Daily archive

Март 01, 2019


in Bowermaster 2019 · Culture 2019 · EN · Politics 2019 · YOUTUBE 2019 93 views / 7 comments



* Cinema is the most beautiful fraud in the world. Jean-Luc Godard

Do movies matter? I’ve made twenty documentary films, almost all with strong environmental messages. While it’s hard to pinpoint just what impact a doc has, in the past five years I’ve made three films about the cons of fracking, focused on laws and personal experiences in New York, California and across the United States. As the public and business moves towards a clean energy future, have these films influenced the public, or policy?

Jon Bowermaster is six-time grantee of the National Geographic Expeditions Council and award-winning writer and filmmaker. Bowermaster was recently named one of a dozen Ocean Heroes by the NGS. Author of twelve books, he is also the writer, director and producer of twenty documentary films, most recently “Antarctica 3D, On the Edge,” “Sink or Swim, Learning the Crawl in the Maldives,” “After the Spill, Louisiana Water Stories, Part II,” “The Hudson, River At Risk” and, with producing partner Mark Ruffalo, “Dear Governor Brown” and “Dear President Obama, The Clean Energy Revolution Is Now.” Bowermaster lives in New York’s Hudson Valley.

  • Film has a uniquely powerful ubiquity within human culture. In 2009, across major territories, there were over 6.8 billion cinema admissions (compared against a world population of roughly the same number) creating global box office revenues of over US$30 billion. The convergent nature of film creates consumption across a number of channels.
  • In the same year combined DVD and Blu-Ray sales in the United States, Canada and European Union alone were US$32.5 billion (amounting to over 1.1 billion units sold). When you start to then consider revenues and audience figures from those who consume digitally, via television, repeat view content they already own and view through the highly illegal but vast black-market in films, the figures become truly staggering.

The direct economic impact of film is clear, but the effect to the wider economy is also significant. The UK House of Commons Culture, Media and Sport Committee– in a 2002 report on The British Film Industry stated, “…Of the 23 million people who visited the UK in 2001 — spending approximately £11.3billion — VisitBritain (formerly the British Tourist Authority) estimates that approximately 20% visited the UK because of the way it is portrayed in films or on television.

The flow-on effect from film (i.e. the use of services and purchase of goods by the industry) is thought to be that for every £1 spent on film, there is a £1.50 benefit to the economy.”

Cinema has become a powerful vehicle for culture, education, leisure and propaganda. In a 1963 report for the United Nations Educational Scientific and Cultural Organization looking at Indian Cinema and Culture, the author (Baldoon Dhingra) quoted a speech by Prime Minister Nehru who stated, “…the influence in India of films is greater than newspapers and books combined.” Even at this early stage in cinema, the Indian film-market catered for over 25 million people a week- considered to be just a ‘fringe’ of the population.

Contemporary research has also revealed more profound aspects to film’s impact on society. In a 2005 paper by S C Noah Uhrig (University of Essex, UK) entitled, “‘Cinema is Good for You: The Effects of Cinema Attendance on Self-Reported Anxiety or Depression and ‘Happiness’” the author describes how, “The narrative and representational aspects of film make it a wholly unique form of art. Moreover, the collective experience of film as art renders it a wholly distinct leisure activity. The unique properties of attending the cinema can have decisively positive effects on mental health.

Cinema attendance can have independent and robust effects on mental wellbeing because visual stimulation can queue a range of emotions and the collective experience of these emotions through the cinema provides a safe environment in which to experience roles and emotions we might not otherwise be free to experience. The collective nature of the narrative and visual stimulation makes the experience enjoyable and controlled, thereby offering benefits beyond mere visual stimulation. Moreover, the cinema is unique in that it is a highly accessible social art form, the participation in which generally cuts across economic lines.

At the same time, attending the cinema allows for the exercise of personal preferences and the human need for distinction. In a nutshell, cinema attendance can be both a personally expressive experience, good fun, and therapeutic at the same time. In a rather groundbreaking study, Konlaan, Bygren and Johansson found that frequent cinema attendees have particularly low mortality risks –those who never attended the cinema had mortality rates nearly 4 times higher than those who visit the cinema at least occasionally (Konlaan, Bygren, and Johansson 2000).

Their finding holds even when other forms of social engagement are controlled, suggesting that social engagement specifically in an artistic milieu is important for human survival.”

So how has cinema grown to become such a preeminent part of human culture?

In this exclusive interview we talk to Tom Sherak, President of the Academy of Motion Picture Arts and Sciences (best known for their Academy Awards, also referred to as “Oscars“). We look at the role of film in society and how it has grown to become such a ubiquitous art. We discuss what makes a ‘great’ movie, some history of film, the economics and future of the industry, and how the internet and other technologies such as CGI and 3D have affected the movie business.

