Daily archive

Март 05, 2019

1. Ода «К радости» или «Банальность зла»?

in Crisis 2019 · Culture 2019 · Europe 2019 · Faith · Nation 2019 · Person · Philosophy · Politics 2019 · RU · Skepticism 2019 · The Best 2019 · USA 2019 · YOUTUBE 2019 63 views / 0 comments

Balkans Baltics Danube Germany Great Britain Europe FRANCE Russia Ukraine USA World

GEOMETR.IT

 

* Я обнаружил, что люди за последние пять лет не многому научились. Они абсолютно не понимают, что значит “видеть”; они аргументируют, они настолько погрязли в науках, что им незнаком свободный воздух мышления. Мартин Хайдеггер. Письма 1925–1975.

 

YOUTUBE 2019 ГЛОБАЛИЗАЦИИ НЕ СУЩЕСТВУЕТ. Андрей Фурсов 2014.

YOUTUBE 2019 О СОВРЕМЕННОМ МИРЕ, О РЕКЛАМЕ, О МОДЕ. Протоиерей Андрей Ткачев. 2016.

YOUTUBE 2019 Правда о современном мире в иллюстрациях художника Малко Мелграти, Италия.

Нынешний мир, возможно, попал в одну самых опасных ситуаций за всё время своего существования. Похоже, тому миру, что мы знаем, угрожает гибель. И причина – несоответствие интеллектуальных возможностей человечества и его могущества в условиях наступившей глобальности.

Отныне у человечества одна судьба. Но кто в состоянии распорядиться ей?

Какой тип рациональности нужен для принятия решений мирового масштаба?

*

Конечно, мировая политическая жизнь всегда была странноватой и диковинной. Если почитать мемуары политиков и просто внимательных наблюдателей любых эпох, то нельзя избежать вывода о поразительном ничтожестве большинства политических деятелей, да и большей части политической жизни в целом.

YOUTUBE 2019 ГЛОБАЛИЗАЦИИ НЕ СУЩЕСТВУЕТ. Андрей Фурсов 2014.

Андрей Фурсов читает блестящую лекцию о глобализме и капитализме. Термин “глобализация” появился одновременно с понятием “виртуальная реальность” и СПИД. О чём это говорит? Сколько раз на планете Земля случалась “глобализация”?

Чем отличается глобализация от интеграции и интернационализации? Что сказал Генри Киссинджер о глобализации? Почему глобализация – это абсолютный максимум капитализма?

Если капитал превращается в электронный сигнал, он становится независим от государства, которое его произвело? Почему капитализм невозможен без постоянной экспансии? Почему сбрасывать кризисы больше некуда? Почему капитализм в 20-м веке был вынужден смягчить эксплуатацию населения? Почему офшорные зоны стали подарком судьбы для мировой капиталистической элиты?

Одна из причин убийства Кеннеди. Распад СССР дал старт новому витку развития капитализма? Как сотрудничали КГБ и ЦРУ? Что такое МИБСА? Какую роль в мировой политике играет тема экологии? Почему конечным итогом глобализации является сокращение человечества?

Что ж, ecce homo, таков человек. С этим ничего не сделаешь. Но всё же мы живём здесь и сейчас, и сегодняшнее нас, понятно, впечатляет больше всего.

И право, есть чему подивиться в современном мире – такое ощущение, что очень многое до сих пор объясняется глупостью и неосторожностью. Какой-то детский лепет в условиях глобального потепления.

И даже не видно, откуда может вдруг явиться свет и разум (ex oriente lux – для романтиков) на фоне калейдоскопа феерических по уровню недальновидности поступков. Просто парад планет!

И Brexit как следствие самодеятельности бывшего премьера Дэвида Камерона.

И чудовищное обострение ближневосточной ситуации как следствие отчаянной конкуренции так называемых великих и не очень держав.

И кровавые конфликты в послевоенной Европе, продолжающиеся (пока, к счастью, сравнительно вяло) до сих пор – вследствие поразительной близорукости европейских лидеров всех мастей и стран.

И дикий разлад в ещё недавно (может, всё вернётся) казавшейся образцовой стране мира – США – из-за и вокруг президента Трампа.

И очевидное глобальное изменение климата планеты, и слабовольная беспомощность сделать что-либо с этим.

И , если добавить к этому то, что вовсе не фиксируется мейнстримовыми СМИ и самыми продвинутыми блогерами, то картина выйдет вполне апокалиптическая.

И , конечно, наивно говорить, что, мол, никогда такого не было. Конечно, было.

Хотя бы Первая мировая война. Или взятие Трои ахейцами. Или Тридцатилетняя война. Или ужасы в Камбодже с истреблением существенной части населения. В общем, есть что вспомнить.

Но проблема в том, что прежде всё же существовала некая локальность конфликтов, с одной стороны, а могущество людей – с другой стороны – было ниже. То есть можно было где-то отсидеться. В Латинской Америке, например, в Патагонии. Конечно, добирались и туда, но всё же путём специальных и трудно осуществимых усилий.

Нынешний мир стал глобален всерьёз. Прятаться больше негде. Даже в маленьком островном государстве Науру. Причины угрожающего характера нынешней ситуации, конечно, не в смертельно опасном термоядерном оружии или в поражающих воображение возможностях новых военных технологий.

Во-первых, они – не новость. Человечество примерно последние сто лет вообще ничего принципиально нового не изобретает: то, что мы видим – и в технологиях связи, и в коммуникациях, и в компьютерной индустрии, и в военном деле – прикладные (хотя и совершенно потрясающие по своей форме) уточнения фундаментальных открытий, сделанных – самое позднее – до Второй мировой войны.

Забавно, но такая же ситуация и в искусстве: перед нами поразительно умелые, с применением новых технических, химических и физических средств реплики, или – более уважительно – обновлённые решения художников, кинематографистов, писателей и так далее первой трети ХХ века.

Во-вторых, что поразительнее всего, политическая мысль до сих пор точно не смогла превзойти смелый и дерзкий замысел Лиги наций Вудро Вильсона. И если в технологической сфере воплощение, пусть и старых, идей достигло невиданного совершенства, то политическая мысль, политическая теория не только не развивается, но, похоже, деградирует.

YOUTUBE 2019 О СОВРЕМЕННОМ МИРЕ, О РЕКЛАМЕ, О МОДЕ. Протоиерей Андрей Ткачев. 2016.


В своё время Ханна Арендт назвала свою книгу о взаимоотношениях человека и политики «Банальность зла». Она полагала, что человеку трудно противостоять злу, особенно если оно исходит от признанных институтов и личностей во главе их.

В сущности, она написала о том, что человек сам по себе не особенно свободолюбив, справедлив, хотя ничто человеческое ему не чуждо:

так, после расстрелов и пыток своих жертв энкавэдэшники, гестаповцы и даже бойцы латиноамериканских эскадронов смерти тепло общались с соратниками, выручали их в трудную минуту, делились последним, а то и погибали за своих товарищей-садистов.

И вообще вся история человечества – свидетельство хрупкости и нестабильности демократических институтов и ценностей.

*

Так что – или ода «К радости», поэтическая мечта о будущем единстве людей и счастье для всех. Или же – ужасающая ограниченность и замкнутый круг зависти, ненависти и чувства собственной ничтожности «Банальности зла».

В общем, как писал Шиллер:

– Радость, пламя неземное, Райский дух, слетевший к нам, Опьянённые тобою, Мы вошли в твой светлый храм. Ты сближаешь без усилья Всех разрозненных враждой, Там, где ты раскинешь крылья, Люди – братья меж собой…

Андрей Быстрицкий

* 01 – Публикация не является редакционной статьёй. Она отражает только мнение и аргументацию автора. Публикация представлена в изложении.

 Publication is not an editorial. It reflects only the opinion and argument of the author. The publication is presented in the presentation. – Die Veröffentlichung ist kein Leitartikel. Es spiegelt nur die Meinung und das Argument des Autors wider. Die Publikation wird in der Präsentation vorgestellt. – Publikacja nie jest redakcją. Odzwierciedla jedynie opinię i argument autora. Publikacja została przedstawiona w prezentacji. – La publication n’est pas un éditorial. Cela ne reflète que l’opinion et l’argumentation de l’auteur. La publication est présentée dans l’exposé.

