Author

GEOMETR.IT

GEOMETR.IT has 1983 articles published.

A new geopolitical reality in Moldova

in Danube 2019 · Elections 2019 · EN · Moldova 2019 · Nation 2019 · Politics 2019 5 views / 0 comments

Danube        Europe            World         Ex-USSR         Moldova       

GEOMETR.IT  ispionline.it

* “There comes a time when one must take a position that is neither safe, nor politic, nor popular, but he must take it because conscience tells him it is right.”  ― Martin Luther King

The new electoral cycle in Moldova will begin in February 2019. Unlike in previous elections, the voting set to take place on the 24th of February will create more preconditions for the changing of the existing status quo with regards to the breakaway region, known as the Transnistrian region. For the first time, after more than two decades of Moldova’s independence, the separatist region has obtained the chance to impact Moldovan politics from the inside through a democratically elected parliament.

The parliamentary elections will grant access for Transnistrian politicians to influence the Moldovan decision-making process. The main Moldovan political parties (Democratic Party, Socialist Party and the Electoral Bloc “Now”) may now register their candidates in the elections of behalf of Transnistria, as a way to increase their weight in the future legislative. The region will get representation in Moldova’s parliament due to the electoral reform of June 2017.

  • The latter switched the country from the proportional to mixed voting system, which mostly favours the oligarchy-linked, and pro-EU self-styled, Democratic Party and the Socialists. Conducted with lack of wide public and political consensus, the reform also harshly contradicted the commitments under the macro-financial assistance arrangement with the EU.
  • According to the new electoral circumstances, 50 out of 101 seats of the legislative are filled, as in the past, on the party lists basis. The remaining 51 are mandated and decided within the single-member constituencies, out of which two were designated to the separatist region. Forty-seven voting stations were set for the population of the region, including in the demilitarised zone, otherwise called Security Zone, for which the electoral body demanded to ensure security on voting day.
  • The direct election of the president in 2016, re-introduced after 18 years of presidents’ appointment by the legislative body, showed a very small participation of the region’s population – only 6.964 voters in the first round, and 16.728 in the second one.
  • This represents a tiny fraction of the region’s population (less than 8%) included in the electoral database of the constitutional authorities – 222.253 persons. Even with such little mobilisation, the voters from the breakaway region were still involved in irregularities, such as the organised transportation to the voting station during the 2016 presidential elections, by the team of the incumbent pro-Russian President Igor Dodon.
  • A larger scale of similar irregularities, triggered by the interest to elect the two Transnistrian delegates to the Moldovan legislative body, could favour electoral gains for the political forces that aspire to reset the relations with Moscow, hardly possible without serious (geo)political concessions.

The positive outcome of the elections for the Socialists and other pro-Russian politicians could serve as a catalyst for a new geopolitical reality in Moldova. Such a scenario would be even more probable if the region’s voters manage a more dynamic participation. There is a high probability that a government controlled by the Socialists would inspire another plan of ‘federalisation’ of the country.

According to the 2003 plan, the Transnistrian region should receive a special juridical status within a federalised Moldova, and a ‘veto power’ on the Moldovan foreign policy. The President Igor Dodon, whose Socialist Party disposes of substantial resources to win the elections, already openly expressed a willingness to find a political solution at any costs already in 2019-2020.

This could mean a resuscitation of the ‘federalisation’ idea, which was actively favoured by Dodon in the past. The president implied that a referendum for resolving the conflict could be called whether his political party (Socialists) takes over the reins of power or not. As for now, this clashes with the agenda of the Transnistrian de facto authorities that seek a full separation from Moldova and closer adhesion to Russia, invoking the results of the 2006 unrecognised referendum of the region.

However, it will take huge efforts to change these two solidified realities. On the one hand, the separatist region will need to operate within Moldova-EU trade liberalisation arrangements, which are economically beneficial to Transnistria. Given that at least 1/3 of the Transnistrian exports go to the EU, the region accepted to gradually align with a set of EU norms. Russia presented no objection to the transposition of various EU’s trade-related principles by Transnistria starting from 2016 – though it did object against the Moldovan constitutional authorities when they signed the Association Agreement with EU in 2013, which applied various trade restrictions on Moldovan imports.