The publication is not an editorial. It reflects solely the point of view and argumentation of the author. The publication is presented in the presentation. Start in the previous issue. The original is available at:  TEDx Talks


2. Complacent about Brexit

in Brexit 2019 · EN · Great Britain 2019 · May 2019 · Nation 2019 · Politics 2019 · Skepticism 2019 76 views / 7 comments


GEOMETR.IT  cer.eu

* “If you have the guts to be yourself, other people’ll pay your price.” ― John Updike, Rabbit, Run

How not to leave the EU
Exiting the EU is a process in which the departing country holds very few cards – the money it owes being one of them. So Brexit was always going to be an unequal negotiation. But the British have handled their exit particularly badly, thereby exacerbating the weakness of their position, in at least three ways.

First, May’s government made strategic and tactical errors in the conduct of the negotiations. The prime minister set out her red lines for the Brexit talks in a speech to the Conservative Party Conference in October 2016, excluding a role for the European Court of Justice, freedom of movement and membership of the single market. She made that speech without having thought through the consequences; no official was allowed to read it in advance (later she added no customs union to her list of red lines).

In that speech the prime minister was trying to curry favour with Tory eurosceptics, especially when she said that “if you believe you are a citizen of the world, you are a citizen of nowhere – you don’t understand what citizenship means”. For much of her prime ministership, May has made minimal efforts to build bridges with the 48 per cent of Britons who voted Remain, or to the businesses that fear a distant relationship with the EU. But having embarked on the path towards a hard Brexit, she then spent the following two years learning that such a course would be very damaging to the economy; rather late in the day, she sought to change direction towards a softer Brexit. That meant blurring some red lines and provoking supporters of a hard Brexit.

Another tactical error was to send the EU her Article 50 letter, activating the withdrawal process, in March 2017. It is true that she was under pressure from both her eurosceptic backbenchers and from the EU to get a move on. But she sent the letter too soon, because she had no plan for Brexit. She should have waited till she knew what she wanted. And once the letter was sent, the clock started to tick: the UK would automatically leave on March 29th 2019, with or without a deal. The ticking clock put the EU in a very strong position.

May never developed a proper strategy for Brexit, in the sense of determining the desired ends and the means needed to deliver them. So she took far too long to work out what she wanted. All through the Brexit talks, the texts that the two sides discussed were EU texts. The UK failed to produce its own proposals, which allowed the EU to set the agenda. When May finally came up with a blueprint for the future relationship, in June 2018 – the so-called Chequers plan and its associated white paper – it was too little, too late to make much impact on the EU.

The plan’s section on customs (allowing the UK to set its own tariffs at the same time as eliminating border controls between the UK and the EU) was regarded as unworkable by the EU (and many British officials). The provisions that would allow the UK to stay in the single market for goods by aligning with EU rules were more serious; but they failed to take account of EU concerns that the British could distort the level playing field by undercutting continental firms in areas such as social and environmental rules or competition policy.

As one EU negotiator put it: “If the UK had produced the Chequers plan a year earlier, and met our concerns about the level playing field, it would have been hard for us to reject it.” But coming when it did, in the form it did, the plan was rejected.

  • The explanation for these tactical errors, of course, was May’s fear of upsetting her party’s hard-Brexiteers. Especially after she lost her parliamentary majority in the general election of May 2017 – which left her dependent on the votes of Northern Ireland’s Democratic Unionist Party (DUP) – she lacked the authority to take on her right wing.
  • She was painfully slow in developing a plan because she could not get her fissiparous party to unite behind a common line – and when she did finally concoct a model for the future relationship, key ministers such as Boris Johnson and David Davis resigned.
  • The second reason why the UK was in an especially weak position was that its government was divided – while the EU played a blinder in uniting behind the solid, sober and serious leadership of Michel Barnier, the Commission’s chief negotiator. He made a big effort to stay in touch with the 27 capitals – and the European Parliament – and therefore won their confidence.
  • His ‘Task Force 50’, working closely with the Germans and the French, set a firm line, which to the UK was hard and to the EU was principled. Some of the member-states had reservations about this line but they still went along with it. They understood that if they kept together they would achieve more of their objectives. The UK tried hard to work with its ‘friends’ – such as the Dutch, Swedes, Irish and Poles – to soften the EU’s stance, but with little success.

In 2018 the EU was disunited on countless issues, but not on how to handle the British. Meanwhile May and her top officials were greatly weakened in the negotiations by the continuing Tory civil war over Europe. Quite often, May would tell her EU partners one thing, her Brexit secretary (David Davis, or later on his replacement, Dominic Raab) would tell them another and her officials would have a third point of view.

To take just one example, in early November 2018, Raab said to Ireland’s foreign minister that the UK expected the right to pull out of the Irish protocol after three months – contradicting what other British ministers and officials were saying. That civil war – and the often crude and thoughtless comments coming out of the mouths of senior politicians and commentators (such as Foreign Secretary Jeremy Hunt’s comparison of the EU and the USSR at the 2018 Tory conference) – did a lot to tarnish the UK’s reputation and lose it goodwill.

