonych, 13% dla AfD i 8% dla FDP (według ARD-DeutschlandTREND).
  • Zarówno SPD, jak i CDU rozpoczęły dyskusje programowe, w których jednym z elementów będzie kwestia wzrostu wydatków na obronność i kierunek niemieckiej polityki bezpieczeństwa.
  • Chadecja otwarcie podkreśla w dyskusjach konieczność wypełnienia zobowiązań w NATO, w UE i w stosunkach dwustronnych oraz potrzebę dobrego wyposażenia Bundeswehry.
  • Generalnie opowiada się za przeznaczaniem 2% PKB na wydatki wojskowe, choć  faktycznie do 2024 roku postuluje wzrost budżetu obronnego do 1,5% PKB. Propozycje resortu obrony, kierowanego przez Ursulę von der Leyen (CDU), zakładały stopniowy wzrost wydatków od 47,2 mld euro w 2020 roku do 55 mld euro w 2023 roku, co oznaczałoby, że niemiecki budżet obronny mógłby realnie w 2024 roku osiągnąć poziom 1,5% PKB. Kanclerz Angela Merkel unika wypowiedzi w tej sprawie, ale przewodnicząca CDU Annegret Kramp-Karrenbauer zapowiedziała dążenie do zwiększenia wysokości nakładów na obronność ponad plany Federalnego Ministerstwa Finansów w pracach nad ustawą budżetową na 2020 rok w Bundestagu (oraz w kolejnych latach).

Może być to jednak trudne ze względu na otwarte podważanie ze strony SPD sensowności wypełniania zobowiązań dotyczących wzrostu wydatków (nie tylko 2% PKB, ale nawet 1,5% PKB) i dalszych „zbrojeń”, m.in. w przyjętym 25 marca programie przed wyborami europejskimi.

Nowy program socjaldemokratów na poziomie krajowym będzie się skupiał na kwestiach socjalnych i będzie miał antyamerykański i pacyfistyczny wydźwięk. Paradoksalnie będzie zarazem nawoływał do tworzenia europejskiej armii i wzmocnienia UE w obszarze bezpieczeństwa i obrony.

 Ilustracją postaw dominujących w SDP jest stanowisko socjaldemokratycznego ministra finansów, który hamuje plany wzrostu budżetu resortu obrony do 1,5% PKB w 2023 roku. Argumentuje to perspektywą słabnącej koniunktury – przewiduje wzrost PKB o 1% w 2019 i 1,6% w 2020 roku oraz ok. 1% w latach 2021–2023 – oraz rosnącymi wyzwaniami socjalnymi.

Należy też zauważyć wypowiedź ministra spraw zagranicznych Heiko Maasa z SPD, który poparł wzrost budżetu obrony do 1,5% PKB w 2024 roku. Warto podkreślić, że w 2018 roku piąty rok z rzędu Niemcy odnotowały nadwyżkę budżetową, tym razem w rekordowej wysokości 58 mld euro.

Pole manewru do dalszego wzrostu nakładów na obronność będzie coraz mniejsze w rządzie, w którym wektory programowe koalicjantów coraz bardziej się rozchodzą. Otwarte pozostaje pytanie, czy wielka koalicja przetrwa do wyborów parlamentarnych w 2021 roku i jakie partie będą tworzyły kolejny rząd. Może nastąpić bowiem stagnacja budżetu resortu obrony w przypadku rządu współtworzonego przez SPD lub umiarkowany wzrost w przypadku koalicji zdominowanej przez chadecję. Poza SPD przeciwni zwiększaniu wydatków na cele wojskowe są również Zieloni i partia Lewicy. 

Publikacja nie jest redakcyjna. Odzwiercie dla towyłącznie punkt widzenia i argumentację autora. Publikacja zostałaza prezentowana w prezentacji. Zacznij od poprzedniego wydania. Oryginał jest dostępny pod adresem: osw.waw.pl

GEOMETR.IT

Wielkie idee działają

in Conflicts 2019 · Europe 2019 · PL · Polska 2019 · Skepticism 2019 76 views / 14 comments

Poland

GEOMETR.IT  Prawica MEDIA

* Współpracuje na stałe z miesięcznikiem „Nowa Konfederacja”, jest członkiem Rady Budowy Okrętów w Gdyni. W Potomac Foundation oraz w Fundacji Pułaskiego zajmuje się geopolityką, bezpieczeństwem oraz konfliktami zbrojnymi, w tym planowaniem przyszłego pola walki.

Na powyższe tematy publikuje i wypowiada się w mediach w Polsce i za granicą. W szczególności interesuje się polityką bezpieczeństwa USA oraz rywalizacji największych mocarstw, w tym kwestiami bezpieczeństwa na Zachodnim Pacyfiku i w Eurazji.

  • Doktor nauk społecznych, obronił doktorat w Polskiej Akademii Nauk na temat sytuacji geostrategicznej Stanów Zjednoczonych i Chin na Zachodnim Pacyfiku i w Eurazji w kontekście amerykańskiej koncepcji wojny powietrzno-morskiej.
  • Jacek Bartosiak Najłatwiej reklamować coś, do czego samemu się przekonało. Moja fascynacja geopolityką i geostrategią zaczęła się mniej więcej dekadę temu. Zajmuję się od kilkunastu lat dużymi inwestycjami private equity w Polsce, w tym razem z największymi światowymi funduszami inwestycyjnymi z Londynu i Nowego Jorku.
  • Kryzys lat 2008-2009 zmienił sytuację w strukturze porządku światowego i naprowadził mnie na geostrategię. Zaczęło się od prac klasyków geopolityki: Mackindera, Spykmana, Mahana, Haushofera – później po kolei poznałem właściwie wszystkich pozostałych jej luminarzy.

Te lektury skłoniły mnie do dyskusji i refleksji nad geopolityką w Polsce. Założyliśmy Narodowe Centrum Studiów Strategicznych. Dużo dały mi wizyty w USA, które od wąskiej geopolityki wojskowej doprowadziły mnie z czasem do poznania geopolityki i geostrategii systemowej, która uwzględnia więcej: przewagi komunikacyjne, gospodarcze, handlowe, ładu przestrzennego. A w The Potomac Foundation w Waszyngtonie zacząłem się zajmować planowaniem strategicznym na Zachodnim Pacyfiku…

…efektem czego była napisana 3 lata temu książka „Pacyfik i Eurazja. O wojnie”…

To było wtedy, kiedy Amerykanie zaczęli szykować się do wojny handlowej, a także do ewentualnej gorącej powietrzno-morskiej z Chinami. Pisałem książkę z potrzeby nadania temu w Polsce rozgłosu. Miałem wrażenie, że nikt o tym nie mówił ani nie myślał – chociaż na świecie to były rzeczy oczywiste. Nie mam też wątpliwości, że

do interpretacji i opisu faktycznej już dziś wojny handlowej wykorzystuje się właśnie język geografii strategicznej i geopolityki. To jest właśnie język opisu świata, najbardziej obiektywny, wykorzystujący przy tym najszerszy opis reguł, które rządzą światem.

„Pacyfik i Eurazja” okazała się bestsellerem

„Pacyfik i Eurazję” pisałem w bardzo dużym pośpiechu. To było z jednej strony podsumowanie pewnego okresu w moim życiu, a z drugiej alarm – nadchodziła wojna handlowa i bardzo chciałem, żeby mój głos został usłyszany, żeby stało się to przedmiotem refleksji strategicznej rządzących. Pisałem szybko i dziś oceniam – to nie są fajerwerki, mogłem się postarać jeszcze bardziej.

Choć oczywiście cieszę się z odbioru – rzeczywiście książka odbiła się bardzo szerokim echem. A jeszcze bardziej cieszy mnie, że wiele osób z grona przedsiębiorców i menedżerów odebrało ten język jako naturalny dla siebie, podświadomie dotąd formułowany sposób analizy wydarzeń i procesów zachodzących w gospodarce i na świecie.