* * *

GEOMETR.IT

«A new brave world» seen from the EU 11.01.2019

Moldova as being a state captured 11.01.2019

Sługa Narodu Ukrainy 11.01.2019

Grüne ist nicht immer gut 11.01.2019

Propagandą antybrukselską 11.01.2019

Ukraine: Land Grabbing 11.01.2019

GEOMETR.IT

Brexit и Бизнес. Предстоит Тебе Долгая Дорога и Казенный Дом

in Brexit 2019 · Crisis 2019 · Economics 2019 · Elections · Europe 2019 · Great Britain 2019 · Politics 2019 · Polska 2019 · RU · Skepticism 2019 · YOUTUBE 2019 54 views / 0 comments

Great Britain Europe USA World

GEOMETR.IT

 

* Английское общество традиционно замкнуто. Джентльмены работают лишь на Великобританию, очень избирательно взаимодействуя друг с другом. Правила чести и даже хороших манер распространяются у них лишь на равных. На всех остальных — нет. Этот негласный принцип не всегда можно принять. Его нужно просто запомнить. Тех, кого английский джентльмен считает ниже себя, он может обмануть. И это не грех. А если еще в интересах Великобритании, то даже и доблесть. Тех, кого английский джентльмен, считает ниже себя, можно убить. И это тоже будет приемлемо.

YOUTUBE 2019 БРЕКСИТ ОЗНАЧАЕТ ПОЛНЫЙ РАСПАД БРИТАНИИ? 2019.

Нависающая ледяной глыбой перспектива оказаться вне Европейского Союза в одночасье    (после 29 марта) и в отсутствии детального бракоразводного документа ( no deal ) заставляет зябко поёживаться британский корпоративный класс.

Предпринимательское сословие, ворча и скрежеща зубами:

*   Составляет кризисные планы в стилистике чрезвычайщины. Прикидывает цену отскока на континент или в более дальние края. Продолжает доводить до сведения кабинетных министров госпожи Мэй, что туман неопределённости вокруг Брекзита не способствует нормальному самочувствию бизнеса.

Слово паника первой пустила в оборот либеральная Гардиан. Газета, отмеченная идеологическим ригоризмом, присягает неоглобалистским фундаменталистским догмам, а потому не переносит саму идею Брекзита.

Публикация о чемоданных настроениях во многих крупных корпорациях служит частью набирающей темпы пропагандистской кампании в пользу проведения повторного референдума, чтобы похоронить Брекзит.

YOUTUBE 2019 БРЕКСИТ ОЗНАЧАЕТ ПОЛНЫЙ РАСПАД БРИТАНИИ? 2019.

 – Что ожидает Британию? Отмена королевской власти? Вполне возможно. Параллельно будет идти и территориальный распад Британии, начиная с выхода из ее состава Шотландии.

Выход Британии из Евросоюза считается делом окончательно решенным, однако изумление вызывает, мягко говоря, не слишком адекватное поведение островитян.

Развод всегда есть дело непростое, на достижение компромиссов нужно время и здравое поведение сторон. Тогда как британцы явно сами не знают, чего хотят и полагают себя практически бессмертными. Как и о чем с ними в этих обстоятельствах договариваться?

Символичным стало объявление, что компания Дайсон, продающая изобретение своего создателя (циклонный пылесос) и основателя – сэра Джеймса Дайсона – в 70 странах мира, эвакуирует свою штаб-квартиру из графства Уилтшир в Сингапур.

Фигура сэра Джеймса – знаковая. В своё время премьер-министр Джеймс Камерон ставил всем в пример прорыв на мировые рынки компании Дайсон, превратившейся в подлинно транснациональную империю. Её восхождение на бизнес-олимп, по словам Камерона, это великая британская история успеха ( “great British success story” ).

Всего на 71-летнего сэра Джеймса работают 12000 человек, из них 4500 в самой Британии. С личным состоянием в 9,5 миллиарда фунтов стерлингов он занимает 12 строчку в списке самых богатых людей страны, составленном Санди таймс.

Теперь же генеральный управляющий компании Джим Роуэн на вопрос, можно ли считать Дайсон после переезда в Сингапур примером история успеха именно Британии, отвечает: сейчас больше подходит определение глобальная высокотехнологичная компания (  global technology company  ).

Любопытно, что сэр Джеймс изначально ратовал не просто за выход из ЕС, но за безоговорочный выход с хлопаньем дверью, без всяких выторгованных мелких уступок со стороны Брюсселя. Он был уверен, что ничего плохого в случае no deal не случится: Они сами к нам придут (   they’ll come to us  ).

Не все питают исторический оптимизм на сей счёт. Так, коллега сэра Джеймса по клубу богатеев, сэр Джим Рэтклифф с личным состоянием в 21 миллиард фунтов (первое место в местной иерархии хозяев жизни) объявил, что намерен перебраться… в Монако.

Решение сэра Джеймса, как в последние годы модно выражаться в оппозиционной тусовке, свалить – а это уже заимствование из лексикона патриотического сегмента блогосферы – из Мелкобритании совпало с анонсом японского гиганта Сони объединить свой лондонский филиал с континентальным филиалом, тем, что расквартирован в Амстердаме.

В официальном заявлении поясняется: Таким образом мы продолжим ведение бизнеса без всяких пауз после того, как Соединённое королевство покинет ЕС.

Между тем Pets at Home, крупнейший в Британии поставщик питания для домашних любимцев (братьев наших меньших), сообщил, что в преддверии роковой даты 29 марта создаёт дополнительные запасы продуктов, поскольку не хотел бы подвести те семьи, кто рассчитывают на еду для своих питомцев. Стоит добавить, что примерно треть всего продовольствия уже для двуногих и прямоходящих граждан Британии завозится с континента…

Не менее, если не более, антипатриотичной выходкой стало решение крупнейшей транспортной компании P&O, созданной ещё в 1837 году, зарегистрировать все шесть своих мега-паромов, курсирующих между двумя берегами Английского пролива (он же Ла-Манш), на Кипре. Мотив прозрачный и чисто корыстный: избежать налогового бремени после Брекзита.

По иронии судьбы, отныне к портам Кипра будут приписаны паромы с такими звучными названиями, как Дух Британии, Гордость Кента и Гордость Кэнтербери.

Всё более реальная перспектива ухода в никуда холодит душу и высшего исполнительного лица компании Бентли Эдриана Холлмарка, называющего Брекзит убийцей.

Брекзит  убьёт шанс на то, что к концу года, по предварительным прогнозам, автомобильная компания в классе люкс впервые за последнее время не только сведёт концы с концами, но и получит прибыль. В интервью агентству Рейтер мистер Холлмарк говорил, что потенциал для этого имеется (”we do have a potential to get beyond break-even to do the turnaround”).

Ощущение надвигающегося апокалипсиса пронизало бизнес-сообщество. Генеральный директор конфедерации британской промышленности Кэролин Фэйрбэрн считает, что сетования предпринимателей должны послать чёткий сигнал политическому руководству страны.

Вариант no deal неприемлем, говорит миссис Фэйрбэрн, и должен быть исключён немедленно. И далее: Это единственный способ остановить непоправимый ущерб и восстановить доверие бизнеса (“This is the only way to halt irreversible damage and restore business confidence”).

Не исключено, что именно так будут развиваться события. Пока же Тереза Мэй, прославившаяся своим мемом Брекзит есть Брезит (“Brexit is Brexit”), продолжает копировать свою предшественницу, Маргарет Тэтчер.

Она осталась в истории своей афористичной фразой о том, что   эта леди никогда не сворачивает,   то есть никогда не идёт на попятную и не меняет решение на прямо противоположное.

Но в случае Терезы Мэй терзают смутные сомнения, что ей удастся сохранить свою непреклонность.

Владимир МИХЕЕВ

* Публикация не является редакционной статьёй. Она отражает только мнение и аргументацию автора. Публикация представлена в изложении.

Publication is not an editorial. It reflects only the opinion and argument of the author. The publication is presented in the presentation. – Die Veröffentlichung ist kein Leitartikel. Es spiegelt nur die Meinung und das Argument des Autors wider. Die Publikation wird in der Präsentation vorgestellt. – Publikacja nie jest redakcją. Odzwierciedla jedynie opinię i argument autora. Publikacja została przedstawiona w prezentacji. – La publication n’est pas un éditorial. Cela ne reflète que l’opinion et l’argumentation de l’auteur. La publication est présentée dans l’exposé.

* * *

GEOMETR.IT

«A new brave world» seen from the EU 11.01.2019

Moldova as being a state captured 11.01.2019

Sługa Narodu Ukrainy 11.01.2019

Grüne ist nicht immer gut 11.01.2019

Propagandą antybrukselską 11.01.2019

Ukraine: Land Grabbing 11.01.2019

GEOMETR.IT

БАЛКАНЫ. ВЯЗКИЕ ПЕСКИ ПЕССИМИЗМА

in Crisis 2019 · Europe 2019 · Merkel 2019 · Nation 2019 · Politics 2019 · Putin 2019 · RU · Russia 2019 · Russia 2019 · Skepticism 2019 · State 2019 · Trump 2019 · USA 2019 · YOUTUBE 2019 54 views / 0 comments

Balkans Danube Germany Europe Russia

GEOMETR.IT nzz.ch

 

* Люди не ведают, за что они любят или ненавидят эту землю, по чьим дорогам блуждают в поисках хлеба и утешения, от смутного одушевления переходят к покорности, ищут выгоду и, силясь обрести обеспеченность и довольство, теряют то малое, что имеют, – привязанность к близким, чувство милосердия, предвидение грядущего дня. Славко Яневский

YOUTUBE 2019      КОСОВО. Как это было. 2014.