The third reason why the UK weakened its hand in the Brexit talks was the sheer ignorance and incompetence of its political leaders. For most of the time since the referendum they have failed to level with the British people about the painful trade-offs that Brexit would inevitably entail: if the UK wanted close economic ties with the EU it would have to forego sovereignty, and if it wanted regulatory autonomy it would have to accept barriers to trade with the EU.

May eventually understood the trade-offs but did not explain them to the people. Indeed, for much of the Brexit process she would not accept what experts told her. For example, late in 2017 she was still saying that the entire future trading relationship could be negotiated before Brexit happened (in fact trade talks will not start until after Brexit and are likely to take around five years).

  • The EU did not have a problem with the British officials that it dealt with, but became frustrated with the inability of their political masters to allow them to negotiate. The persistent tendency of UK politicians to make gross factual errors grated.
  • For example, many of them said that trading on WTO terms would not be so bad since that was how the UK traded with the US, ignoring the fact that UK-US trade is facilitated by dozens of US-EU agreements covering areas such as data, aviation, financial services and pharmaceuticals.
  • And then David Davis said (shortly after resigning) that it would not matter if the UK left without a deal, since it could use the transitional period to negotiate a free trade agreement (FTA) with the EU – apparently unaware that without a deal there is no transition. Whatever the result of the Brexit process, the appalling performance of the UK’s political class – and in particular the narcissistic Tory psychodrama on Europe – has permanently stained its reputation, and not only in Europe.

Politics, principles and precedent
Any member-state contemplating an exit in future years will pay close attention to the EU’s priorities during the Brexit talks. They may be described as the ‘three Ps’ – politics, principles and precedent. Note that economics was not a priority – a point that many British eurosceptics have failed to understand.

Because the British have always tended to see the rationale of the EU as economic, they assumed that EU leaders would also prioritise future trading ties. Brexiteer ministers assured the British people that the EU would not do anything that could endanger its trade surplus in manufactured goods with the UK. They were wrong.

The most important driver of the EU’s response to Brexit was politics. The French and German governments, and others too, saw Brexit as potentially an existential threat.

If the British flourished outside the EU, others might think seriously about leaving. “We don’t want Marine Le Pen to say, ‘Look at the Brits, they are doing just fine, let us join them’”, said a French official. Every EU government which had to worry about a powerful eurosceptic movement made this point.

The publication is not an editorial. It reflects solely the point of view and argumentation of the author. The publication is presented in the presentation. Start in the previous issue. The original is available at:   cer.eu


Artikel 13

in DE · Europe 2019 · Germany 2019 · Politics 2019 · Skepticism 2019 · Solmecke 2019 · YOUTUBE 2019 76 views / 7 comments

Europe  Germany 


* Man sollte sich den 13. Februar 2019 merken: Das ist der Tag, an dem mutmaßlich internettechnisch völlig unbedarfte, gewählte Volksvertreter, wie zum Beispiel der CDU-Abgeordnete Axel Voss, das Internet töten wollten. Aber noch könnt ihr etwas dagegen tun.

Woher der Wind eigentlich weht, erklärte Axel Voss in einem Interview: „Was wir eigentlich ja hauptsächlich wollen, ist, dass die Plattformern mehr Verantwortung dafür übernehmen, mehr lizensieren und am Ende fair vergüten…“.

Und der Zuhörer fragt sich, wer das will. Will Herr Voss das? Will die CDU das? Oder wollen eigentlich die Verlage das, die in den vergangenen Jahren reichlich Lobbyarbeit geleistet haben?

Laut seinem Wikipedia-Eintrag wird Axel Voss als „inoffizieller Lobbyist des Axel-Springer-Verlags“ kritisiert, der schon in Deutschland das Leistungsschutzrecht maßgeblich vorantreiben wollte.

Er  zeigte sich in dem Interview auch stolz, dass das Wort „Upload-Filter“ in Artikel 13 nicht vorkommen. Sie heißen stattdessen einfach „Inhaltserkennungstechniken“.

Das ist der Stand der beschlossenen EU-Richtlinie:

Artikel 13 – die Upload-Filter

  • Profitorientierte Webseiten und Apps, bei denen User posten und Daten hochladen können, müssen die „besten Bemühungen ergreifen“, um bereits vorher Lizenzen für jegliches Material zu kaufen, das möglicherweise hochgeladen wird.
  • Außerdem müssen „Startups“ (genauere Ausführung der Regeln weiter unten) alles tun, um die Veröffentlichung urheberrechtlich geschützter Werke zu verhindern. Dazu müssen sie „Upload-Filter“ bereitstellen.
  • Sollte es danach zu gerichtlichen Auseinandersetzungen kommen, so sind die Seiten-Betreiber direkt für Urheberrechts-Verletzungen haftbar.