Teraz wychodzi Pana druga książka, „Rzeczpospolita. Między lądem a morzem”.

Jest o wiele bardziej przemyślana, dojrzalsza, większa i – jest o nas. Miałem więcej czasu na pracę nad nią. Bardzo intensywną pracę.

  • Wprowadził Pan geopolitykę, język geopolityki do głównego nurtu. Posługiwanie się pojęciami typu „Rimland”, „Heartland”, „projekcja siły”, „software” i „hardware” w odniesieniu do przestrzeni, „strefa zgniotu”… Tytułowe „ląd” oraz „morze” z najnowszej książki to zresztą także terminy z pojęciowej siatki geopolityki.
  • Dużo więcej z zagadnień i pojęć geopolitycznych wprowadzam w nowej książce. Narracje i definicje, uporządkowujące i wyjaśniające świat oczywiście w paradygmacie geostrategicznym i geopolitycznym. Nasza przestrzeń opisana poprzez zewnętrzne i wewnętrzne pola.
  • Poprzez nasze systemy komunikacyjne, społeczne. To pozwala na podsumowanie pozycji i statusu w systemie światowym.

Nowa książka powstała już w czasach lepiej dookreślonych.

Administracja w Waszyngtonie zmierza do zmiany systemu gospodarczego świata. Do przedefiniowania globalnych stosunków gospodarczych, aby przywrócić albo usankcjonować wynikający z pozycji morskiego imperium status Stanów Zjednoczonych, zagrożony dziś rozwojem i ambicjami Chin. Oczywiście, jak w „Lamparcie” Tomasiego: „Jeśli chcemy, by wszystko pozostało tak, jak jest, wszystko się musi zmienić”.A więc po to, żeby utrzymać przewagę z właściwym, bezpiecznym marginesem. Aby utrzymać Pax Americana. Prezydent Trump robi to krok po kroku, wprowadza układ celowo w turbulencję.

Wiemy, także z biznesu, że takie łamanie struktur i zarządzanie poprzez zmianą nie jest łatwe ani bezpieczne.

Nie jest to zarazem nic niezwykłego. W geopolityce to jest określane terminem going concern, właściwie dokładnie coś takiego Brytyjczycy robili przed I wojną.

Jaki zatem jest „hardware” przestrzeni Polski i nasz „software” do jej obsługi w punkcie wyjścia do nowej wspaniałej historii, wejścia do gry?

Hardware jest wspaniały. Mamy położenie na głównej osi, w punkcie przecięcia szlaków łączących północ i południe, wschód i zachód. Komunikując Skandynawię z Nadczarnomorzem, doliną Dunaju i Morzem Śródziemnym, Europę morską z Eurazją, Francję i Niemcy z Rosją i Ukrainą, przez cieśniny duńskie z oceanem światowym z naszych portów Gdynia, Gdańsk, Świnoujście.

Przez Bramę Morawską komunikując z doliną Dunaju populacje Europy Środkowej, będąc największym i najludniejszym już chyba krajem Międzymorza, oddziałując na resztę regionu.

Jesteśmy naturalnym zwornikiem i liderem tego regionu. Clausewitzowskim „punktem ciężkości” w wypadku jakiejkolwiek wojny na wschodzie kontynentu. Jesteśmy bardzo potrzebni Amerykanom w przypadku wojny na wschodniej flance, chociaż nie wszyscy zdają sobie z tego sprawę – przez Polskę przebiega jedyna droga do krajów nadbałtyckich, Bałtyk będzie w takim wypadku no-go zone. Mamy wspaniałe granice na Odrze, dostęp do morza, wodne szlaki do komunikacji śródlądowej, surowce, piękną przyrodę i warunki dla rolnictwa, umiarkowany klimat. Punkt ciężkości kraju pod Warszawą w kierunku na Łódź, kształt państwa korzystny dla rozwoju komunikacji i organizacji wnętrza.

YOUTUBE: Dr Jacek Bartosiak ZNAKOMITY wykład o geopolityce! Godzina pytań z sali – NAJNOWSZY

Publikacja nie jest redakcyjna. Odzwiercie dla towyłącznie punkt widzenia i argumentację autora. Publikacja zostałaza prezentowana w prezentacji. Zacznij od poprzedniego wydania. Oryginał jest dostępny pod adresem: Prawica MEDIA

GEOMETR.IT

Kampf oder Untergang

in Chomsky 2019 · DE · Nation 2019 · Politics 2019 · Trump 2019 · USA 2019 · YOUTUBE 2019 75 views / 7 comments

USA

GEOMETR.IT  Westend Verlag

* Beeindruckend ist der Optimismus des prominenten Denkers aus den USA im Angesicht einer derzeit dystopischen Welt

Steht die Menschheit bereits am Rand der Selbstauslöschung? Der Weckruf von einem der größten Denker der Gegenwart

Noam Chomsky ist einer der wichtigsten Denker der Gegenwart. Der emeritierte MIT-Professor am weltbekannten Massachusetts Institute of Technology gilt als ein „Mann für alles“. In diesem Buch spricht Chomsky über die großen Fragen: Warum herrscht auf unserer Welt weiterhin so viel Ungleichheit? Leben wir bereits in der Dystopie? Steht die Menschheit am Rande der Selbstauslöschung? Warum begehren die „99 Prozent“ nicht gegen die „Eliten“, die „Herren der Menschheit“, wie Chomsky sie einst nannte, auf? Kaum jemand kann all dies besser beurteilen als Noam Chomsky, der fast ein ganzes Jahrhundert Revolution, Revolte, Krieg und Zerstörung hinter sich hat und dennoch optimistisch ist. Das sollte uns alle ermutigen weiterzumachen, denn einen anderen Ausweg haben wir nicht.

Als „die mörderischste Terror-Kampagne der Gegenwart“ bezeichnet Noam Chomsky den Drohnenkrieg der USA in Afghanistan, Irak, Pakistan und vielen anderen Kriegs- und Krisenregionen. Trotzdem wird hierzulande kaum über das schreckliche Leid der Menschen in diesen Ländern berichtet.

  • Wie gelingt es den Verantwortlichen, das wahre Ausmaß dieser Katastrophe so herunterzuspielen? Welche Interessen stehen hinter diesen Angriffen und welche Entwicklungen sind in Zukunft noch zu befürchten? Ein Kommentar von Emran Feroz, Journalist und Autor des Buches „Tod per Knopfdruck“.
  • In Kampf oder Untergang gibt Noam Chomsky einen faszinierenden Einblick in sein Denken und liefert Prognosen für die Welt im 21. Jahrhundert. Emran Feroz, Journalist und Aktivist, der unter anderem zum illegalen Drohnenkrieg der USA schreibt, hat mit Chomsky über die wichtigsten Fragen der Gegenwart gesprochen:
  • Krieg und Flucht, Klimapolitik und Neoliberalismus, Künstliche Intelligenz im atomaren Zeitalter. Am 7. Dezember 2018 feiert Noam Chomsky seinen 90. Geburtstag: Er erinnert sich an die Schrecken des Krieges im 20. Jahrhundert und setzt sich heute entschlossen gegen die neuen Rechten ein – in den USA und zuletzt auch bei einem Besuch in Brasilien. Emran Feroz kommentiert.

Während weite Teile der westlichen Welt sich kaum für die jüngsten Präsidentschaftswahlen in Brasilien interessierten und elitäre Wirtschaftskreise den neofaschistischen Jair Bolsonaro als „ihren Kandidaten“ favorisierten, reiste Noam Chomsky, mittlerweile fast neunzig Jahre alt, gemeinsam mit seiner Frau Valeria ins Land und stattete den eingesperrten Ex-Präsidenten Lula da Silva einen Besuch im Gefängnis ab.