 Neue Zrcher Zeitung. Die Region des Westbalkans versinkt in Apathie und Resignation. Und raffen sich ihre Politiker einmal zu einer Initiative auf – wie jngst zur Lsung der Kosovofrage –, werden sie von ihren mchtigen Nachbarn abgeblockt.

“Западнобалканский регион погряз в апатии и пессимизме, – пишет швейцарское издание Neue Zrcher Zeitung . – Когда его политики набираются духу и выступают с инициативой, как недавно в решении косовского вопроса, их блокируют влиятельные соседи”.

“Государства региона (Сербия, Босния и Герцеговина, Македония, Албания, Косово, Черногория) находятся под влиянием внешних сил и, кажется, не способны взять судьбу в свои руки, – указывает автор статьи Андреас Эрнст. –

1  –  С одной стороны находится Россия, чья растущая роль заключается в том, чтобы вставлять палки в колеса, препятствуя объединению региона с Западом или, по крайней мере, создавая помехи.

2  –  На другой стороне ЕС симулирует бесконечным, в высшей степени формализованным процессом интеграции свою заинтересованность в регионе, который уже давно остался у ЕС за бортом.

Будучи пленником этого промежуточного положения, балканское общество кажется парализованным. Под строгим надзором авторитарных правителей стагнирует экономика, а образованная молодежь массово уезжает на Запад”.

YOUTUBE 2019      КОСОВО. Как это было. 2014.

Этот фильм снимался в 2007 году. Тогда – накануне провозглашения независимости Косова – авторы хотели рассказать о том, какой ценой создавался так называемый “косовский прецедент”, поставивший под вопрос послевоенную систему европейской безопасности и международного права.

Тогда Россия настаивала на том, что отторжение части территории суверенного государства откроет “ящик Пандоры”, что рано или поздно запущенная западными политиками косовская модель бумерангом вернётся к ее создателям. Так и вышло.

Уже три столетия Балканы называют “пороховой бочкой Европы”. В 1941 году немецкие самолеты засеяли сербскую землю бомбами. А в 1944 году, на Пасху, в небе появились бомбардировщики американских освободителей и тоже осыпали землю смертельными “подарками”. Уже тогда – задолго до появления НАТО – западные политики старались установить контроль над Балканами, применяя принцип “разделяй и властвуй”.

Однако, несмотря на апатичные настроения, в последнее время в регионе были и положительные события, отмечает журналист. Так удалось решить длившийся тридцать лет спор о названии. Спустя десять лет ледникового периода произошли подвижки и в отношениях между Косово и Сербией. Речь идет об идее обмена территориями между районами на юге Сербии, заселенными албанцами, и районами на севере Косово, заселенными сербами.

В Берлине в ответ на это предложение “прозвучало громкое нет”, пишет издание. Но еще более удивительным был ответ россиян: ранее Путин заявлял, что он гарантирует неприятие независимости Косово лишь в той мере, в какой это поддерживает сама Сербия. “Однако осенью, во время тет-а-тета с Путиным, предложение Вучича о территориальном компромиссе потерпело поражение и в Кремле”.

“Таким образом, Сербия – и, прежде всего, Вучич, – остаются в плену братских восточных  объятий. Сербское руководство стало заложником своей эйфории, которой она с 1990-х годов отмечает дружбу с большим славянским братом.

Ни один сербский политик у себя на родине даже приблизительно не пользуется такой популярностью, как Путин. Если Вучич резко возьмет курс на примирение, он рискует оказаться в конфликте с РФ.  Она может очень быстро расправиться с ним в политическом смысле с помощью масштабной кампании”, – говорится в статье.

“Но почему же и европейцы, прежде всего, Германия, препятствуют соглашению Вучича и Тачи?”, – задается вопросом Эрнст.

У болгарского политолога Ивана Крастева есть ответ: “Нигде Европа не ведет себя настолько в соответствии со своей идеологией, как на Балканах”. Это, по мнению Крастева, связано с самосознанием европейцев.

“После падения Берлинской стены ничто иное не наложило такой отпечаток на идентичность европейцев, как это сделали Югославские войны”. Милошевич и другие политики югославского пространства со своей манией  борьбы за территории олицетворяли “ту Европу, которую мы больше не хотим”.

ЕС взял на себя роль “чемпиона мультиэтнической демократии на Балканах. Эту идею любой ценой поддерживают многие страны ЕС, даже в случае с Косово, где она является фикцией, – отмечает издание.

Идеологическое упрямство объяснить легко. Если бы от этой идеи отказались в пользу более реалистичной оценки, это означало бы признание провала европейского проекта, – заключает NZZ.

Andreas Ernst, Neue Zrcher Zeitung

* Публикация не является редакционной статьёй. Она отражает только мнение и аргументацию автора. Публикация представлена в изложении.

Publication is not an editorial. It reflects only the opinion and argument of the author. The publication is presented in the presentation. – Die Veröffentlichung ist kein Leitartikel. Es spiegelt nur die Meinung und das Argument des Autors wider. Die Publikation wird in der Präsentation vorgestellt. – Publikacja nie jest redakcją. Odzwierciedla jedynie opinię i argument autora. Publikacja została przedstawiona w prezentacji. – La publication n’est pas un éditorial. Cela ne reflète que l’opinion et l’argumentation de l’auteur. La publication est présentée dans l’exposé.

* * *

GEOMETR.IT

«A new brave world» seen from the EU 11.01.2019

Moldova as being a state captured 11.01.2019

Sługa Narodu Ukrainy 11.01.2019

Grüne ist nicht immer gut 11.01.2019

Propagandą antybrukselską 11.01.2019

Ukraine: Land Grabbing 11.01.2019

GEOMETR.IT

Einige Kreise der Hölle

in Conflicts 2019 · DE · Europe 2019 · Nation 2019 · Politics 2019 · Skepticism 2019 · YOUTUBE 2019 40 views / 3 comments

Germany 

GEOMETR.IT  presseportal.de

* Lügen können Kriege in Bewegung setzen, Wahrheit hingegen kann ganze Armeen aufhalten. Otto von Bismarck

Der Zusammenhalt Europas wurde mit der Wahl von Emmanuel Macron zum französischen Präsidenten gestärkt – und dennoch gilt der aktuelle Zustand der Europäischen Union weiterhin als kritisch. Die Dokumentation “Die sieben größten Fehler der EU”, die am Freitag, 19. Mai 2017, 20.15 Uhr, erstmals in ZDFinfo zu sehen ist, geht der Frage nach, welche Weichen in der Vergangenheit falsch gestellt wurden. Die Erstausstrahlung ist eingebettet in einen Doku-Schwerpunkt zu “Europa auf dem Prüfstand”, der bereits von 12.45 Uhr an bis weit nach Mitternacht den Weg Europas vom Schlachtfeld zur Union beleuchtet.

Der Film von Thomas Becker behandelt sieben Themen: den Antikommunismus als Gründungsmotivation, das Demokratiedefizit, die Regulierungswut, die Sonderwege einzelner Staaten, die Aufnahme Griechenlands, den Euro sowie die Osterweiterung 2004 – dies alles mit neuen Aufnahmen und Archivmaterial sowie mit O-Tönen von Zeitzeugen, Entscheidungsträgern und Experten.

Vor der Erstausstrahlung ist um 12.45 Uhr zunächst die zehnteilige Doku-Reihe “Ach, Europa” noch einmal zu sehen, die sich 60 Jahre nach den Römischen Verträgen auf Spurensuche in Europa begibt. Im Anschluss an “Die sieben größten Fehler der EU” zeigt ZDFinfo um 21.00 Uhr die “ZDF-History”-Sendung “Die Deutschen und Europa – Vom Schlachtfeld zur Union” und um 21.45 Uhr drei Folgen der Reihe “Weltenbrand” über Europa im Ersten Weltkrieg.

Elmar Brok: “Erst gab es keine echte Demokratie, mittlerweile hat das Europäische Parlament eine echte Kontrolle und Beschlussverfahren. Aber das wissen nur wenige. Das Grundvertrauen der Bevölkerung gegenüber den Eliten ist nicht mehr da. Der VW-Betrugsskandal, Missbrauch in der Kirche, die Odenwaldschule, die Fifa-Geschichte. An wen soll sich der Normalbürger noch halten? Wir merken das überall, in der Kommunalpolitik, der Bundespolitik, der Europapolitik. Aber Europa ist noch keine Schicksalsgemeinschaft, also ist es am angreifbarsten.»