Artikel 11 – die Link-Steuer

Es gab in Deutschland bereits den Versuch, eine „Link-Steuer“ durchzusetzen. Das Gesetz erwies sich bislang allerdings als Rohrkrepierer. Vermutlich hat nicht ein Verlag aufgrund dieser Vorschriften von Suchmaschinen und News-Sammlern (in erster Linie ging es eigentlich gegen Google) auch nur einen Cent kassieren können.

Irgendwann haben die IT- und Marketing-Leute der Verlage ihren Chefs endlich erklären können, dass es völliger Blödsinn ist, mit einem „Alles oder Nichts“ zu pokern und so dafür zu sorgen, aus den Google News zu fliegen… und sie haben Ruhe gegeben. Allerdings konnte ihnen wohl niemand austreiben, es weiter hinter den Kulissen zu versuchen und die EU-Parlamentarier aufzuhetzen. Das Ergebnis ist nun „Artikel 11“, der keine Link-Steuer sein soll.

Das Problem: Er ist im Grunde eine Kopie des bereits in Deutschland existierenden Rohrkrepierers. Nur richtet Artikel 11 dieses Mal nicht hauptsächlich gegen Google, sondern gegen alle und jeden.

Darum geht’s bei Artikel 11:

  • Werden mehr als einzelne Worte oder sehr kurze Abschnitte aus News von Verlagen zitiert, ist dafür eine Lizenz nötig. Das betrifft beispielsweise die Art und Weise, wie Google News oder andere News-Sammler derzeit die Artikel verlinken.
  • Wichtig: Es gibt keine Ausnahmen! Das betrifft auch private Webseiten, lobende Pressezitate auf kommerziellen Seiten und das beliebte Kopieren ganzer Artikel in Foren oder bei Facebook.

Problematisch sind dabei mehrere Faktoren:

  • „sehr kurz“ ist nicht klar definiert und wird erst einmal vor Gerichten geklärt werden müssen.
  • Wenn die Verlage nicht wollen, dass sie aus Google News rausfliegen, dann werden sie genötigt sein, Google eine kostenlose Lizenz zu geben – oder auf Besucher zu verzichten und erst einmal zu verstehen, was Internet-Verlinkungen für ihr Geschäftsmodell bedeuten.

Bis jetzt konnte nicht gezeigt werden, dass die Rechteinhaber aufgrund eines solchen Gesetzes ihre Umsätze erhöhen können – im Gegenteil. Was aber zu erwarten ist: Selbst ein Rückzug von Google News würde Großverlagen nicht groß schaden, aber viele kleine Verlage müssten um ihre Existenz kämpfen. Das würde letztendlich dem Arbeitsmarkt schaden und eine Ausdünnung der Medien- und Meinungsvielfalt bedeuten.

Was könnt ihr jetzt noch gegen Artikel 13 und Artikel 11 tun? #SaveYourInternet

Die Artikel 11 und 13 sind noch nicht beschlossene Sache. Zwar stehen die Chancen gut, dass sie durch die Abstimmung kommen und EU-Gesetz werden – doch es gibt noch Hoffnung!

  • Im nächsten Schritt müssen sich die EU-Parlamentarier den aktuellen Beschluss absegnen lassen. Vermutlich am 18. Februar wird er dem Rechtsausschuss der EU vorgelegt.
  • Danach muss der Gesetzesvorschlag die Abstimmung der Regierungen der EU-Mitgliedsstaaten passieren. Hier haben alle 751 Abgeordneten des EU-Parlamentes eine Stimme. Jeder Abgeordnete, den man umstimmen kann, zählt dabei!

Unter dem Hashtag #SaveYourInternet kämpfen die Internetnutzer seit geraumer Zeit darum, die Regelungen zu verhindern. Dazu werden unter anderem auf der Webseite https://saveyourinternet.eu/de/ die Kontaktdaten der deutschen EU-Politiker veröffentlicht – für Österreich unter https://saveyourinternet.eu/at/. Ihr findet dort Telefonnummern, E-Mail-Adressen sowie Links zu den jeweiligen Twitter-Konten der Politiker.

YOUTUBE:  Axel Voss nennt YouTuber Lügner & spricht von FAKE NEWS 

   Die Veröffentlichung ist kein Leitartikel. Es spiegelt ausschließlich den Standpunkt und die Argumentation des Autors wider. Die Publikation wird in der Präsentation vorgestellt. Beginnen Sie in der vorherigen Ausgabe. Das Original ist verfügbar unter:Kanzlei WBS



in DE · Elections 2019 · Moldova 2019 · Nation 2019 · Politics 2019 · Skepticism 2019 86 views / 7 comments


GEOMETR.IT  heise.de

* „Die Leute, die heute den Ton angeben, werden aus anderen Bereichen geholt. Das Gespräch über Klinsmann ist gefragt, Leute wie der Kaiser Beckenbauer oder der Mann mit den Gummibärchen, ich habe seinen Namen vergessen. Das sind in der Realität offenbar die Leitfiguren.“ — Günter Grass