Dieser ist kein einfacher Inhaftierter, sondern wurde vielmehr von den neoliberalen Eliten, die die Macht im Land abermals an sich gerissen haben, nach einem fadenscheinigen Prozess im vergangenen Jahr ins Gefängnis befördert. Seitdem gilt er als erster politischer Gefangener Brasiliens seit dem Ende der Militärdiktatur.

  • Daran wird sich auch in naher Zukunft nichts ändern, wie das Ergebnis der Wahlen deutlich gemacht hat. Gewonnen hat nämlich ebenjener Bolsonaro, der von einigen Beobachter als „Trump der Tropen“ bezeichnet wurde.
  • De facto trifft diese Beschreibung nicht ganz zu. Bolsonaro ist nämlich ein bekennender Rechtsextremist und glühender Faschist, der von all den demokratischen Entwicklungen, die Brasilien in den letzten Jahrzehnten durchgemacht hat, nichts hält – und zwar absolut gar nichts.
  • Stattdessen möchte er die Diktatur des Militärs wieder aufleben lassen, die indigene Bevölkerung dem Erdboden gleichmachen und voll im Dienste jener stehen, die seinen Sieg erhofften, darunter auch Washington und die Wall Street.

Mit dem Sieg Bolsonaros ist jener „Worst Case“ eingetreten, vor dem Chomsky während seines Besuchs in Brasilien gewarnt hatte. Bereits zuvor hat der ehemalige MIT-Professor regelmäßig darauf hingewiesen, dass es wortwörtlich fünf vor zwölf sei. Konkret bedeutete dies, dass die Menschheit ihrem Untergang geweiht sei, sofern sich in politischer Hinsicht nicht bald etwas verändern würde.

Verantwortlich hierfür war vor allem die Wahl eines „infantilen Größenwahnsinnigen“, wie Chomsky Donald Trump bezeichnete. Ein Mann, der das Potenzial habe, die ganze Welt zu zerstören, während er gleichzeitig auf Twitter eine Hasstirade nach der anderen ablässt.

Während anderswo, etwa in Europa, kleinere Trump-Konsorten ebenfalls erfolgreich gewesen sind und mittlerweile ihre alltägliche Dosis Hass in den Parlamenten versprühen und dadurch die Europäische Union gefährden, ist der neue brasilianische Präsident gewiss einige Nummern größer. Dass Chomskys Warnung vor Bolsonaro um einiges lauter ist als die von anderen Beobachten, wird nur seiner Rolle gerecht.

Es ist die Rolle eines Giganten, der nun seit fast einem Jahrhundert präsent ist und sich – wie er selbst sagt – seiner Verantwortung in der Welt bereits im frühen Kindheitsalter bewusst geworden ist. Viele von uns, vor allem Menschen aus meiner eigenen Generation, kennen vor allem den alten Chomsky. Er wirkt wie ein gutmütiger Universitätsprofessor, der für uns alle da ist, ein Methusalem, neben dem selbst die 68er jung und naiv aussehen. Der junge Chomsky veröffentlichte seinen ersten Artikel in einer Schülerzeitung. Er war damals zehn Jahre alt und schrieb über den Aufstieg des Faschismus in Europa.

Richtig gelesen.

Noam Chomsky wuchs als Kind jüdischer Eltern in Philadelphia auf. Er hörte Hitlers Reden im Radio und obwohl er kein Deutsch konnte, verstand er sehr wohl die Begeisterung der Menschen, die ihrem Führer zujubelten. Zeitgleich fanden viele Iren und Deutsche in der Nachbarschaft seiner Familie Hitler in Ordnung und machten keinen Hehl aus ihrem Antisemitismus.

Erfahrungen wie diese bewegen auch Chomsky heute zu dem, was er macht und sagt. Umso bedauerlicher ist allerdings, wie er von etablierten Kreisen in den eigenen Reihen weiterhin ignoriert und teils sogar verachtet wird. Auch dies wurde während seiner jüngsten Reise mehr als deutlich. In Brasilien hatte Chomsky nämlich einen Termin nach dem anderen und wurde von ganzen Fangemeinden, darunter etwa Politiker wie der linke Präsidentschaftskandidat Fernando Haddad, empfangen und – zurecht – wie ein Held gefeiert. Währenddessen wird er in seiner amerikanischen Heimat vom Mainstream weiterhin gemieden.

  • Doch auch dieser Umstand hat Chomsky nie überrascht.
  • Als Dissident, der sich um das Wohl seiner eigenen Gesellschaft am meisten sorgt und diese deshalb auch am heftigsten kritisiert, ist er sich der Folgen seines Handels und der politischen Realität in seiner Heimat bewusst.
  • Nicht nur in den USA, sondern auch in anderen westlichen Staaten ist es mittlerweile zu völlig normal geworden, ausländische Dissidenten, seien diese nun Chinesen, Iraner oder Russen, als Heilige zu betrachten, während die Kritiker in den eigenen Reihen gebrandmarkt und verteufelt werden.
  • Viele Intellektuelle, ob nun Journalisten oder Universitätsprofessoren, lassen sich davon einschüchtern. Zum Glück hat Chomsky nie zu ihnen gehört. Seit Jahrzehnten geht er seinen eigenen Weg und tut dies auch im Jahr 2018 entschlossener denn je.
  • An den Ruhestand denkt Noam Chomsky nicht. Stattdessen wird er weiterhin seiner Rolle als „public intellectual“ gerecht, unter anderem etwa, indem er seit rund einem Jahr an der Universität von Arizona Linguistik lehrt und auch Veranstaltungen anbietet, die für jeden zugänglich sind.

In diesem Kontext sollte man allerdings nicht vergessen, dass Noam Chomsky zu den Letzten seiner Art gehört. Viele seiner Wegbegleiter sind bereits verstorben, darunter etwa der Historiker Howard Zinn, der Literaturkritiker Edward Said oder der Politologe Eqbal Ahmad.

Alle drei galten nicht nur als brillante Akademiker, die den bestehenden Konsens brachen, sondern auch als politische Aktivisten, die sich für Frieden und Gerechtigkeit einsetzten. Es ist Chomsky, der weiterhin versucht, die Fackel ans Ziel zu bringen. Doch es ist die Aufgabe der jungen Generation, ihm dabei behilflich zu sein. Ob man will oder nicht, eines Tages muss das Feuer übernommen werden – und auch dann muss es brennen. In diesen dunklen Zeiten erst recht.

YOUTUBE:   die „Eliten“, die „Herren der Menschheit“,  Chomsky,  Kampf oder Untergang,

Die Veröffentlichung ist kein Leitartikel. Es spiegelt ausschließlich den Standpunkt und die Argumentation des Autors wider. Die Publikation wird in der Präsentation vorgestellt. Beginnen Sie in der vorherigen Ausgabe. Das Original ist verfügbar unter: ipg-journal.de

GEOMETR.IT

1. Pirates are conquering the EU

in EN · Europe 2019 · Nation 2019 · Politics 2019 · Skepticism 2019 83 views / 15 comments

Europe

GEOMETR.IT  europeaninterest.eu

* “Pirates are evil? The Marines are righteous? These terms have always changed throughout the course of history! Kids who have never seen peace and kids who have never seen war have different values! Those who stand at the top determine what’s wrong and what’s right! This very place is neutral ground! Justice will prevail, you say? But of course it will! Whoever wins this war becomes justice!” ― Donquixote Doflamingo

The spectacular rise of the Czech Pirate Party is probably one of the most interesting political phenomena in the European Union today.