Martin Sonneborn: “Die EU steht für eine wirtschaftsorientierte Politik, bei der es keine Erzählung gibt, die die Leute mitreißt. Ich glaube, die Kriegsgeneration Kohl konnte den Leuten noch einfach vermitteln, dass ein Zusammenschluss, ein Europa ohne große Grenzen, etwas Positives ist: nie wieder Krieg. Freundschaft mit Franzosen und Engländern und Versöhnung mit den Staaten, die wir im Krieg heimgesucht haben. Die heutige EU ist ein kaltherziges und wirtschaftliches Objekt, und das lässt sich den Menschen nicht mehr vermitteln.»

Hans Eichel: “Der Euro wurde damals als Beschleuniger der europäischen Integration gesehen. Wir hielten ihn für eine Lokomotive, der Zug fuhr in eine Richtung, und das war die europäische Einigung.”

Als Günther Oettinger nach Brüssel kam, war die Euphorie verflogen. 2010 wurde der frühere Ministerpräsident Baden-Württembergs Energiekommissar: pünktlich zur Griechenland-Krise

Amjad Bashir: “Die gesamte Art und Weise, wie die Europäische Kommission zusammengesetzt ist, ist uns Briten völlig fremd. Eine Kommission, die niemand gewählt hat, die zugleich Gesetze vorschlägt und aus vielen alten Bürokraten besteht, die einmal Politiker waren, das mögen wir Briten nicht. Wer immer Gesetze vorschlägt, muss dafür der Bevölkerung Rechenschaft ablegen. Wenn das Volk seine Arbeit nicht schätzt, wählt es diesen Politiker ab. Bei der Kommission geht das nicht.”

Martin Sonneborn fragt zur Begrüßung: “Wollen Se ’nen subventionierten Kaffee?” Der frühere Titanic-Chefredakteur ist seit 2014 Abgeordneter der Partei “Die Partei”, sitzt auf einer der hintersten Bänke, neben Monarchisten und Extremisten.

YOUTUBE: DIE 7 Sünden der EU. Die heutige EU ist ein kaltherziges und wirtschaftliches Objekt, und das lässt sich den Menschen nicht mehr vermitteln.

   Die Veröffentlichung ist kein Leitartikel. Es spiegelt ausschließlich den Standpunkt und die Argumentation des Autors wider. Die Publikation wird in der Präsentation vorgestellt. Beginnen Sie in der vorherigen Ausgabe. Das Original ist verfügbar unter: presseportal.de

GEOMETR.IT

1. Keep the EU functioning

in Europe 2019 · Politics 2019 · Skepticism 2019 41 views / 6 comments

Europe 

GEOMETR.IT  carnegieeurope.eu

* Over the last several decades, a broad alliance of big parties has called the shots in the EU. Politicians from the mainstream center-right and center-left parties have held a comfortable majority in the EU’s principal institutions, including the European Parliament (EP), European Council, and European Commission.

However, this era could come to an end with the next EP elections in May 2019, following waning support for mainstream parties, rising populists on both the radical right and left, and emerging new political players.

If the existing power balance changes, a complex constellation of forces could develop with more ad hoc coalitions across traditional party divides. While this might detract from the parliament’s legislative efficiency, a more open decisionmaking process might have a positive effect on public interest in democracy at the EU level. However, if the populist parties gain enough power to block crucial decisions, all the other parties will have to pull together to keep the EU functioning. If they don’t, member governments will start bypassing parliament by doing intergovernmental deals.

A UNIQUE BUT FLAWED EXPERIMENT IN TRANSNATIONAL REPRESENTATIVE DEMOCRACY

The EP is the world’s only transnational parliament that is directly elected. It has powers over important decisions such as how public money is spent through the EU’s common budget and how the single market is regulated. However, parliamentary democracy at the EU level has long suffered from a structural deficit.

While national governments have given the EP power over far-reaching legislative and budget decisions, the national political elites have been unwilling to create a pan-European democratic space. European parliamentarians are elected from national lists, according to each country’s election laws, and national political parties have kept an iron grip on the electoral process. Thus, EP elections have more resembled twenty-eight national elections than transnational contests.

Stefan Lehne

Lehne is a visiting scholar at Carnegie Europe in Brussels, where his research focuses on the post–Lisbon Treaty development of the European Union’s foreign policy, with a specific focus on relations between the EU and member states.

@STEFANLEHNE

  • In the EP, national parties group themselves into party families. The political composition has corresponded roughly to the left-right ideological spectrum found in most member states until recently. The center-right European People’s Party (EPP, 219 MEPs) includes all the Christian Democrat and conservative parties (except the UK Conservatives, which pulled out in 2009).
  • The center-left is covered by the Progressive Alliance of Socialists and Democrats (S&D, 189 MEPs), while the smaller mainstream parties are grouped under the European Conservatives and Reformists (ECR, 71 MEPs), the Alliance of Liberals and Democrats for Europe (ALDE, 68 MEPs), the European United Left/Nordic Green Left (GUE/NGL, 52 MEPs), and the European Greens/European Free Alliance (Greens, 51 MEPs).
  • Apart from the ECR, which contains several anti-EU parties, these groups are united by their overall support for European integration (although the EPP includes Hungary’s Fidesz, which has turned anti-EU in recent years). The far-right parties are divided among several party groups: the ECR, Europe of Freedom and Direct Democracy (EFDD, 45 MEPs), and Europe of Nations and Freedom (ENF, 35 MEPs).

Beyond the left/right dimension, the EP is divided into promoters and skeptics of European integration. Some parliamentarians (usually on the right) are pro-European because they consider the EU an important force for liberalizing the European economy.

Others (mostly on the left) see it as an essential shield to protect European social standards against the negative consequences of globalization. And then there are both left-wing and right-wing groups that are critical of the EU’s supranational powers or nostalgic for the protective role of the sovereign nation-state. The austerity policies that resulted from fiscal discipline measures taken at the EU level during the last financial crisis have reinforced this tendency.

When it comes to substantive decisions, the EP has never had consolidated coalitions with high levels of party discipline. Rather, MEPs join ad hoc alliances on different issues according to party and national and personal preferences. But on running the parliament’s business and the sharing of influential roles, the Christian and Social Democrats have always called the shots.

As more and more anti-EU MEPs have been elected over the past fifteen years, the pro-European mainstream has closed ranks. Nathalie Brack, author of an in-depth study on populists in parliament, explains how the big parties have reduced the maneuvering space of individuals and small groups of parliamentarians and channeled power to the large party groups.

These party groups wield substantial power in EU decisionmaking and lawmaking, but have hardly any visibility or presence in the member states. The lack of transnational parties at the EU level is not a bug in the system but rather a feature of it. National political elites have little incentive to give up some of their power, and this is largely the root of the EP’s weaknesses in legitimacy. For most national parties, the question of who will sit in the next national government will always come first. They consider EP races as second-order elections, so they commit far less time and money to them than to national ones. As a result, voters’ choices are determined primarily by feelings about their current national governments rather than by the performances of the EU or individual MEPs.

Heather Grabbe

Heather Grabbe is the director of the Open Society European Policy Institute.

  • Many EU parliamentarians play prominent roles in the legislative process and often have greater influence than most of their counterparts in national parliaments. But the legislative process has become complex, technocratic, and opaque, particularly because of the reliance on nonpublic negotiations through trilogues.
  • 1 Consequently, the EP attracts little attention among the media in member states. Political careers are made at the national level. Decisions about who appears on the party lists are motivated primarily by domestic considerations.
  • Two key elements for genuine parliamentary democracy at the EU level are missing: first, it is almost impossible for voters to assess the performance of individual MEPs, and, second, there has been no change in regime, as the center-right/center-left Grand Coalition has long dominated the EP. The absence of these elements makes it difficult to explain to the public why EP elections matter. Voter turnout has therefore declined from 62 percent in the first elections in 1979 to 42.6 percent in 2014.

TRANSNATIONAL LISTS AND THE SPITZENKANDIDATEN HAVE NOT REVIVED INTEREST

There have been various attempts to make the European elections more relevant. The most prominent proposal, first presented in 2011, aimed to introduce transnational lists, whereby a number of seats would be reserved for a special electoral district covering all of the EU. The idea was to break the national parties’ grip on the composition of the parliament, but it ran into fierce opposition and repeatedly failed to obtain majority support.

Somewhat more successful was the parliament’s initiative to link its elections with the decision on who should be the next president of the European Commission. Prior to the 2014 elections, all the major party groups agreed to designate Spitzenkandidaten (“top candidates” in German), with the understanding that the candidate of the most successful party group in the elections would then become the commission’s president. Given the key role of the commission in shaping what the EU does, electing its president would give the voter a real say on the union’s future.