Bei den Parlamentswahlen errang keine Partei eine klare Mehrheit – Staatspräsident Dodon erwartet keine Koalitionsbildung, sondern Neuwahlen

  • Nach der Auszählung von über 99 Prozent der Stimmen steht fest, dass die bislang oppositionelle Partidul Socialiștilor din Republica Moldova (PSRM) die neue stärkste Kraft im Parlament der ehemaligen Sowjetrepublik Moldawien sein wird. Sie steigerte ihren Stimmenanteil um gut elf Punkte auf nun über 31 Prozent.
  • Der größte Teil ihrer neuen Wähler dürfte von ihrer faktischen Mutterpartei gekommen sein, der kommunistischen Partidul Comuniștilor din Republica Moldova (PCRM), die die in den Nuller Jahren Mehrheiten erreichte und den Präsidenten stellte. Diese PCRM ist nach einem Verlust von fast 14 Punkten mit 3,76 Prozent an der Sechs-Prozent-Hürde gescheitert.
  • Zweitstärkste Kraft wurde das Bündnis ACUM, in dem sich die zwei EVP-orientierten Parteien Partidul Liberal Democrat din Moldova (PLDM) und Partidul Platforma Demnitate și Adevăr (PPDA) mit den beiden ALDE-orientierten Parteien Partidul Liberal Reformator (PLR) und Partidul Acțiune și Solidaritate (PAS) sowie mit der Partidul Unității Naționale (PUN) zusammengeschlossen hatten, die für eine Vereinigung des Landes mit Rumänien eintritt.
  • Dieses Bündnis kam mit 26,46 Prozent auf etwa vier Punkte mehr als die vier Parteien vorher zusammengerechnet hatten.

Unterschiedliche Vorstellungen zum Abstand Moldawiens zu Moskau und zu Brüssel

Die sozialdemokratische Partidul Democrat din Moldova (PDM), die bisher in einer Koalition mit der PLDM und der (mit einem Verlust von achteinhalb Punkten auf 1,25 Prozent aus dem Parlament ausgeschiedenen) Partidul Liberal regierte und mit Pavel Filip den Ministerpräsidenten stellte, verlor etwa neun Punkte auf jetzt nur mehr 23,75 Prozent. Vierte und kleinste im Parlament vertretene Partei wurde mit aus dem Stand 8,35 Prozent die EU-skeptische Mișcare Social-Politică Republicană Ravnopravie.

Obwohl die Verteilung der insgesamt 101 Parlamentssitze wegen der neuen Kombination aus Mehrheits- und Verhältniswahlrecht und wegen unabhängiger Kandidaten mit Chancen auf ein Direktmandat noch nicht feststeht, hat mit diesen Stimmenanteilen keine der Parteien eine selbständige absolute Mandatsmehrheit errungen. Koalitionsverhandlungen zwischen ihnen könnten sich unter anderem wegen der Ankündigung von ACUM als schwierig erweisen, weder mit der PSRM noch mit der PDM zu koalieren.

Eine Koalition aus PSRM und PDM gilt ebenfalls als unwahrscheinlich, weil die brüsselorientierte PDM eine ganz andere Vorstellung zum Verhältnis Moldawiens zu Moskau hat als die PSRM. Staatspräsident Igor Dodon, der der PSRM angehört und selbst nicht zur Wahl stand, geht deshalb davon aus, dass es bereits in den kommenden Monaten vorgezogene Neuwahlen gibt.


Die sind auch deshalb wahrscheinlich, weil sowohl die PSRM als auch die PDA ankündigten, bei der Wahlkommission Beschwerde gegen das Ergebnis einzulegen. Beide Parteien beschuldigen sich gegenseitig, Wahlberechtigte aus Transnistrien bestochen und mit Bussen zu Wahllokalen kutschiert zu haben. Ob das ACUM-Bündnisses ebenfalls Beschwerde einlegen wird, ist noch unklar. Seine  Sprecher Maia Sandu und Andrej Nastase ließen aber ebenfalls Stimmenkaufvorwürfe laut werden.