Today, the party is the third strongest in the national parliament. And just a few months ago, it won 17% of the votes in Prague’s municipal election, naming Pirate Zdeněk Hřib the new mayor of the Czech capital.

According to the recent polls, the party could also emerge as the second biggest party in the upcoming European elections.

By putting transparency and the fight against corruption high on its agenda, the party has kept alive the cases of EU funds fraud related to Prime Minister Andrej Babiš.

European Interest discussed the party’s rise and its aims ahead of the European elections with Lukáš Lev Červinka, a Pirate Party candidate in the European Parliament elections.

Červinka, a constitutional lawyer specialising in the comparative constitutional law and parliamentarism, is currently working as a legal political advisor for MP Jan Lipavský, in the field of international security. He is also a Research Fellow at the AMO (Association for International Affairs) Research Centre.

A member of the party since 2018, he says he was attracted by the cooperation the party has with the civic society.

The EU needs to move forward, explains Červinka. The Pirates seek an upgrade of the European Union as regards civil liberties, prosperity, fair taxation, sustainability and equity.

  • In what concerns the deal reached by the European Parliament and the Council aiming to ensure rights and obligations of copyright laws also apply to the internet, this Pirate’s candidate believes a modern directive on copyright is needed but that there is a risk the directive may potentially harm the media industry.
  • European Interest: The rise of the Pirate Party in the Czech Republic was spectacular. It is the third largest party in the parliament and the last year obtained 17% in the Prague’s municipal elections. How do you explain this success?

Lukáš Lev Červinka: I am not a political scientist, so I can’t give you any analysis of what happened in the Czech society and if there are any structural changes that caused rise of the Pirate movement. What I can tell you is only my personal experience and my personal story – why I have decided to support Pirate Party and why I have joined the Party.

I have had always difficulties to imagine I would join any political party because I have not only been tired of them, but also have never trusted them in the first place. And I am saying this as a constitutional lawyer who strongly believes the political parties are essential to any parliamentary democracy as we know it.

MOST OF THE POLITICAL PARTIES COME UP WITH THE CAKE ALREADY BAKED AND YOU ARE SUPPOSED TO EAT IT WITHOUT A QUESTION. THE PIRATE PARTY LET YOU SEE HOW THE CAKE IS BEING PREPARED, LET YOU PARTICIPATE…

EXPLAINS TO YOU FROM HOW THE CAKE WAS BAKED, WHAT’S IN IT AND GIVE YOU THE CHOICE TO TASTE IT OR NOT

I heard about the Pirates for the first time just before the last EU Elections and I have taken interest in them as they have been one of the few pro-European Parties in the Czech Republic. In the beginning, I was cautious, but after some time I discovered that the Pirate Party are different from other parties.

Their openness to the public is incredible and I am not talking only about transparency of financing, lobbying etc., but especially about the cooperation with a civic society, involvement of non-members in the Party, public discussions of the Party politics… there has been a truly different approach inside of our current political discourse.

Most of the political parties come up with the cake already baked and you are supposed to eat it without a question. The Pirate Party let you see how the cake is being prepared, let you participate and when the cake is done, Pirates explain to you from how the cake was baked, what’s in it and give you the choice to taste it or not. And that’s why I have decided to not only support Pirates but to be part of the movement.

And I think many people feel the same way as I do and have very similar experience with the Pirates as I had before joining the party.

According to the polls, your party will finish third or even second in the next European elections sending (for the first time in its history) representatives to the EU parliament. What is the main programme for the EU elections? What do you hope to bring to the EU parliament debate?

We believe Europe needs to move forward. This doesn’t mean that nothing is going on in Brussels or that everything is bad and wrong. But we, as Europeans, have to go back to the essential values and policies of the whole European Integration Project – liberties (freedom of movement, free internet, defending democracy), prosperity (fair taxation, transparency of EU funds expenditures, reform of the CAP, technological innovation), sustainability (growing food not fuel, fighting the climate change and drought crisis, less waste production and better recyclation) and equity (equal opportunities for men and women, fair work conditions not depending on the form of the contract, access to digital services all across the EU) – and to build on these. That’s what we mean when we are saying the EU needs an upgrade.

I STRONGLY BELIEVE THE EU IS THE WAY FORWARD FOR EUROPE, BUT I ALSO BELIEVE WE SHOULD ABANDON THE INTERGOVERNMENTAL INSTRUMENTS WE ARE STILL USING AND REPLACE THEM BY THE DEMOCRATIC ONES

Every candidate brings also some personal topics, depending on his interests and expertise. Mine are the topics of the institutional reforms, military cooperation and promotion of the human rights. I strongly believe the EU is the way forward for Europe, but I also believe we should abandon the intergovernmental instruments we are still using and replace them by the democratic ones.

Considering the situation in the international community and current security challenges we are facing, we need stronger cooperation of EU member states armies. Last but not least, we need to be much tougher in defending human rights. Inside of the EU, against the authoritarians and extremists, and outside the EU, against the gross human rights violators, e.g. by adopting the European Magnitsky Act (currently we are working on the Czech version of it).

The publication is not an editorial. It reflects solely the point of view and argumentation of the author. The publication is presented in the presentation. Start in the previous issue. The original is available at:  europeaninterest.eu

GEOMETR.IT

Impact of no-deal Brexit 

in Brexit 2019 · Great Britain 2019 · Nation 2019 · Politics 2019 · Skepticism 2019 · YOUTUBE 2019 66 views / 12 comments

Europe

GEOMETR.IT  CaspianReport

* “Soft Brexit, Hard Brexit, Massive pile of S—. Sloppy Brexit, Messy Brexit, Quit, Quit, Quit.”

MPs have seized control of the Brexit process and will stage a series of “indicative” votes to establish the way forward for exiting the EU. Among the options MPs will consider will be a no-deal Brexit. Other options might be a second referendum or revoking Article 50. The Government’s stance has always been that it wants to avoid a no deal.

But with a draft deal that has been incredibly divisive, resulting in resignations and strong take-downs from across the political parties, ministers have been preparing for leaving the EU without any deal whatsoever. Read more:

  • No-deal Brexit preparations: these are the steps being taken in case the UK leaves without a deal Political differences on the terms of leaving have been rife for months and hardcore Brexiteers in Conservative ranks have repeatedly said a no-deal Brexit would be better than a soft Brexit. What is a ‘no deal’ Brexit?
  • A “no deal” Brexit does what it says on the tin. It means the UK and the EU has been unable to reach a withdrawal agreement. If this is the case, it means there will be no 21-month transition period.
  • Consequently consumers, businesses and public bodies would have to respond immediately to changes as result of leaving the EU.  “On 29 March next year, the UK would leave the EU and everything associated with that would come to an end,” according to Dr Simon Usherwood, a reader in politics at the University of Surrey. “[A no deal] doesn’t stop the UK leaving but it means there is absolutely no clarity about what happens.” While it is a possibility, in reality neither the UK nor the EU would favour a no deal because it signals a poor political relationship, he adds. One of the key issues with a no deal scenario is the uncertainty it would lead to for life and work in Britain.

So what would actually happen with no deal? These are just some of the consequences:  Trade The UK would revert to World Trade Organisation rules on trade. While Britain would no longer be bound by EU rules, it would have to face the EU’s external tariffs. The price of goods in shops for Britons could go up as businesses would have to place tariffs on goods imported from the EU. Some British-made products may be rejected by the EU as new authorisation and certification might be required.

Manufacturers could move their operations to the EU to avoid delays in components coming across the border. People The UK would be free to set its own controls on immigration by EU nationals and the bloc could do the same for Britons. There could be long delays at borders if passport and customs checks are heightened.  The fate of expats – there are 1.3 million Britons in EU countries and 3.7 million Europeans in Britain – in terms of their rights to live and work would be unclear.