The publication is not an editorial. It reflects solely the point of view and argumentation of the author. The publication is presented in the presentation. Start in the previous issue. The original is available at:  carnegieeurope.eu

GEOMETR.IT

1. Mołdawia: daleko od uczciwości

in Crisis 2019 · Moldova 2019 · Nation 2019 · PL · Politics 2019 39 views / 6 comments

Moldova 

GEOMETR.IT  psz.pl

* “W polityce trzeba umieć czekać. Kto lepiej czeka, ten wygrywa.” Ryszard Kapuściński

  • W ostatnim sondażu przed niedzielnymi wyborami parlamentarnymi w Mołdawii (24.02.2019) na największe poparcie może liczyć Partia Socjalistów Republiki Mołdawii (PSRM), na którą chce głosować 26% Mołdawian.
  • Na drugim miejscu plasuje się natomiast centrolewicowa Demokratyczna Partia Mołdawii (PDM) z 19,4% natomiast trzeci wynik uzyskałaby prawicowa koalicja „Teraz” (ACUM) z 16,4%.

Do mołdawskiego parlamentu dostałyby się także nacjonalistyczna i Partia Șora z poparciem 7,5%, zaś tuż pod wynoszącym 4% progiem wyborczym znajduje się Partia Komunistów Republiki Mołdawii (PCRM).

Tegoroczna kampania wyborcza w Mołdawii nie różniła się zasadniczo od tych prowadzonych w ubiegłych latach, dlatego jeszcze przed głosowaniem jego uczciwość została zakwestionowana przez niezależne instytucje. Swój raport na ten temat opublikowała między innymi „Koalicja na rzecz Wolnych i Uczciwych Wyborów” (CALC), w skład której weszły najważniejsze mołdawskie organizacje pozarządowe. W dokumencie czytamy więc, że kampania wyborcza nie zapewniła równych szans wszystkim grupom społecznym, ograniczając im możliwość głosowania, a także korumpując wyborców i używając do celów politycznych administracji państwowej.

Chodzi przy tym głównie o zmianę „zasad gry”, polegającą na niedawnej nowelizacji kodeksu wyborczego, uchwalonej w dużym pośpiechu. i bardzo nieprzejrzystej dla zwykłych obywateli. Zmiany uderzają zwłaszcza w Mołdawian pracujących poza granicami kraju (prawie milion obywateli), którzy mimo posiadania ważnych dowodów osobistych lub paszportów nie będą mogli wziąć udziału w głosowaniu.

  • Błędy w rejestrach wyborców dotyczą również osób wciąż mieszkających w Mołdawii. Obserwatorzy CALC zwracają uwagę głównie na obecność na listach osób, które zmarły, na błędy w adresach zamieszkania wyborców oraz na nieprzejrzystość spisów obywateli w związku z brakiem kolejności alfabetycznej.
  • Dodatkowo – wbrew zaleceniom Komisji Weneckiej i Unii Europejskiej –  wybory odbędą się po raz pierwszy w systemie mieszanym i 101 posłów zostanie wybranych w okręgach jednomandatowych, zaś 50 pozostałych w systemie proporcjonalnym.
  • Ponadto sojusz organizacji pozarządowych dostrzega brak równowagi w mediach, jednoznacznie opowiadających się po jednej ze stron sporu politycznego. Większość stacji telewizyjnych przedstawia więc określonych kandydatów jedynie w pozytywnym kontekście, natomiast pozostali są pokazywani wyłącznie w negatywny sposób.
  • Jednocześnie przekaz medialny zdominowany jest przez PDM i PSRM, stąd pozostałe ugrupowania albo w ogóle nie mogą liczyć na czas antenowy, albo prezentuje się jedynie krytyczne uwagi pod ich adresem. Zarówno w telewizji, jak i w internecie kampania wyborcza jest relacjonowana w sposób tendencyjny, dlatego kandydaci najczęściej nie mogą odpowiadać na stawiane im zarzuty.

Niespotykaną dotychczas skalę miały przybrać przypadki korumpowania wyborców oraz wykorzystywania państwowej administracji do bieżącej kampanii wyborczej. W tym ostatnim procederze uczestniczy głównie rządząca PDM, pod adresem której wysuwane są zarzuty zaganiania urzędników na jej wiece, czy też wywierania presji na lokalne przedsiębiorstwa, aby wsparły one partię kontrowersyjnego oligarchy Vlada Plahotniuca.

Na początku tygodnia pod siedzibą Centralnej Komisji Wyborczej manifestowali zresztą politycy PSRM, którzy oskarżyli jej kierownictwo o próbę wykluczenia ich z wyborów oraz utrudnianie prowadzenia kampanii. Natomiast Komisja wyborcza zarzucała wcześniej socjalistom, że mogą oni liczyć na nieformalne poparcie prezydenta Igora Dodona, czyli swojego wieloletniego przewodniczącego.

Z danych ujawnionych przez jeden z portali śledczych wynika zresztą, że to właśnie demokraci mogą liczyć na największą liczbę darczyńców w całym kraju, a ich liczba przekroczyła już tysiąc osób dokonujących regularnych wpłat.

Ogółem PDM otrzymało od swoich zwolenników blisko 5,6 miliona lejów, zaś według ustaleń witryny „Rise Moldova” większość z Mołdawian wspierających finansowo te ugrupowanie pracuje w administracji publicznej lub w państwowych przedsiębiorstwach. Pod presją związaną z podobnymi oskarżeniami ugiął się w końcu premier Pavel Filip, który zapowiedział uruchomienie specjalnej infolinii do zgłaszania przypadków naruszeń wyborczych, jednak będzie ona dotyczyła jedynie incydentów do jakich może dojść w dniu samego głosowania.

Demokraci rozdają, socjaliści krytykują

Krytycy obecnych mołdawskich władz zauważają, że inną formą wykorzystywania państwa do celów partyjnych jest przekupywanie wyborców. W ostatnich miesiącach PDM sprawiła obywatelom wiele kosztownych dla budżetu „prezentów”, uwzględniając zwłaszcza potrzeby blisko 700 tysięcy mołdawskich emerytów. Otrzymali więc oni blisko 10% podwyżki swoich uposażeń, natomiast osoby otrzymujące świadczenia poniżej minimum egzystencji będą mogły liczyć na coroczne wyrównanie.

Ponadto przeprowadzono reformę płacową, polegającą na zwiększeniu wynagrodzeń ponad 150 z 200 tysięcy pracowników sektora publicznego, w tym głównie tych zatrudnionych w służbie zdrowia, placówkach edukacyjnych, czy w pomocy społecznej. Warto przy tym podkreślić, że prawie 26 tysięcy osób otrzymywało dotychczas wynagrodzenie poniżej minimum socjalnego.

Kampania wyborcza demokratów opiera się więc głównie na propagandzie sukcesu, zaś jej główną twarzą jest wspomniany Plahotniuc. Oligarcha zwany najpotężniejszym człowiekiem w Mołdawii jeszcze kilka lat temu unikał publicznych wystąpień, choć był już posłem i przewodniczącym własnej partii, a także właścicielem wielu gazet, portali oraz stacji telewizyjnych i radiowych.

  • W ciągu ostatnich kilkunastu miesięcy znacząco zmienił swoje nastawienie i stara się być obecny dosłownie wszędzie. Jego ugrupowanie w trakcie kampanii chwaliło się natomiast głównie walką z korupcją, uszczelnieniem systemu podatkowego, zwiększeniem wpływów do budżetu oraz wspomnianymi podwyżkami płac w sektorach publicznym i prywatnym, zapowiadając jednocześnie kontynuację reform mających na celu poprawę sytuacji materialnej przeciętnych Mołdawian.
  • Socjaliści zwracają z kolei uwagę na liczne afery korupcyjne z udziałem polityków pro-europejskiej koalicji rządowej. Wciąż w Mołdawii wraca się więc wspomnieniami do 2015 roku, kiedy dokonano „kradzieży stulecia” polegającej na wyprowadzeniu z systemu bankowego tego kraju blisko miliarda dolarów. Afera ta zakończyła karierę polityczną byłego premiera Vlada Filata, pełniącego wówczas funkcję przewodniczącego koalicyjnej Liberalno-Demokratycznej Partii Mołdawii (PLDM).
  • Został on skazany na dziewięć lat więzienia. Sprawa ta spowodowała znaczący spadek poparcia dla ugrupowań tworzących obecną koalicję rządową, a w przypadku PLDM i Europejskiej Partii Ludowej Mołdawii (PPEM) do ich faktycznego rozpadu. Samo PDM nie miało natomiast oporów, aby jako swoich kandydatów przedstawić między innymi osoby oskarżane o konflikt interesów, fałszywe oświadczenia majątkowe, czy legitymowanie się fałszywym dyplomem ukończenia studiów.