  • Moldawien gehörte im 19. und 20. Jahrhundert abwechselnd zu Russland (beziehungsweise der Sowjetunion) und zu Rumänien (beziehungsweise dem Fürstentum Moldau).
  • Von den etwa drei Millionen Einwohnern sprechen etwa drei Viertel vorwiegend die Amtssprache Rumänisch und ungefähr 15 Prozent Russisch. Darüber hinaus gibt es eine ukrainische, eine bulgarische und eine christlich-türkische (gagausische) Minderheit.
  • EU-Erweiterungsbestrebungen brachten neuen Brennstoff in einen ethnischen Konflikt

Beim Zerfall der Sowjetunion machten die Russen und Ukrainer östlich des Dnjepr und die Gagausen im Süden eigene Ansprüche auf Unabhängigkeit von der ehemaligen Sowjetrepublik geltend. Die Gagausen akzeptierten 1994 einen Verbleib bei Moldawien mit weitgehenden Autonomierechten, während sich in Transnistrien – wo die Bevölkerung zu etwa gleichen Teilen aus Russen, Rumänen und Ukrainern  besteht – nach einem Krieg mit über tausend Toten ein De-Facto-Staat mit eigener Verwaltung und eigener Währung etablierte, der seit fast 30 Jahren von dort verbliebenen russischen Streitkräften geschützt wird. Ein Angebot Moskaus, Moldawien als Bundesstaat wiederzuvereinen, wurde 2003 von der Regierung in Kischinau zurückgewiesen.

Die EU-Erweiterungsbestrebungen brachten neuen Brennstoff in diesen Konflikt: Nachdem das moldawische Parlament 2014 ein Assoziierungsabkommen mit der EU ratifizierte, forderte die Regierung von Transnistrien die Aufnahme ihres Landes in die Russische Föderation und Gagausenführer drohten erneut mit einer Sezession.

Der Rest der Moldawier zeigte sich in Umfragen unentschlossen zwischen einem EU-Beitritt und einen Beitritt zur Eurasischen Wirtschaftsunion. Das dürfte nicht zuletzt daran liegen, dass der Anschluss an die EU hinsichtlich der Freizügigkeit von Arbeitskräften faktisch ohnehin schon erfolgt ist, weil die rumänische Regierung an Moldawier ähnlich großzügig rumänische Pässe vergibt wie die Bundesrepublik Deutschland früher westdeutsche an DDR-Bürger.

Wer als Moldawier in Westeuropa arbeiten will, muss also einfach kurz über die Grenze und sich dort einen rumänischen Pass abholen. Viele Moldawier sehen deshalb in einem offiziellen EU-Anschluss nur mehr bedingt Vorteile, befürchten aber eine Beibehaltung oder Verschärfung der russischen Lebensmittelimportbeschränkungen, Probleme bei den Gaslieferungen und aufenthaltsrechtliche Nachteile für die etwa 500.000 moldawischen Staatsbürger, die in Russland arbeiten und ihre Verwandten im Armenhaus Europas von dort aus mit Geld versorgen. (Peter Mühlbauer)

  Die Veröffentlichung ist kein Leitartikel. Es spiegelt ausschließlich den Standpunkt und die Argumentation des Autors wider. Die Publikation wird in der Präsentation vorgestellt. Beginnen Sie in der vorherigen Ausgabe. Das Original ist verfügbar unter: heise.de


“Czarno na białym» System oligarchiczny

in Nation 2019 · PL · Politics 2019 · Polska 2019 · Skepticism 2019 · YOUTUBE 2019 76 views / 6 comments



* “Jesteśmy swoją pamięcią, chimerycznym muzeum zmiennych kształtów, stosem potłuczonych luster.” Jorge Luis Borges

11 grudnia mija rok od zaprzysiężenia Mateusza Morawieckiego na premiera. Ten czas upłynął pod znakiem sporu z Unią Europejską w sprawie polskiego wymiaru sprawiedliwości i kontrowersyjnej nowelizacji ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej. Dwa z dwunastu miesięcy rządów Morawiecki spędził jeżdżąc po Polsce i prowadząc kampanię wyborczą. – Za bardzo się utożsamił z PiS-em – mówi jego ojciec, Kornel Morawiecki. – Merytorycznie nie ma nic do powiedzenia. Stąd tyle kłamstw – ocenia Kazimierz Marcinkiewicz.

Włodzimierz Cimoszewicz rządy obecnego premiera określa jako “bardzo rozczarowujący czas”. Materiał programu “Czarno na białym”. 11 grudnia 2017 roku Mateusz Morawiecki został powołany na stanowisko Prezesa Rady Ministrów. Dzień później przyjechał do Sejmu, gdzie wygłosił swoje expose. “Polska solidarna jak miłość, Polska prawa i sprawiedliwa” To, co wydarzyło się wtedy, to nie była zwykła zmiana miejsc w budynku kancelarii premiera.

Miał to być początek nowego wielkiego projektu. Projektu, który opisać mogły tylko najwznioślejsze słowa i odwołania do największych Polaków. Premier “jedną wypowiedzią znowu zepsuł sobie efekt, który chciał osiągnąć” Mateusz… czytaj dalej » Mateusz Morawiecki w swoim expose cytował i odnosił się do takich postaci jak między innymi Jan Paweł II, Stanisław Wyspiański, czy Józef Piłsudski. Uczynił ich patronami swojego politycznego projektu.