Professionals working in the EU might find their qualifications are no longer recognised, meaning they are no longer able to practice. Flights to the EU could be grounded as the necessary safety confirmations to cover both ends of the journey might not be in place. Laws Relevant EU laws would be transferred over so there would be no black holes in Britain’s lawbook.

Britain would no longer have to adhere to the rulings of the European Court of Justice but it would be bound to the European Court of Human Rights, a non-EU body. Money The Government would not have to pay the annual £13 billion contribution to the EU budget.

However Britain would lose out on some EU subsidies – the Common Agricultural Policy gives £3 billion to farmers. The Irish border The issue of the border between Northern Ireland and the Republic would remain unresolved. While physical infrastructure has been vetoed, the border would become an external frontier for the EU in the event of a no deal Brexit. There would be pressure to enforce customs and immigration controls. 

Replay Loaded: 100.00% Fullscreen Close But Britain would be able to broker trade agreements with other countries? The current deal on the table would allow Britain to start trade negotiations with other countries after 29 March 2019 but any deals would not be implemented until after the transition period of 21 months. With a no deal, Britain could implement the deals whenever the fine print is ready. But deals take years, not months or weeks, to broker. Therefore the UK is not gaining anything by having no transition period in this instance. “It’s worth making the point that trade deals are about agreements with states.

If the UK left without a deal showing it was unable to have constructive conversations with close trading partners [the EU], it would not be a great incentive for third parties,” says Dr Usherwood. The majority of MPs do not want a no-deal Brexit but there remains conflicting messages about the pros and cons of leaving the EU without a deal. Here are just some from the last few weeks.  No deal: For Tory Brexiteer Sir John Redwood has said Britain could experience a “big economic boost” by not having to pay into the EU.n (and many of her Ministers are certainly) opposed to ‘crashing out’ too. Simple…?

YOUTUBE: The consequences of the UK leaving the EU without a deal

The publication is not an editorial. It reflects solely the point of view and argumentation of the author. The publication is presented in the presentation. Start in the previous issue. The original is available at:  CaspianReport

GEOMETR.IT

Die Macher hinter den Kulissen

in Germany 2019 · Nation 2019 · Ploppa 2019 · Politics 2019 · YOUTUBE 2019 52 views / 0 comments

Germany

GEOMETR.IT  eingeSCHENKt.tv

* Hermann Ploppa zeigt in diesem Vortrag die diskreten, feinmaschigen Netzwerke auf, die in aller Stille Politik, Wirtschaft, Medien und Wissenschaft durchdrungen haben.

Namen wie “Bilderberger” oder “Atlantikbrücke” sind im Gespräch.

Doch das ist nur die Spitze des Eisbergs.  Neoliberale Strategen und Lobbygruppen arbeiten seit Jahrzehnten in einem Generationen übergreifenden Projekt an der Enteignung und Entmündigung von Staat und Bürgern.

  • Die Politik selbst wird durchdrungen, in Netzwerke eingespannt und bei Bedarf “auf Linie” gebracht. Ziel ist es unter anderem, durch Privatisierungen und stetig wachsender Einflussnahme in weite Teile der Gesellschaft Macht zu generieren und zu festigen, Geldflüsse zu kontrollieren und politische Entscheidungen zu lenken.
  • Der Staat und die in Deutschland traditionelle Dreiteilung der Wirtschaft sollen stetig aber möglichst unbemerkt ausgehöhlt werden.
  • Die politischen “Spielregeln” bestimmen immer weniger gewählte Politiker, Kommunen oder der Staat – sondern andere mächtige Personengruppen, die sich hinter Institutionen, Netzwerken, Thinktanks und Stiftungen gut zu verstecken wissen.

Doch es gibt auch einen Trend, der zeigt, dass diese Machenschaften erkannt und aufgedeckt werden. Hermann Ploppa zeigt Alternativen auf. Das Rad muss nicht neu erfunden werden, um doch noch eine soziale und menschenwürdige Gesellschaft zu ermöglichen.

Wir leben in einem System, das sich „Der Westen“ nennt und vorgibt, demokratisch organisiert zu sein. Eine Gesellschaft, die den Anschein erweckt, durch das Volk regiert zu werden. Die Realität sieht jedoch völlig anders aus. In Wirklichkeit ist das, was man uns als Demokratie verkauft, ein gigantisches Täuschungsmanöver, um einer sehr kleinen Geldelite die Möglichkeit zu geben, global ihren Willen durchzusetzen.

Damit das möglichst ohne großen Widerstand geschieht, werden alle Entscheidungsträger in allen Bereichen der Gesellschaft über entsprechende Think-Tanks, Stiftungen oder Kaderschmieden auf Linie gebracht. Nur wer hier besteht, wird in eine Führungsposition durchgereicht. Diese subtile Gehirnwäsche durch das System selbst ist derart geschickt gemacht, dass selbst diejenigen, die in den bekanntesten Think-Tanks mitmischen, permanent bestreiten, dass es einen solchen Einfluss gibt.

Fakt ist: Wer den Eliten auch nur ansatzweise die Macht streitig macht, wird zeitnah aussortiert. Sollte er es dennoch zu gesellschaftlichem Einfluss bringen, sieht er sich einer durch die Bank embeddeten Pressemaschine gegenüber, die ihn wann immer es nötig ist, diffamiert, jobbt und ins völlige gesellschaftliche wie finanzielle Abseits bugsiert. Isolation als Strafe für nicht geleistete Unterwürfigkeit. Das größte Tabu-Thema in dieser gelenkten Demokratie ist das Hinterfragen der tatsächlichen Machtstrukturen.

Hermann Ploppa erläutert in seinem Buch „Die Macher hinter den Kulissen“ die einzelnen Think-Tanks und Kaderschmieden en detail und legt offen, was die Elite am liebsten weiterhin verschleiern würde. Dass Ploppas Buch nicht in systemkonformen Medien besprochen wird, liegt auf der Hand. Bei KenFM kommt der Autor ausführlich zu Wort.

Hermann Ploppa ist Politologe und Publizist. Er schrieb unter anderem das Buch “Die Macher hinter den Kulissen. Wie transatlantische Netzwerke heimlich die Demokratie unterwandern”.

YOUTUBE: im Gespräch mit: Hermann Ploppa (“Die Macher hinter den Kulissen”)

   Die Veröffentlichung ist kein Leitartikel. Es spiegelt ausschließlich den Standpunkt und die Argumentation des Autors wider. Die Publikation wird in der Präsentation vorgestellt. Beginnen Sie in der vorherigen Ausgabe. Das Original ist verfügbar unter:eingeSCHENKt.tv

GEOMETR.IT

2. Krytyka Polityczna. Немцы, Поляки, Украинцы и Россия

in Conflicts 2019 · Culture 2019 · Europe 2019 · Nation 2019 · Person · Politics 2019 · Radio · RU · Russia 2019 · Skepticism 2019 · State 2019 · YOUTUBE 2019 190 views / 13 comments

Baltics Danube Germany Europe Russia Ukraine Polska

GEOMETR.IT krytykapolityczna.pl

 

* Народ, решивший “присоединиться к Европе”, теперь “светит отраженным светом” и уподобляется обезьяне, которая подражает чужим повадкам. Такой народ обречен на вечное подражательство, отсталость, вечное подчинение романо-германцам, материальную и духовную зависимость от них

* Народ, решивший “присоединиться к Европе”, теперь “светит отраженным светом” и уподобляется обезьяне, которая подражает чужим повадкам. Такой народ обречен на вечное подражательство, отсталость, вечное подчинение романо-германцам, материальную и духовную зависимость от них

YOUTUBE 2019  Мы обрели нацию “Малой Украины”, готовую к войне и эмиграции. Андрей Ермолаев

Trzydzieści lat temu runął mur berliński, wraz z nim dotychczasowy porządek na świecie. Związek Radziecki zdołał przetrwać jeszcze tylko dwa lata. Być może niektrzy z was pamiętają jeszcze marzenie Michaiła Gorbaczowa o wsplnym „europejskim domu”.