  • On the other hand, the breakaway region should learn to adjust by taking into account the current political and security dynamics of Ukraine.
  • The anti-corruption reforms and the security preventive measures of Moldova’s neighbour put the region’s population and business under some constraints.
  • Concomitantly, the anti-corruption policies in place since 2015-16 in the Odessa region, which borders with Moldova’s breakaway region, affected illegal operations, mainly smuggling, favourable to the local oligarchic regime, controlled by ‘Sheriff Holding’.
  • Joint Moldovan and Ukrainian attempts to set common checkpoints on the Transnistrian segment starting from 2017, and with EU assistance, can further limit the region’s illegal practices. However, the poor control of the borders and the trade flows to the region, and the perpetuation of corruption in customs service of Ukraine and Moldova, continue to enable large scale smuggling with the participation of Transnistrian region, accounting for approximately half a million Euro in 2016 alone.

Though the conflict settlement is said to have made “a real, tangible progress” according to the new OSCE presidency undertaken by Slovakia, there is limited hope for the reintegration of the country without withdrawing the illegally stationed Russian forces from the separatist region.

If in the aftermath of elections, the pro-Russian forces succeed in dominating institutions of power, with the support of the Transnistrian delegates, they will attempt to prioritise Russia’s interests, which since 2003 contain the unfulfilled goal of federalising Moldova. The same may happen whether the willingness of the governing Democratic Party to stay in power persuade them to partner either with the entire Socialist Party or with the deserters fleeing it.

The publication is not an editorial. It reflects solely the point of view and argumentation of the author. The publication is presented in the presentation. Start in the previous issue. The original is available at: ispionline.it

GEOMETR.IT

Mołdawia:to niepokojąca zmiana

in Danube 2019 · Elections 2019 · Moldova 2019 · Nation 2019 · PL · Politics 2019 6 views / 0 comments

Europe 

GEOMETR.IT  tvn24.pl

* Historia jest równie lekka jak jednostkowe życie ludzkie, lekka jak puch, jak unoszący się kurz, jak to, czego jutro już nie będzie. Milan Kundera

Głównym wydarzeniem 2019 roku w Mołdawii będą wybory parlamentarne – uważa dyrektor Instytutu Strategicznych Inicjatyw Mołdawii (IPIS) Vladislav Kulminski.

Według eksperta, w kontekście  głosowania, które ma się odbyć  24 lutego,  warto zwrócić  uwagę na  dwie kwestie: czy obserwatorzy międzynarodowi uznają te wybory za uczciwe i wolne oraz na ile opornie  będzie przebiegał proces tworzenia nowego rządu.


„Rządząca Partia Demokratyczna ( mołdawskiego oligarchy Vladimira Plahotniuca) stworzyła dla siebie najbardziej komfortowe warunki utrzymania władzy w nadchodzących wyborach. Zmieniła bowiem system wyborczy, stworzyła precedens ułatwiający anulowanie wyników wyborów, mianowała urzędników w kluczowych instytucjach rządowych, które będą podejmować decyzje dot. uznania lub nie uznania tych wyborów” – oświadczył Kulminski.

Dyrektor IPIS jest zdania, że opozycja najprawdopodobniej nie uzna wyników głosowania. Ponadto, los wyborów będzie zależeć od stanowiska partnerów zewnętrznych oraz od sygnału, jakie będą oni wysyłać do mołdawskiej opozycji.

Przypominamy, że sojusznikiem opozycyjnej Partii Socjalistów prezydenta Igora Dodona,  jest Rosja.

Wybory nieważne, ale nie wiadomo, dlaczego. Wściekłość w stolicy Mołdawii 22 czerwca 2018, 5:21 Sąd w Kiszyniowie rozpoczął w czwartek rozpatrywanie apelacji złożonej przez Andreia Nastase, zwycięzcę unieważnionych wcześniej w tym tygodniu przez sąd wyborów burmistrza mołdawskiej stolicy. Premier Mołdawii: wykluczam zjednoczenie z Rumunią Mołdawia powinna… czytaj dalej » Na decyzję o unieważnieniu wyników wyborów zareagowały USA i Unia Europejska.

Ambasada USA w Mołdawii wyraziła zaskoczenie i zaniepokojenie z powodu werdyktu. “Niespodziewane i nieprzejrzyste unieważnienie wyborów burmistrza Kiszyniowa, w których wyłoniono jawnego zwycięzcę, to niepokojąca zmiana, która podkopuje zaufanie Mołdawian do procesu demokratycznego” – podkreślono w oświadczeniu ambasady.

W środę Nastase złożył apelację, twierdząc, że decyzja sądu była umotywowana politycznie i została podjęta “na zamówienie” oligarchy Vladimira Plahotniuca. – Jego kandydat przegrał z kretesem. Teraz chce ukraść nasze głosy i anulować wybory za pomocą posłusznego mu sądu – powiedział Nastase podczas zorganizowanego w Kiszyniowie protestu. W środę wieczorem tysiące protestujących pod siedzibą burmistrza skandowały: “Nie poddamy się!”, “Nastase jest burmistrzem!”, “Uczciwe wybory ponad wszystko!”.