  • Polska solidarna jak miłość, Polska prawa i sprawiedliwa, na pożytek nam i przyszłym pokoleniom, na chwałę Bogu – mówił w czasie wystąpienia w Sejmie, kreując się na przyszłego architekta takiej właśnie Polski, nowo powołany premier. Drugi etap rządów PiS – Przejęcie urzędu przez premiera Mateusza Morawieckiego miało wysłać wyraźny sygnał, że Prawo i Sprawiedliwość rozpoczyna drugi etap rządzenia w tej kadencji, czyli takie działanie, które jest oparte na konieczności zamknięcia reform przeprowadzonych, dopełnienia tych reform, wyznaczenia nowych celów, ale realizowanych w okresie średniookresowym – wyjaśnia Waldemar Paruch, pełnomocnik premiera z Centrum Analiz Strategicznych.
  • Tak brzmi oficjalna wersja. Są też jednak inne, mówiące, że drugi etap rządzenia z Mateuszem Morawieckim musiał zacząć się z innych powodów. – Pani Szydło nie dawała sobie rady z rządzeniem czyli przede wszystkim panowaniem nad radą ministrów. Jak rozumiem latała do prezesa Kaczyńskiego z każdą najdrobniejszą rzeczą, co może denerwować – twierdzi Ludwik Dorn. Włodzimierz Cimoszewicz ocenia, że “była też inna motywacja, związana ze stawianiem na Morawieckiego jako nową twarz, jako człowieka, który ma wzmocnić, zyskać nowe poparcie”.
  • Ta przaśność premier Szydło sprawiała między innymi i to, że relacje międzynarodowe Polski na poziomie premierowskim były żadne – wskazuje były premier. “Nie czuję się członkiem Rodziny Radia Maryja” Akurat Mateusza… czytaj dalej » Zdaniem Kazimierza Marcinkiewicza, w PiS “była potrzeba pewnej odnowy twarzy, przede wszystkim w związku z różnymi kłopotami z Unią Europejską, ale też w związku ze zbliżającymi się wyborami».

W jego ocenie w partii rządzącej pojawiła się “chęć powrotu do centrum sceny politycznej”. Tak polityczne kalkulacje mogły wyglądać wtedy, kolejne miesiące przyniosły jednak wydarzenia, które sprawiły, że mało kto pamięta dziś o tym, co działo się rok temu. I jaką mamy w tych dniach rocznicę. Rocznica przyćmiona przez urodziny Radia Maryja Politycy partii rządzącej pytani w Sejmie o przypadające w grudniu rocznice wymieniają między innymi wprowadzenie stanu wojennego, urodziny Józefa Piłsudskiego, czy obchody upamiętniające Grudzień 1970. O pierwszym roku rządów Morawieckiego nie wspomina nikt. Tę rocznicę przyćmiło najbardziej spektakularne wydarzenie z udziałem premiera i jego najważniejszych ministrów w ostatnich dniach, czyli urodziny Radia Maryja. Pozornie bez związku, ale w praktyce o roku premiera Morawieckiego wiele mówiące.

Niewątpliwie chodzi o zabieganie o poparcie najbardziej konserwatywnych warstw naszego społeczeństwa czyli osób religijnych, które są silnie związane z Radiem Maryja – wskazuje Włodzimierz Cimoszewicz. Kazimierz Marcinkiewicz twierdzi, że “główny wróg wewnętrzny” premiera, czyli minister sprawiedliwości Zbigniew Ziobro, “u Rydzyka ma świetne chody i można powiedzieć, że częściowo jest człowiekiem Rydzyka”. Nie jest tajemnicą, że premier ze swoim ministrem toczy walkę o wpływy w spółkach skarbu państwa. O wpływy w swoim obozie politycznym także. Bardzo ważna część tego obozu czyli Tadeusz Rydzyk, Zbigniewa Ziobrę traktuje wyjątkowo. Premier o “remoncie” Polski: dom jest umeblowany, ściany pomalowane Po tych trzech… czytaj dalej » – Bardzo ważny minister.

Życzę mu siły, bo go co chwilę chcą… jakiś dynamit podkładają, to jest moja ocena – mówił Rydzyk o Ziobrze na urodzinach Radia Maryja. Premier przez ojca Rydzyka był witany z wyraźnie mniejszym entuzjazmem. Na uroczystości kamery zarejestrowały też symboliczne ujęcie, na którym Antoni Macierewicz, cieszący się dużym poparciem toruńskiego redemptorysty, wita się serdecznie ze Zbigniewem Ziobrą. Taki widok mówi więcej o tym, co dzieje się od roku za plecami premiera w zjednoczonej prawicy niż setki analiz.