 Dziś jednak wydaje się, że Rosja i Unia Europejska stoją po przeciwnych stronach barykady. Dziennikarze z Polski, Niemiec i Ukrainy opisują, jak w ich krajach na przestrzeni ostatnich trzydziestu lat zmienił się stosunek do Rosji.

*   Jak Ukraińcy, Polacy i Niemcy patrzą dziś na Rosję? 30 лет тому назад рухнула Берлинская стена, и вместе с ней — прежний миропорядок. Советский Союз сумел продержаться ещё только два года. Возможно, кто-то ещё помнит о мечте Михаила Горбачёва об общем европейском доме. Но сегодня складывается ощущение, что Россия и Европейский союз стоят по разные стороны баррикад.

Журналисты из Польши, Германии и Украины рассказали польскому порталу Krytyka Polityczna о том, как в их странах на протяжении последних 30 лет изменилось отношение к России.

   (  02  )

… Однако белые пятна не любят вакуума, особенно в таких мятежных странах, как Польша. Поэтому польские миллениалы с интересом начинают смотреть на Россию и на всю Восточную Европу. Это нишевое явление, но оно уже становится заметным.

Одни решаются на путешествия транссибирской магистралью и слушают бардов, других интересует культура гопников и российский хардбасс, третьи запойно смотрят советскую классическую научную фантастику и носят сумки с надписями на кириллице.

И это не только бунт против выпендривающихся родителей. Всё большую роль играет растущее число русскоязычных студентов в польских ВУЗах, а также факт того, что политическая ситуация в Польше уж слишком начинает напоминать Россию, резюмирует польская журналистка.

Под конец 80-х годов надо было состоять в узкой группе свободно говорящих на русском языке граждан Западной Германии, чтобы знать несколько ключевых слов на этом языке. Тридцать лет тому назад гласность и перестройка в общественном словаре находились рядом с водкой и good morning из учебника английского для начинающих.

Российская гласность и трансформация были у всех на устах, говорит порталу Krytyka Polityczna немецкий журналист Дирк Ангер.

Реформы, инициированные Михаилом Горбачёвым, ослабили огромную империю, которая находилась в экономическом кризисе. Политическая оттепель также привела к мирной революции в Восточной Германии. Наверно, ранее ни один российский политик не пользовался в Германии таким признанием, как Горбачёв. Эйфория охватила всю страну.

После падения железного занавеса сначала казалось, что российский великан на самом деле хочет строить мосты согласия с Европой. Все ожидали нового мирового порядка.

Спустя 30 лет многие люди в Германии продолжают испытывать те же вдохновение и надежды. Отчасти причиной тому ослепление идеологией крайнего левого толка, но прежде всего потому, что фактом является то, что для многих немцев Путин, несмотря на  стиль правления, представляет собой гарант стабильности на международной арене. Но бешеный, непредсказуемый президент с фамилией Трамп видится им его точной противоположностью, — уверяет он.

А раз немцы чувствуют глубокую тоску по — в широком смысле — стабильности, не только в области политики, и испытывают особую слабость к людям власти, то они закрывают глаза на действия Кремля, которые на самом деле заслуживают жёсткой критики, отмечает Ангер.

Это видно очень отчётливо, когда, будучи немцем, разговариваешь со своим другом из Польши. Глубоко закоренелый в поляках страх перед россиянами неизбежно сводится к вопросу, почему Путин пользуется в Германии таким уважением, и как это возможно, что бывший канцлер может быть членом наблюдательного совета государственного концерна в России, — объясняет журналист.

В реальности аннексия Крыма ( Крым вошёл в состав России после того, как за это проголосовало подавляющее большинство жителей полуострова на референдуме 16 марта 2014 года – ред. ) , защита сирийского диктатора,  дестабилизация Европы показывают, что внешняя политика России рассчитана на укрепление собственной позиции, а не на воплощение общих целей в сотрудничестве с остальной частью континента, — добавляет он.

Но это всё, как могло бы показаться, не влияет на ситуацию в Германии. И это не изменило восприятия немцами России и её действий. Большое значение имеют экономические отношения, которые с момента строительства проекта Северный поток- 2 начали отличаться стратегическим значением.

*

  Kampania medialna Moskwy i reklamy Gazpromu na koszulkach piłkarzy Bundesligi bez wątpienia przyniosły efekty. Tym bardziej że niemieccy kibice piłki nożnej doskonale zdają sobie sprawę, że ani Władimir Putin, ani kraj gospodarza nie ponoszą winy za kompromitację reprezentacji Niemiec na mundialu w Rosji w 2018.

YOUTUBE 2019  Мы обрели нацию “Малой Украины”, готовую к войне и эмиграции. Андрей Ермолаев

Медийная кампания Москвы и рекламы Газпрома на футболках футболистов Бундеслиги несомненно принесли свой результат. Тем более, что немецкие болельщики прекрасно отдают себе отчет в том, что ни Владимир Путин, ни страна-хозяйка не виноваты в фиаско сборной Германии на Чемпионате мира по футболу в 2018 году, резюмирует он.

Publikacja powstała w ramach projektu „Inside Ukraine” Fundacji Wspłpracy Polsko-Niemieckiej, realizowanego przez agencję n-ost i finansowanego przez Federalne Ministerstwo Spraw Zagranicznych. 

* 02 Публикация не является редакционной статьёй. Она отражает только мнение и аргументацию автора. Публикация представлена в изложении. Оригинал размещен по адресу: https://krytykapolityczna.pl/swiat/jak-ukraincy-polacy-i-niemcy-patrza-dzis-na-rosje/ – Publication is not an editorial. It reflects only the opinion and argument of the author. The publication is presented in the presentation. – Die Veröffentlichung ist kein Leitartikel. Es spiegelt nur die Meinung und das Argument des Autors wider. Die Publikation wird in der Präsentation vorgestellt. – Publikacja nie jest redakcją. Odzwierciedla jedynie opinię i argument autora. Publikacja została przedstawiona w prezentacji. – La publication n’est pas un éditorial. Cela ne reflète que l’opinion et l’argumentation de l’auteur. La publication est présentée dans l’exposé.

* * *

GEOMETR.IT

«A new brave world» seen from the EU 11.01.2019

Moldova as being a state captured 11.01.2019

Sługa Narodu Ukrainy 11.01.2019

Grüne ist nicht immer gut 11.01.2019

Propagandą antybrukselską 11.01.2019

Ukraine: Land Grabbing 11.01.2019

GEOMETR.IT

1. Итало-Китайские Шелковые Плоскогубцы. Рассчет Наивности?

in Asia · Crisis 2019 · Economics 2019 · Europe 2019 · Industry 2019 · Politics 2019 · RU · Skepticism 2019 · YOUTUBE 2019 183 views / 8 comments

Asia     Europe     World               

GEOMETR.IT

 

* Шелководы в большинстве своем были людьми добропорядочными. Им и в голову бы не пришло нарушать закон в собственной стране. Зато перспектива сделать это на другом конце света, похоже, устраивала их вполне. Алессандро Барикко

YOUTUBE 2019   ОДИН ПОЯС – ОДИН ПУТЬ. ИДЕОЛОГИЧЕСКИЙ ПРОЕКТ. 2017.

Март 2019 года. Состоялся визит Си Цзиньпина в Италию. Подписание меморандума о присоединении Италии к китайской Инициативе пояса и пути.

Несмотря на то, что в ЕС уже имеется 13 подписантов аналогичных меморандумов с Китаем, значение итальянского решения сложно переоценить, ведь Италия станет первой страной Группы семи, первой из стран-основателей ЕС, официально подтвердившей готовность участвовать в проектах Шелкового пути.