Publikacja nie jest redakcyjna. Odzwiercie dla towyłącznie punkt widzenia i argumentację autora. Publikacja zostałaza prezentowana w prezentacji. Zacznij od poprzedniego wydania. Oryginał jest dostępny pod adresem: psz.pl

GEOMETR.IT

1. Eurodämmerung und Illusionen

in Conflicts 2019 · Europe 2019 · NATO 2019 · Politics 2019 · The Best 2019 51 views / 8 comments

Europe

GEOMETR.IT  ipg-journal.de

* «Menschen werden schlecht und schuldig, weil sie reden und handeln, ohne die Folgen ihrer Worte und Taten vorauszusehen.» Franz Kafka

Sie haben vor kurzem Ihr neues Buch veröffentlicht: „Plattform Europa. Warum wir schlecht über die EU reden und wie wir den Nationalismus mit einem neuen digitalen Netzwerk überwinden können“. Warum ist der Leumund der Europäischen Union so schlecht?

Die öffentliche Debatte über Europa war in den letzten Jahren in einem Teufelskreis aus Krise, News und Nationalismus gefangen. Krisen waren in den letzten Jahren in Europa immer Konflikte zwischen einzelnen oder verschiedenen Mitgliedsstaaten, also eigentlich innereuropäische Konflikte, keine Konflikte von Europa nach außen.

Und Konflikte an sich sind ein Nachrichtenwert. Wenn es Konflikte gibt, dann berichten die Medien gerne darüber. Eine Korrespondentin von Sky News Italien hat einmal gesagt: If it bleeds it leads – über die Berichterstattung aus Brüssel, wohlgemerkt, nicht über Berichterstattung allgemein. Also, um überhaupt ein Interesse an europäischer Politik zu erzeugen, muss Konflikt drin sein.

Und diese Konflikte befördern den Rückgriff aufs Nationale?

Die Berichterstattung gerade über diese Konflikte brachte immer auch eine Form der Kulturalisierung mit sich. Es wurde nicht nur allein über Sachfragen wie Kreditprogramme oder die Verteilung von Flüchtlingen gesprochen, es wurden auch immer Auf- und Abwertungen unter den Nationen vorgenommen. Wir kennen noch die Stereotype über Griechenland oder andere südeuropäische Länder aus der Euro-Krise.

  • In der Migrationsdebatte hat sich dieser Diskurs dahingehend erneuert, dass manche Länder nicht solidarisch genug waren oder Deutschland eine Form von Moralisierung vorgeworfen wurde. Konflikte über Sachfragen wurden also immer sehr stark über nationale Stereotype begründet.
  • In den Befragungen des Euro-Barometers lässt sich klar erkennen, dass in den betroffenen Ländern wie Griechenland, Portugal und Spanien in der Zeit der Krisendiskurse das Nationalbewusstsein, die Verbundenheit mit der Nation zu- und die Verbundenheit mit der EU abgenommen hat. Das gleiche haben wir noch einmal in der Migrationsdebatte mit den VisegradStaaten gesehen.

Trotzdem argumentieren Sie, das Internet sei für die europäische Demokratie wie gemacht. Warum?

Das Internet ist ein grenzenloser Kommunikationsraum. Wir haben vor dem Internet Medien gehabt wie die Zeitungen und das Radio, die immer sehr stark an nationale Grenzen und nationale Öffentlichkeiten gebunden waren. Mit dem Internet haben wir jetzt zum ersten Mal einen Kommunikationsraum, der wirklich völlig unabhängig von nationalen Grenzen funktionieren kann. Das Internet bringt ob der eigenen Struktur und Technologie gute Voraussetzungen für eine Form der transnationalen Kommunikation mit.

  • Es gab ja schon immer das Argument: Europa braucht eine Öffentlichkeit und ein europäisches Medium. Es gab entsprechende Versuche in den klassischen Medien, beispielsweise Euronews oder Arte. Das hat alles nie so richtig funktioniert. Aber im digitalen Raum hat man meines Erachtens bisher nie einen vergleichbaren Versuch gewagt.
  • Gibt es dafür Vorbilder? Am weitesten gediehen ist ja bisher die globale Vernetzung der Rechtspopulisten…

Ja. Ich würde sogar argumentieren, dass die Akteure, die am ehesten so etwas wie eine europäische Öffentlichkeit bisher erzeugt haben, rechtspopulistische Akteure sind. Ausnahmen sind noch einige zivilgesellschaftliche Akteure bei einzelnen Themen. Wir haben eine große Mobilisierung gegen TTIP gesehen. Wir sehen auch eine große europäische Mobilisierung derzeit zur EU-Urheberrechtsreform. Wenn Interessengruppen zu spezifischen Themen mobilisieren wollen, dann schaffen sie es in Europa auch. Aber der Rechtspopulismus hat das eben auch geschafft – und noch dazu in einem hohen Maße.

Man hat das bei der Debatte um den UN-Migrationspakt gesehen. Da ist im Grunde eine kommunikative Welle durch verschiedene europäische Länder geschwappt, ausgehend von Österreich, wo in rechtspopulistischen Alternativ-Medien sehr stark gegen den UN-Migrationspakt getrommelt wurde. Und das ist später über die rechtspopulistischen Medien in Deutschland auch in den Mainstream gekommen. Die europäischen Rechtspopulisten kommen einer europäischen Öffentlichkeit manchmal schon sehr nahe. Sie nutzen die digitalen Kommunikationsstrukturen am effizientesten zu ihrem Vorteil und für ihre Strategien.

Wie sieht es bei den traditionellen Parteien und Institutionen aus?

Man sieht einen deutlichen Unterschied zu etablierten und institutionellen Akteuren wie den traditionellen Parteien. Die haben bislang das Internet eher stiefmütterlich behandelt; das war zum Teil ein lästiger Zusatzkanal für die Kommunikation, man hat sich immer sehr stark auf die klassischen Medien bezogen, wo man auch einen institutionellen Zugang hatte, man denke nur an die Bundespressekonferenz. Man sieht auch auf europäischer Ebene, dass die etablierten Akteure das ein bisschen verschlafen haben, inklusive der europäischen Institutionen. Die Rechtspopulisten sind da weiter.

Ist eine der Wurzeln des aufstrebenden Nationalismus in Europa tatsächlich schlicht und ergreifend die schlechte Kommunikation?

Ich würde eher sagen: Kritik und Unbehagen gegenüber den europäischen Institutionen entsteht auch dadurch, dass wir keinen europäischen Kommunikationsraum haben. Es ist in der Praxis nicht einfach, sich an die europäischen Institutionen zu wenden, was mit Hilfe von digitaler Technologie mittlerweile sehr viel einfacher sein könnte. Aber diese Potenziale werden wenig genutzt.

  • Das ist ein Grund dafür, dass das Unbehagen gegenüber den europäischen Institutionen relativ groß ist, weil die EU etwas sehr Abstraktes für die meisten ist. Man hat auch nie ernsthaft versucht, die geografische Distanz mit den digitalen Möglichkeiten der Kommunikation zu überwinden. Das ist ein Versäumnis.

Kritik und Unbehagen gegenüber den europäischen Institutionen entsteht auch dadurch, dass wir keinen europäischen Kommunikationsraum haben.

Und auf der anderen Seite haben dann eben die Rechtspopulisten die kommunikativen Möglichkeiten, die es mittlerweile gibt, sehr geschickt genutzt. Im digitalen Raum, den sie stark besetzt haben, verbreiten sie ihre Narrative, die gegen die EU-Institutionen gerichtet sind, sehr effektiv. Da fehlt es an positiven Gegennarrativen, die eher pro-europäischer Natur sind.

Eines der zentralen Legitimationsdefizite der EU rührt aus der sehr marktkonformen Wirtschafts- und Sozialpolitik. Was kann die Schaffung einer digitalen europäischen Öffentlichkeit auf solchen Feldern tatsächlich bewirken – über eine bessere PR hinaus?

Es geht mir überhaupt nicht um PR. Es geht auch nicht darum, so etwas wie einen europäischen Staatsfunk oder ähnliches herzustellen. Es geht stattdessen darum, einen europäischen Kommunikationsraum herzustellen. Das bedeutet dann auch, dass es für Kritik an europäischer Politik, etwa an einer mangelnden sozialen Dimension der Europäischen Union, überhaupt einen Raum gibt. Wenn man Öffentlichkeit im Sinne von Habermas definiert, dann ist Öffentlichkeit ja zunächst einmal ein Raum, in dem politische Willensbildung stattfindet, Machtausübung kontrolliert, aber auch legitimiert wird. Erst einmal sollen ein europäischer Diskurs und eine Willensbildung stattfinden. Dann kommt es auch zu einer Kontrolle von politischen Entscheidungen, aber eben auch zu einer Legitimation.

Heute kann die Legitimation europäischer Entscheidungen durchaus in nationalen Öffentlichkeiten in Frage gestellt werden. Ein Beispiel ist Viktor Orbáns Nichtbeachtung der Entscheidungen  des EuGHs zur Verteilung von Flüchtlingen in Europa. Die europäischen Institutionen haben keine Möglichkeit, in der ungarischen Öffentlichkeit mitzudiskutieren.