Witali się ludzie, którym z premierem nie jest po drodze, a w środowisku Radia Maryja mający niezwykłą polityczną pozycję. – Morawiecki musiał przebijać Ziobrę i pieniędzmi, i wystąpieniem, i dzieleniem społeczeństwa, i łechtaniem tego środowiska Radia Maryja po to, żeby się zaskarbić – wylicza Kazimierz Marcinkiewicz. “Żaden polityk nie powinien się tak wypowiadać” Premier na swoim wystąpieniu podczas urodzin Radia Maryja mówił tak: – Matko Boska nieustającej pomocy, to jest moja wielka prośba, wielkie zawołanie – miej w opiece naród cały. Również tych, którzy nie kochają Polski aż tak mocno, jeszcze, póki co tak jak my tutaj.

  • Tak jak cała rodzina Radia Maryja. Cimoszewicz podkreśla, że “żaden polityk nie powinien się tak wypowiadać”. – To polityk rządzący państwem, w którym wszyscy mają jednakowe prawa. Jeżeli by się wypowiadał inny polityk, to można by machnąć ręką i powiedzieć “głupiec”.
  • Ale jeżeli mówi to premier, to robi rzecz niedopuszczalną – zaznacza. Innego zdania jest Waldemar Paruch. – To środowisko jest wyjątkowo ważne nie tylko politycznie. Ono ma swoje wartości, ono ma swój własny kod, trochę nawet kulturowy, jest bardzo dobrze zorganizowane i nie wyobrażam sobie, żeby premier Mateusz Morawiecki tego środowiska nie docenił – twierdzi.
  • “Unia Europejska tego rządu szczególnie nie lubi” Byliśmy… czytaj dalej » Mateusz Morawiecki środowisko Radia Maryja docenia wyjątkowo od samego początku kadencji. Pierwszego wywiadu jako premier udzielił właśnie w mediach ojca Rydzyka. Mówił w nim między innymi o rechrystianizacji Europy. – Chcemy przekształcać Europę (…) z powrotem – takie moje marzenie – rechrystianizować, bo w wielu miejscach nie tylko nie śpiewa się już kolęd, a kościoły są zamieniane na jakieś muzea. To wielki smutek – mówił w telewizji Trwam. Konflikt z Brukselą Premier rzeczywiście miał rozpocząć krucjatę. Niekoniecznie religijną, ale na pewno jako podstawowe zadanie wskazano mu odbudowę naszej pozycji w Unii Europejskiej.  Oprócz dalszego wzmacniania naszej gospodarki, podejmie się odparcia ataków na Polskę ze strony niektórych polityków i instytucji Unii Europejskiej – zapowiadał po expose premiera Ryszard Terlecki, przewodniczący klubu PiS. Ludwik Dorn stwierdził, że po zmianie premiera w Polsce “od Komisji Europejskiej wyszedł taki pozytywny sygnał”, że “wreszcie pojawił się ktoś z kim można rozmawiać, bo nie zaczyna rozmowy z nami od walenia nas po pysku mokrą ścierą”, “co czyniła jako kobieta pracująca, która niczego się nie boi, podpinka pod broszkę pani premier Szydło».

Mateusz Morawiecki rozpoczął od tak zwanej Białej Księgi, w której miał wyjaśnić Brukseli ideę zmian dokonywanych w sądownictwie. Wskazywano w niej na “brak realnego rozliczenia tych sędziów, którzy zhańbili się w przeszłości powiązaniami z systemem komunistycznym”. Podkreślano też, że “skala zaangażowania sędziów i prokuratorów w totalitarny system komunistyczny była bardzo wysoka”. – To się nie mieści w głowie, nie widziałem czegoś takiego w Unii – ocenia ten dokument profesor Laurent Pech.

PO składa wniosek o wotum nieufności dla rządu. Rzeczniczka PiS: my się obronimy Politycy… czytaj dalej » To jeden z pierwszych zagranicznych prawników, który “księgę” premiera Morawieckiego przeczytał. Pech to profesor prawa europejskiego i konstytucyjnego wykładający na uniwersytetach w Londynie, Bordeaux i Marsylii. – “Biała Księga” to wprowadzanie w błąd i obawiam się, że to świadome wprowadzanie w błąd. To poważne oskarżenie, ale jak czytasz manipulacje paragraf po paragrafie, to coś jest na rzeczy – twierdzi profesor. “Dyktatorzy zawsze twierdzą, że kłopoty wynikają z kreciej roboty opozycji” Ani “biała księga”, ani zabiegi dyplomatyczne nie przyniosły efektów. Procedura dotycząca naruszenia praworządności trwa. Sprawa trafiła do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Ten nakazał ostatnio wstrzymanie stosowania części przepisów ustawy o Sądzie Najwyższym.

YOUTUBE: W Polsce powstał system oligarchiczny. Tak brzmi oficjalna wersja.

Publikacja nie jest redakcyjna. Odzwiercie dla towyłącznie punkt widzenia i argumentację autora. Publikacja zostałaza prezentowana w prezentacji. Zacznij od poprzedniego wydania. Oryginał jest dostępny pod adresem: CEPowisle


Go to Top