   (  01  )

Глава Европарламента Антонио Таяни накануне визита Си Цзиньпина заявил, что Италия совершает большую ошибку и чтобы продавать Made in Italy не стоит уступать суверенитет китайцам.

На фоне того, как отчаянно европейские лидеры пытаются сформировать общую линию обороны от китайского проникновения в стратегические сектора европейской экономики накануне предстоящего саммита ЕС-Китай 9 апреля, Италия снова не показывает признаков общеевропейской солидарности.

По мнению премьера Джузеппе Конте, участие Италии в Шелковом пути абсолютно совместимо с пребыванием страны в составе НАТО и ЕС, поскольку оно не подразумевает политического союза, а лишь возможности торгово-экономического сотрудничества. Кроме того, Рим, взаимодействуя с Пекином, намерен добиваться от партнера применения европейских стандартов и норм.

Главная задача — помочь итальянским предприятиям развиваться и наращивать экспорт в Китай, чтобы достичь показателей Франции и Германии…Однозначно, прежде всего — безопасность итальянцев, затем — экономические интересы, — утверждает Лига, дабы не распугать свой алармистски настроенный электорат.

Я хочу контролировать стратегические сектора, чтобы гарантировать национальную безопасность. Потому что ключи от дома должны принадлежать итальянцам, — подчеркивает Маттео Сальвини. Министр иностранных дел Э. Маоверо Миланези традиционно смягчает дискурс, уверяя европейских партнеров, что Италия будет действовать в русле согласованных на уровне ЕС документов и решений, понимая, что вопросы безопасности являются приоритетными для партнеров в ЕС.

А вот лидер Вперед, Италия! С. Берлускони не разделяет энтузиазма действующего правительства, называя Китай страной коммунистической и тоталитарной, которая стремится не только к экономическому первенству, но и к политической гегемонии.

В новом итальянском правительстве перемен есть как минимум двое активных протагонистов углубления итало-китайского сотрудничества — министр экономического развития Джованни Триа и его заместитель Микеле Джерачи.

Министр Триа еще во время своего обучения в Римском университете занимался исследованием успехов китайской экономики и в конце 1970-х гг. имел возможность наблюдать первые результаты экономических преобразований в Пекине.

Микеле Джерачи знает Китай не понаслышке и прожил там более 10 лет. По мнению Джованни Триа, новый этап отношений Италии и Китая даст им не только новые возможности расширения сотрудничества в секторах, представляющих взаимный интерес, но и позволит Италии стать протагонистом развития сотрудничества между ЕС и Китаем в решении ключевых вопросов глобализации и международного сотрудничества.

Иными словами, Италия хочет существенно повысить свою роль в диалоге между ЕС и Китаем, взяв на себя инициативу первопроходца. Уже 13 стран ЕС подписались под аналогичными меморандумами (Болгария, Хорватия, Чешская Республика, Эстония, Венгрия, Греция, Литва, Латвия, Мальта, Польша, Португалия, Словакия, Словения).

Но они, с точки зрения итальянцев, — страны периферии, имеющие малый вес в экономике ЕС и не способны стать двигателями европейско-китайского сотрудничества в отличие от Италии, которая после Brexit займет место третьей экономики ЕС и, кроме того, является одним из государств-основателей ЕС.

Микеле Джерачи также подтверждает стремление захватить инициативу в диалоге, подчеркивая, что это вопрос тактики: Италия должна чувствовать себя более свободно, чем остальные 27 стран ЕС. Китай предпочитает двустороннее сотрудничество и не любит ждать наших долгих согласований, поэтому необходимо взять инициативу на себя…Это означает не действовать в обход Европы, но возглавить и вести ее.

По мнению замминистра, Италии есть чему поучиться у Китая:

как добиться роста ВВП в 9,5%, как избавить 800 тыс. человек от бедности, как повысить доходы жителей в сельской местности со 130 долл. до 13 тыс. долл., как эффективно контролировать внутреннюю миграцию, которая в КНР составляет 15–20 млн в год и т.д.

Италия со своей стороны должна стать главным европейским терминалом морского Шелкового пути. Однако чтобы не стать терминалом в никуда Италия должна помочь Китаю в выстраивании сухопутной части Шелкового пути, в том числе в Центральной Азии и на Кавказе.

Джерачи сетует, что итальянские инвестиции в Китае способствовали созданию 50–60 тыс. рабочих мест, в то время как в Италии было создано всего 2000–2500 мест. По мнению замминистра, Китай должен быть заинтересован в этом, потому что помимо выгодного географического положения, Италия владеет другим важнейшим активом — know how.

Китай является одним из ключевых внешнеторговых партнеров Италии. В 2018 г. на Китай пришлось 3% от общего объема экспорта Италии, что составило около 13,7 млрд евро. Китай занимает четвертое место по объему итальянского экспорта после ЕС (55,5%), США (9,1%) и Швейцарии (4,6%).

По импорту Италии из других стран Китай уступает только ЕС (7,1% от общего объема импорта Италии).

*

В Брюсселе — прочат углубление экономической рецессии и не предлагают никакого выхода из экономического тупика. Интенсифицировать экономическое сотрудничество с Россией не получается из-за санкций и риска открытого конфликта с Брюсселем и Вашингтоном в случае их нарушения.

Поэтому новое партнерство с Китаем остается единственной возможностью, относительно которой в Брюсселе пока еще окончательно не определились — можно или нельзя? Остается ловить момент, пока не запретили. И надеяться, что в Вашингтоне в последний момент сделают лучшее предложение…

Елена Алексеенкова,

к.полит.н., старший научный сотрудник Отдела Черноморско-Средиземноморских исследований Института Европы РАН

* 01 Публикация не является редакционной статьёй. Она отражает только мнение и аргументацию автора. Публикация представлена в изложении.  Publication is not an editorial. It reflects only the opinion and argument of the author. The publication is presented in the presentation. – Die Veröffentlichung ist kein Leitartikel. Es spiegelt nur die Meinung und das Argument des Autors wider. Die Publikation wird in der Präsentation vorgestellt. – Publikacja nie jest redakcją. Odzwierciedla jedynie opinię i argument autora. Publikacja została przedstawiona w prezentacji. – La publication n’est pas un éditorial. Cela ne reflète que l’opinion et l’argumentation de l’auteur. La publication est présentée dans l’exposé.

* * *

GEOMETR.IT

«A new brave world» seen from the EU 11.01.2019

Moldova as being a state captured 11.01.2019

Sługa Narodu Ukrainy 11.01.2019

Grüne ist nicht immer gut 11.01.2019

Propagandą antybrukselską 11.01.2019

Ukraine: Land Grabbing 11.01.2019

GEOMETR.IT

This brave new post-Brexit world

in Brexit 2019 · Conflicts 2019 · EN · Europe 2019 · Great Britain 2019 · Nation 2019 · Politics 2019 · Skepticism 2019 84 views / 15 comments

Great Britain  Europe         

GEOMETR.IT  e-ir.info

* “Chronic remorse, as all the moralists are agreed, is a most undesirable sentiment. If you have behaved badly, repent, make what amends you can and address yourself to the task of behaving better next time. On no account brood over your wrongdoing. Rolling in the muck is not the best way of getting clean.” ― Aldous Huxley, Brave New World

I have a confession to make: in the more than two years that we are now running this blog, Russell and I have actually never met in person! Russell has links with the Netherlands; and, even worse, I was in London twice during the last 5 months alone. But the closest that we came to meeting was during a recent episode of TRT World’s ‘Roundtable’ on Brexit, in which we both appeared – but in my case only via Skype.