Uczestnicy demonstracji podkreślali, że będą wychodzić na ulice, dopóki nie zostanie uznane zwycięstwo Nastase. Wniosek oponentów Wniosek o unieważnienie wyniku wyborów złożyli oponenci Nastase, którzy twierdzą, że na jego rzecz agitowali politycy z Rumunii i innych krajów UE. Demonstracja zwolenników zjednoczenia Mołdawii z Rumunią Ponad 20 tysięcy… czytaj dalej » W uzasadnieniu wyroku podkreślono, że podczas wyborów doszło do pewnych naruszeń, które wpłynęły na wynik głosowania.

Decyzja sądu zapadła we wtorek późnym popołudniem. Wcześniej posiedzenie w tej sprawie dwukrotnie przekładano. Organizator antykorupcyjnych protestów Nastase to szef utworzonej w 2015 roku partii Platforma Partyjna Godność i Prawda. Polityk sprzeciwia się prorosyjskiej polityce i rządom oligarchów.

Przy 39-procentowej frekwencji, były prokurator w wyborach z 3 czerwca zdobył 52,5 proc. głosów, pokonując w drugiej turze socjalistę Iona Cebana, który opowiada się za bliskimi kontaktami z Rosją. 42-letni Nastase był jednym z organizatorów masowych antykorupcyjnych protestów w 2015 roku, które wybuchły po tym jak z mołdawskiego systemu bankowego zniknął miliard dolarów.

Mołdawia podzielona jest na zwolenników zbliżenia do UE i powrotu do rosyjskiej strefy wpływów. Prezydent Igor Dodon jest prorosyjski, a wielu mieszkańców opowiada się za bliskimi relacjami z Moskwą. Dodon musi dzielić się władzą z proeuropejskim rządem. 

Publikacja nie jest redakcyjna. Odzwiercie dla towyłącznie punkt widzenia i argumentację autora. Publikacja zostałaza prezentowana w prezentacji. Zacznij od poprzedniego wydania. Oryginał jest dostępny pod adresem: tvn24.pl

GEOMETR.IT

Appell an die Vernünftigen in Europa

in Conflicts 2019 · NATO 2019 · USA 2019 · YOUTUBE 2019 5 views / 0 comments

Europe 

GEOMETR.IT  eingeSCHENKt.tv

* Mein Bruder bat die Vögel um Verzeihung. Das scheint sinnlos, und doch hatte er recht; denn alles ist wie ein Ozean, alles fließt und grenzt aneinander; rührst du an ein Ende der Welt, so zuckt es am anderen.  Dostojewskij

Auf der Münchner Sicherheitskonferenz, einem Think-Tank, der US-Interessen vertritt, warnten namhafte Politiker vor einem Krieg mit Russland. Wir stünden am Abgrund, hieß es. Vor Beginn erklärte der Vorsitzende, Wolfgang Ischinger: „Wir haben noch nie seit dem Ende der Sowjetunion eine so hohe Gefahr auch einer militärischen Konfrontation von Großmächten gehabt.“

Verteidigungsministerin Ursula von der Leyen war sich mit US-Verteidigungsminister James N. Mattis hinsichtlich der „Abwehrbereitschaft“ gegen Russland einig. Während Mattis die deutsche Führungsrolle in Europa hervorhob, betonte von der Leyen die Bedeutung der NATO als „Wertegemeinschaft“ und den Willen der deutschen Regierung, weiter aufzurüsten. Im Deutschlandfunk hieß es am 18. Februar 2018: „Gibt es also noch ein Zurück vom Abgrund? Am Ende musste Ischinger einräumen, dass das Fragezeichen dort wohl zurecht steht.“

Aber die Europäer folgen weiterhin nahezu widerspruchslos den militärischen Vorgaben aus den USA, obwohl sich das Verhältnis aufgrund der von der Regierung Trump verhängten Schutzzölle und der Kündigung des Atomabkommens mit dem Iran in letzter Zeit abgekühlt hat. Es sind – trotz allem – offensichtlich Kriegsvorbereitungen, die stattfinden. Und die dubiosen und unbewiesenen Giftgasanschläge sowie ein angeblicher Journalistenmord in der Ukraine kennzeichnen die Zielrichtung.