Wenn man dieses Konzept von Öffentlichkeit so versteht, wie Habermas es versteht, dann ist es für alle Akteure – die Bürgerinnen und Bürger, aber auch die Institutionen und die Ausführenden von politischer Macht – essentiell, dass wir diesen europäischen Kommunikationsraum haben. Ich glaube nicht, dass wir ohne europäischen Kommunikationsraum jemals eine wirkliche europäische Demokratie schaffen können.

Ist das nicht erneut ein Projekt, das vorrangig die urbanen, gut ausgebildeten, sehr mobilen Schichten anspricht? Damit könnte die aktuell vieldiskutierte Spaltung zwischen diesen privilegierten Gruppen und den Teilen der Bevölkerung, die sich eher abgehängt fühlen, noch intensiviert werden. Wie kann man sicherstellen, dass gerade diejenigen, die sich als Verlierer der europäischen Integration sehen, tatsächlich teilnehmen und ihre Möglichkeiten nutzen?

Mein Vorschlag ist, dass man alle Europäerinnen und Europäer in die Entwicklung einer solchen Plattform einbindet. So entwickelt auch die Tech-Branche neue Produkte. Das ist ein Gegenmodell zur Entstehung der Europäischen Union, die sehr stark top down entwickelt wurde. Ich würde so vorgehen, dass man zunächst die potenziellen Nutzer fragt, was sie auf einer solchen Plattform gerne an Inhalten und Funktionen haben möchte, damit sie sie auch nutzen würde.

   Die Veröffentlichung ist kein Leitartikel. Es spiegelt ausschließlich den Standpunkt und die Argumentation des Autors wider. Die Publikation wird in der Präsentation vorgestellt. Beginnen Sie in der vorherigen Ausgabe. Das Original ist verfügbar unter: ipg-journal.de

GEOMETR.IT

United States of Europe FAILED

in Germany 2019 · Nation 2019 · Politics 2019 · Skepticism 2019 · Verhofstadt 2019 · YOUTUBE 2019 37 views / 5 comments

Europe

GEOMETR.IT  Morgoth’s Review

* You have enemies? Good. That means you’ve stood up for something, sometime in your life. Winston Churchill

European security currently rests essentially on the NATO alliance and the principle of mutual defence, and on cooperation between national intelligence services working to prevent violence against people and national assets. But in an era when threats come from domestic extremists as well as hostile state and non-state actors seeking to undermine democratic institutions, this is not enough.

  • In recent years, intelligence sharing has stymied countless terrorist plots by Islamist extremists and far-right groups. But failures to share intelligence across borders have also resulted in horrendous attacks in Brussels, Manchester, and other cities.

Belatedly, European security services have also begun to focus on the threat that Russia poses to liberal democracy.

Over the course of recent election cycles, the Kremlin has proved successful at compromising democratic processes and polluting public discourse. Making matters worse, the rise of far-right populists in key countries is undermining the security apparatus needed to counter Russian aggression. Intelligence sharing requires mutual trust, but the alliances that once provided the basis for trust are under increasing strain.

This is evident across Europe. In Germany, the former head of intelligence recently suggested to Bild that Austria’s intelligence services cannot be trusted so long as the right-wing Freedom Party of Austria (FPÖ) is a governing coalition partner. After all, in February, the FPÖ interior minister made the extraordinary decision to order a police raid on Austria’s main domestic intelligence agency, removing files and sensitive information.

Guy Verhofstadt, on behalf of the ALDE Group . – Mr President, well Prime Minister, as per Jean-Claude Juncker, my start as Prime Minister was also in Finland. You remember that my first Summit was in Tampere. I remember two things from Tampere in 1999: first of all, the reindeer on the menu for the Summit, and secondly that we decided there to have a common European migration and asylum policy. We are still struggling with the Member States to have one.

I am pleased that in your intervention, you started with Santeri Alkio who said – and I have a quote from him, it was Nils who helped me naturally, as he is from Finland – ‘the people’s idea of the League of Nations should be urgently taken by Europe to build a United States of Europe’. Whether it was in the 1920s or the 1930s, I don’t know. It was in the 1920s. It is a fantastic project that needs to be built, and certainly in your intervention, and I want to take three points that in my opinion are necessary for that.

  • First of all, on the eurozone and the governance of the eurozone. I agree with you, we don’t need a reform of the eurozone to replace the homework that Member States have to do with new instruments. They have to do their homework. That’s not at stake. What is at stake is that a single currency, at world level, needs fiscal capacity; needs, based on the official capacity, euro safe assets to be used at world level in order to have more harmonious growth inside the eurozone and an instrument against what we call ‘asymmetric shocks’. All this cannot be done through the homework of the Member States alone. There is something common that needs to be tackled. So I agree with you, but the one doesn’t contradict the other, in my opinion.
  • My second point is on the single market. You said ‘yes, we have the best single market in the world’. I will rectify it a little bit. We could maybe have the best single market in the world when we also have a single market in the markets of the future – digital, energy, capital. I think there is one good solution: create one regulator at European level and, automatically, we shall see the emerging single digital, energy and capital markets.
  • My third point is on defence. I think the biggest waste of money for the moment in the European Union is the lack and the non-existence of a real European Defence Union. We are spending half the amount of the Americans on military. We have a budget in Europe on military that is three times bigger than the Russians’ budget, but we are not capable, I think, to do our defence alone and that’s because we have 28 times duplication and that’s why I hope, also, that the European Defence Union will be one of the key priorities of the Finnish Presidency.

YOUTUBE:On  the other side of the EU . ‘the people’s idea of the League of Nations should be urgently taken by Europe to build a United States of Europe’.

The publication is not an editorial. It reflects solely the point of view and argumentation of the author. The publication is presented in the presentation. Start in the previous issue. The original is available at:  Morgoth’s Review

GEOMETR.IT

Polska jest PSEUDOdemokracją

in Nation 2019 · PL · Politics 2019 · Polska 2019 · Skepticism 2019 · YOUTUBE 2019 44 views / 6 comments

Polska 

GEOMETR.IT  wRealu24.pl

* “Człowiek nie jest bogaty tym, co posiada, lecz tym, bez czego z godnością może się obejść.” Immanuel Kan

Na tak postawione pytanie jest tylko jedna odpowiedź. Wszyscy uczestnicy sceny politycznej. Czy usytuowani są po prawicy, czy po lewicy lub w centrum, wszyscy jak jeden mąż nienawidzą wolności słowa. W Polsce, jak wiemy, konstytucja „gwarantuje” obywatelom wolność słowa w artykule:

  • 54 punkt 1. Każdemu zapewnia się wolność wyrażania swoich poglądów oraz pozyskiwania i rozpowszechniania informacji.

Punkt 2 owej konstytucji przeczy, punktowi 1., gdyż stanowi:

  • Art. 54 punkt 2. Cenzura prewencyjna środków społecznego przekazu oraz koncesjonowanie prasy są zakazane. Ustawa może wprowadzić obowiązek uprzedniego uzyskania koncesji na prowadzenie stacji radiowej lub telewizyjnej.

Jeżeli w punkcie 1 każdemu zapewnia się wolność… etc., to, dlaczego w punkcie 2 dopuszcza się koncesjonowanie? Gdzie tu logika. Poza tym zwróć Szanowny Czytelniku uwagę, że zabrania się tylko cenzury prewencyjnej, a nie wszelkiej. Na tej podstawie sądy nakazują w sprawach cywilnych różnego rodzaju ingerencje cenzorskie. Tymczasem – jak zapis o wolności słowa brzmi w konstytucji USA?

  • Jest to poprawka 1. Uchwalona 15 grudnia 1791 roku i stwierdza – Kongres nie ustanowi ustaw wprowadzających religię lub zabraniających wykonywania praktyk religijnych, ani ustaw ograniczających wolność słowa lub prasy lub naruszających prawo do pokojowych zgromadzeń i wnoszenia do rządu petycji o naprawienie krzywd.

Jak więc widać, można zgrabnie i bez oszustw. Kiedy porównasz Szanowny Czytelniku oba zapisy, to zrozumiesz, na czym polega demokracja amerykańska, a na czym polega demokracja polska. Demokracja polska jest pseudodemokracją, która ma mamić społeczeństwo i stwarzać równocześnie możliwość – tym, którzy przechwycili środki terroru państwowego – skutecznego ciemiężenia obywateli.

  • Artykuł 54 jest zwyczajnym ograniczeniem wolności słowa, ale napisanym tak, aby – dla osoby nieobytej z logiką prawa – wydawał się gwarancją wolności. Naprawdę punkt drugi likwiduje wolność słowa i poddaje go całkowitej kontroli aktualnej sitwy politycznej. Pamiętasz, Szanowny Czytelniku walkę o TVTRWAM?
  • Właśnie dzięki artykułowi 54 punkt 2. można było skutecznie blokować możliwość przyznania koncesji. Dziś, gdyby J. Kaczyński rzeczywiście chciał prawdziwej wolności słowa, wprowadziłby poprawkę do artykułu 54 punktu 2 konstytucji w brzmieniu, np. – Wszelka cenzura środków społecznego przekazu w czasie pokoju jest zakazana. Wszelkie koncesjonowanie prasy, radia, telewizji i innych środków przekazu jest zabronione.