While Russell and I clearly need to work on our relationship, both of us appearing in the same programme also made me think about the role of experts in contemporary society. According to the Oxford online dictionary an expert is “A person who is very knowledgeable about or skilful in a particular area.” Experts have gained an important role in society.

They, for instance, are a key source of information for EU institutions and other administrative and political bodies. And although Michael Gove (in)famously  claimed that people “have had enough of experts”, those same experts are continuously asked to comment on contemporary developments – both Russell and I have regularly been asked to comment on Brexit in media at local, regional, national and international level.

Discussing the same topic during the same television programme creates an acute sense of awareness of your role as an expert. People expect us to say and write knowledgeable stuff, but maybe when it comes to Brexit we are also slowly running out of ammunition.

  • Brexit is, of course, an unprecedented development. States and territories have left the EU and its predecessors before, or have left member-states and thus became non-members by default (Algeria became independent from France in 1962;
  • Greenland, in 1985, and Saint Barthélemy, in 2012, withdrew to become so-called overseas countries and territories of the EU).
  • And, let’s not forget, other countries decided to refrain from membership or withdrew their applications, such as Iceland, Norway and Switzerland. Yet, his is the first time ever that a prominent member state is leaving the EU.
  • Perhaps Brexit is not that much of a surprise given that Britain has always been an ‘awkward partner’, but it is difficult to predict what Brexit really means. Brexit means Brexit, right?

But what will Brexit actually look like and what will be its consequences? Even we ‘experts’ don’t know anymore. Consider the many options that are now on the table, some which many people had not expected at all.

  • There’s the EU-UK deal with the (in)famous ‘backstop’, which currently doesn’t receive enough support from either parliament nor the people on the street.
  • Theresa May’s Plan B seems to be Plan A turned on its back, with the EU not willing to budge. And then there’s the no-deal Brexit scenario, which all but a few hard Brexiteers – those are among the Brexiteers with a “special place in hell” – seem to want to avoid.
  • Even a no-Brexit scenario, although not very likely, is not completely of the table, certainly since calls for a second referendum or a general election are still out there.

And then there’s the post-Brexit world. Even in a scenario where the EU and the UK agree to a deal after all, this is only the first step in setting up their future relationship. What will that relationship look like?

And will the EU27 remain as unified as they currently are when having to negotiate a trade deal with the UK? We are charting new territory here. Experts answering these questions should perhaps say that we do not always know either. Mind you, I am not bored of Brexit and can surely speculate about it based on what I do know. But we should also not be afraid to admit that we don’t know everything

The publication is not an editorial. It reflects solely the point of view and argumentation of the author. The publication is presented in the presentation. Start in the previous issue. The original is available at: e-ir.info

GEOMETR.IT

Wielka Polska ideologia

in Nation 2019 · PL · Politics 2019 · Polska 2019 · Skepticism 2019 · YOUTUBE 2019 85 views / 12 comments

Europe

GEOMETR.IT  wSensie.tv

* Nie idź za mną, bo nie umiem prowadzić. Nie idź przede mną, bo mogę za Tobą nie nadążyć. Idź po prostu obok mnie i bądź moim przyjacielem. Albert Camus

W tej chwili politycy z Prawa i Sprawiedliwości powinni zrobić bardzo uczciwy rachunek sumienia i postępować zgodnie z tymi obietnicami, które dawali w swym czasie Polakom. […] Ideologia zbrodnicza, która doprowadziła do wielkiej zbrodni, musi być potępiona. Nie jest to kwestia spraw polsko-ukraińskich. Jest to sprawa godności narodu polskiego i państwa polskiego – powiedział w audycji „Aktualności dnia” prof. Włodzimierz Osadczy.

Prawo i Sprawiedliwość nie planuje polexitu. My chcemy Unii silnej, która przede wszystkim będzie wracała do swoich korzeni, czyli to, co było siłą UE przez wiele lat – jedność w różnorodności. Nie chcemy zjednoczenia Europy na zasadzie narzucenia jednego modelu ideologicznego, bo to dziś proponuje również Koalicja Europejska – powiedział w programie „Gość Wiadomości” szef Komitetu Stałego Rady Ministrów Jacek Sasin, odnosząc się do głosów opozycji o tym, że PiS chce doprowadzić do wyjścia Polski z Unii Europejskiej.

  • Liderzy PO, PSL, Nowoczesnej, SLD i Zielonych podpisali deklarację o koalicji

„Uniemożliwimy wyprowadzenie Polski z UE; obiecujemy Polskę w pełni demokratyczną, praworządną i samorządną, nowoczesną i przedsiębiorczą” – głosi…

zobacz więcej

Sasin zaznaczył, że Koalicja Europejska chce „wojen ideologicznych, walki z kościołem, narzucania Polakom nowinek obyczajowych, który większa część Polaków nie akceptuje”.

Dziś poniedziałek, czyli najgorszy dzień tygodnia. Poniedziałek to również dzień, w którym Rafał Otoka-Frąckiewicz swoim lewicowym głosem będzie pieścił wasze wrażliwe uszy swoim Pitu-Pitu.

Wrażliwy na otaczający go świat, lewicowy umysł Rafała Otoka-Frąckiewiczamusiał skomentować w waszym ulubionym stylu wszystkie tematy, które od blisko tygodnia niczym kamienie nerkowe zalegają mu na serduszku.

Już dzisiaj “jego lewicowość” obrzydzi wam resztę dnia następującymi tematami. 12 proc. dla Grzegorza Brauna w Gdańsku. Krzysztof Szczerski i brak celibatu u nauczycieli. Uniwersytet Warszawski i najnowszy kierunek dla głodnych wiedzy, czyli “Badania Homoseksualizmu”. Bojkot piekarni przez środowiska homoseksualne, bo właściciel ma inne poglądy.

Oczywiście to nie wszystko, co przygotował dla was Rafał Otoka-Frąckiewicz, ale lubimy robić niespodzianki i już więcej nic nie napiszemy.

Dziś budujemy państwo solidarne, budujemy Polskę, która chce wspierać i doceniać wszystkie swoje obywatelki i wszystkich obywateli, a zwłaszcza takie osoby jak Wy, których aktywność przyczynia się do umacniania więzi społecznych, do rozwoju społeczeństwa obywatelskiego, do kształtowania następnych pokoleń Polaków, dumnych ze swoich korzeni i swojego dziedzictwa.

Raz jeszcze dziękuję Paniom za wielką i ciężką pracę dla Waszych małych ojczyzn i dla naszej wspólnej Ojczyzny. Dla Polski. Z wielką radością wspominam spotkania z Kołami Gospodyń Wiejskich w wielu miejscowościach, na jakich miałem zaszczyt w ostatnich miesiącach gościć.

Mam nadzieję, że wsparcie wprowadzane przez mój rząd zostanie przez Panie powitane jako pierwszy krok dla wynagrodzenia wspaniałego trudu, jakie przez dziesięciolecia włożyły wiejskie gospodynie w krzewienie miłości i szacunku do wszystkiego, co polskie.

Krok pierwszy, ale na pewno nie ostatni. Chcemy, żeby wsparcie dla Kół Gospodyń Wiejskich miało stały, systemowy charakter, by w pełni docenić pracę, jaką Panie wykonują. I daję Paniom moje słowo, że takie wsparcie zapewnimy – i w rządzie, i w samorządach.

Youtube: Otoka-Frąckiewicz: Wielka Polska, ideologia QWERTY i faszystowskie bułeczki

Publikacja nie jest redakcyjna. Odzwiercie dla towyłącznie punkt widzenia i argumentację autora. Publikacja zostałaza prezentowana w prezentacji. Zacznij od poprzedniego wydania. Oryginał jest dostępny pod adresem: wSensie.tv

GEOMETR.IT

1 2 3 17
Go to Top