Oczywiście nie ma co marzyć o takiej sytuacji. Wręcz przeciwnie, wolność słowa ciągle ulega w RP ograniczeniu. Oto w kodeksie karnym znajdziemy artykuły, które w sposób szczególny mają ograniczać wolność słowa i są w całkowitej sprzeczności z – i tak ułomnym – artykułem 54 konstytucji. Mamy więc artykuły 133, 135 paragraf 2, 212, 216, 226, 255, 256, 257, są też artykuły pozakodeksowe naruszające wolność słowa. Jak więc widać, ustawodawcy – czyli zgromadzenie kobiet i mężczyzn na ulicy Wiejskiej – lekko traktują sobie artykuł 54 punkt 1. Konstytucji, uważając słusznie, że konstytucyjny zapis o wolności słowa jest tylko sloganem, który stosuje się, aby zagranica dopuściła do międzynarodowego koryta przedstawicieli danej kliki. Wolność słowa jest więc rodzajem alibi.

W rzeczywistości wolność słowa w Polsce nie istnieje. Nie można nazwać wolnością słowa sytuacji, gdy mówi się oczywistości i nie ponosi się za to konsekwencji. Wolność słowa sprawdza się wówczas, gdy dochodzimy do tematów drażliwych. Tematów naruszających ogólne status quo, czy też szkodzących danej grupie interesów lub podważających mniemania określonych grup społecznych lub też demaskujących prawdziwe cele danych zbiorowości.

  • Wówczas, jeżeli usiłuje się uruchamiać aparat represji i terroru państwowego, mamy widomy dowód, iż wolność słowa jest iluzją. Wrogowie wolności słowa w swojej bezbrzeżnej głupocie sądzą, iż terroryzując społeczeństwo narzucą swoją prawdę. Specjalistami w takim działaniu są oczywiście socjaliści wszelkiej maści. Ponieważ zdają sobie sprawę, że ich doktryna jest oparta na wierutnym kłamstwie i wykorzystaniu emocji, bardzo boją się prawdy.
  • W Europie mają dość łatwo. Europa, wbrew buńczucznym wypowiedziom, nie jest kontynentem wolności i demokracji. Greckie pojęcie autonomii jednostki i jej wolności zostało szybko w Europie zmiażdżone przez oligarchiczny system rzymski. Szczególnym złem, które Europie wyrządził oligarchiczny system rzymski jest hipokryzja społeczna. Rzym, jak wiemy, był republiką, w której tak naprawdę władzę sprawował satrapa cesarz.
  • Senat był wyłącznie dekoracją. Równość obywateli Rzymu polegała na tym, że każdy z nich mógł łatwo z wolnego obywatela, za sprawą kaprysu cesarza lub jego zauszników, stać się – niewolnikiem. Niewolniczy system rzymski za sprawą ideologii przybyłej z Północnej Afryki przekształcił się w system feudalny, czyli każdy stał się niewolnikiem, gdyż każdy był czyimś wasalem. Król był wasalem papieża, jako zastępcy Boga na ziemi.
  • Dopiero pod koniec XVIII wieku system ten upadł, by przepoczwarzyć się w Europie w swoistą hybrydę pseudo wolności. Owo poczucie pseudo wolności generowało liczne konflikty, które dały w efekcie dwie wojny światowe i dalsze konflikty. Jednak Europejczycy nadal nie zrozumieli, że początkiem wszelkiego zła jest europejski brak wolności słowa.

W USA zrozumiano, że wszelka ekspresja polityczna jest lepsza niż konflikt zbrojny. Dlatego w Ameryce strzeże się wolności słowa, jako bezpiecznika chroniącego przed przeradzaniem się konfliktów społecznych w starcie zbrojne. Socjaliści w USA są bardzo z tej sytuacji niezadowoleni. Dlatego, podobnie jak prawo ludu do broni zwalczają na wszelkie sposoby, tak i wolność słowa chcieliby zniszczyć w ojczyźnie Marka Twaina. Do tego celu służą im dwa kałachy wymierzone w głowy demokratycznych Amerykanów. Pierwszy kałach, to poprawność polityczna.

Jest to sposób na bardzo przemyślne ubezwłasnowolnienia przeciwnika, poprzez narzucenie mu za pomocą niby neutralnych słów własnej, socjalistycznej, a więc antydemokratycznej ideologii. Socjaliści wrzeszczą – Nie mówimy na murzynów „murzyni”, tylko „Afroamerykanie”! Choć w rzeczywistości ludy negroidalne wywodzą się z Półwyspu Arabskiego, z którego migrowały do Afryki i wymordowawszy Pigmejów, prawdziwych Afrykańczyków, zaanektowały czarny kontynent. Socjalistom nie chodzi jednak o prawdę lub dobro murzynów, tylko chcą sterroryzować demokratycznych obywateli USA, nakazując im – wbrew zasadom własnego języka – nazywać kłamliwym neologizmem czarnych.

Oczywiście takich słów, które mają terroryzować obywateli jest w magazynku poprawności politycznej wiele. Jeżeli jednak jakiś Amerykanin nie poddaje się werbalnej przemocy socjalistów, wówczas usiłuje się go zamordować przy pomocy kałacha, który nazywa się – mowa nienawiści. Co to jest mowa nienawiści? To wszystko, co w danej chwili socjalista uzna, że będzie poręczne w terroryzowaniu obywateli.

Przykładowo, dziś nasza cywilizacja boryka się z ideologią islamską, która udaje religię. Socjaliści, którzy utracili swoje juczne zwierzęta, czyli proletariat, za pomocą, którego przechwytywali władzę absolutną w prymitywnych krajach, obecnie ciągle poszukują wierzchowców i osłów, które okulbaczone ich urojeniami, pozwolą im znów przypuścić szturm na wolne społeczeństwo.

  • Przez jakiś czas pokładali nadzieję w mniejszościach seksualnych, ale jak sama nazwa wskazuje – są to mniejszości. Postanowili więc użyć ideologii islamskiej, która w zakresie likwidacji wolności jednostki jest siostrzana z socjalizmem.
  • Dlatego każda krytyka islamu, każde odrzucenie tej ideologii ze względu na jej charakter wrogi jednostce i tym samym demokracji, jest piętnowane. Ponieważ tej ideologii ulegają głownie ludy prymitywne, krytykowanie tej ideologii jest nazywane rasizmem. Dlaczego socjaliści tak kochają islam?
  • Ponieważ jest to naturalne podglebie dla niewolnictwa. Socjalistom zaś, zawsze i wszędzie, chodzi o przywrócenie niewolnictwa, jako ustroju obejmującego całą naszą planetę.

Czy wolności słowa bronią więc konserwatyści? Oczywiście, że nie. Oni z kolei chcieliby ludzkość uwięzić w kokonie różnych zabobonów, przebrzmiałych sloganów i dawno skisłych autorytetów. Dla nich – jak i dla socjalistów – jednostka jest zagrożeniem, dlatego wolność słowa traktują jak niebezpieczne narzędzie. Z tego powodu dążą do utrzymania cenzury pod pretekstem ochrony: a to autorytetu, a to rodziny, a to dziatek, etc. Razem, więc z socjalistami skrycie knują, uważając, że lepiej już zgodzić się na nazywanie murzynów dziwacznym neologizmem „Afroamerykanie”, niż pozwolić, by jednostka miała prawo do wolności słowa.

W Europie sprawa wolności słowa jest już przegrana. Zarówno z powodu przeszłości niewolniczej i totalitarnej naszego kontynentu, jak i z powodu pogarszającego się w sposób zastraszający poziomu intelektualnego Europy. Jedyne miejsce, w którym wolność słowa jest i będzie obroniona, to USA. W Ameryce siły republikańskie zdają sobie sprawę, iż wolność słowa, tak jak prawo do indywidualnego posiadania broni są nieodzownymi filarami bytu republiki.

Czy USA może coś zrobić, by poprawić zakres wolności słowa, na przykład w takim kraju jak Polska? Bardzo dużo – wystarczy uświadomić tylko tutejszym klikom politycznym, że USA nie będzie strzegła i wspomagała wolności państwa, które jest wrogiem wolności słowa. Ameryka musi tylko chcieć użyć swych atutów.   

YOUTUBE: NIE MA W POLSCE WOLNOŚCI SŁOWA! W Europie sprawa wolności słowa jest już przegrana

                    

Publikacja nie jest redakcyjna. Odzwiercie dla towyłącznie punkt widzenia i argumentację autora. Publikacja zostałaza prezentowana w prezentacji. Zacznij od poprzedniego wydania. Oryginał jest dostępny pod adresem: wRealu24.pl

GEOMETR.IT

Go to Top