Ebenso die NATO-Manöver „Saber Strike” (deutsch: Säbelhieb) im Baltikum und das Herbstmanöver „Trident Juncture” (Dreizackiger Verbindungspunkt) mit 40.000 Soldaten, 8.000 davon aus Deutschland. Für Ulm ist das neue NATO-Hauptquartier für schnelle Truppen- und Materialtransporte geplant. Die bestehende “NATO-Speerspitze”, also die »Very High Readiness Joint Task Force« (VJTF), die »NATO Response Force« (NRF) und die »NATO Enhanced Forward Presence« (eFP), sollen für den Konfliktfall durch weitere Truppen verstärkt werden, und zwar mit zusätzlich 30.000 Soldaten, also 30 Bataillonen, 30 Flugzeugstaffeln (das sind 360 Flugzeuge) und 30 Schiffen.

  • Deutschland soll für diese Bereitschaftstruppe eine besondere Verantwortung übernehmen. Des Weiteren ist im Gespräch, Raketenabwehrsysteme des Typs »Terminal High Altitude Area Defense« (THAAD) nach Deutschland zu verlegen. Hinzu kommen Pläne für Neuaufnahmen in die NATO. Etwaige Kandidaten sind Georgien, Ukraine, Makedonien, eventuell auch Schweden, Finnland, Irland, Serbien und Moldawien.
  • Seit Ende des Zweiten Weltkriegs lebt die Weltgemeinschaft mit der atomaren Bedrohung. Während sich die Gefahr eines dritten Weltkriegs und damit einer möglichen Auslöschung der Menschheit in den letzten Jahren wieder dramatisch zugespitzt hat, ist die subjektive Wahrnehmung dieser katastrophalen Situation bei der Bevölkerung so gering wie nie zuvor.
  • Das hängt nicht nur mit einem zunehmenden Desinteresse an Politik und dem Rückzug ins Private zusammen, vielmehr ist es auf die Intransparenz der angespannten Situation zurückzuführen.

Wolfgang Bittner rückt in seinem Vortrag die transatlantischen Beziehungen in ein neues Licht. Er erklärt die chronologische Entwicklung vom Maidan in der Ukraine bis zu Präsident Trump.

Die USA sind der bestimmende Faktor der politischen Entwicklung im Osten Europas. Seit langem bereiten sie mit geheimdienstlichen Mitteln Umstürze vor, beeinflussen die zentralen Medien und entkernen die Souveränität europäischer Staaten. Chronologisch, vom Beginn der Maidan-Ereignisse über die Zuspitzung des Konfliktes mit Russland, bis zu den aktuellen Entwicklungen unter Präsident Trump, schildert und analysiert Wolfgang Bittner die verhängnisvolle Einflussnahme der US-amerikanischen Regierung auf die zentralen Medien und die Politik Europas. Ein Appell an die Vernünftigen in Europa und den USA, den politischen Absturz aufzuhalten.

Wolfgang Bittner ist promovierter Jurist und arbeitet als Schriftsteller und Publizist in Göttingen. 2017 erschien sein sehr erfolgreiches Buch „Die Eroberung Europas durch die USA“.

YOUTUBE: Wolfgang Bittner: Die Krise zwischen USA-EU-Russland

   Die Veröffentlichung ist kein Leitartikel. Es spiegelt ausschließlich den Standpunkt und die Argumentation des Autors wider. Die Publikation wird in der Präsentation vorgestellt. Beginnen Sie in der vorherigen Ausgabe. Das Original ist verfügbar unter: eingeSCHENKt.tv

GEOMETR.IT

2. Neue EU-Vorschriften

in DE · Europe 2019 · Nation 2019 · Politics 2019 · Skepticism 2019 5 views / 0 comments

Europe 

GEOMETR.IT  dgap.org/de

* Nachdem sich Frankreich und andere EU-Mitgliedstaaten über neue EU-Vorschriften für das umstrittene Projekt Nord Stream 2 geeinigt haben, scheint der Weg frei für den Bau der Pipeline. Trotzdem irrt sich die Bundesregierung, wenn sie glaubt, damit die Kritiker zu befrieden. Deutschland hat von Anfang an unterschätzt, welchen Imageschaden dieses Projekt anrichten wird.

Die Unterstützung für Nord Stream 2 unterliegt für die Bundesregierung nicht in erster Linie einer außen- und sicherheitspolitischen Logik, sondern ist Teil eines innenpolitischen Aushandlungsprozesses. Brauchte die Bundeskanzlerin die Unterstützung der SPD für die Sanktionen gegen Russland im Kontext der Annexion der Krim und des Krieges in der Ostukraine, so war Nord Stream 2 von Anfang an Teil der Kooperationsangebote an Russland im Rahmen des Ansatzes „Abschreckung wenn nötig und Kooperation wo möglich“.

Der Druck aus der Wirtschaft auf die Bundesregierung aber vor allem aus Bundesländern wie Mecklenburg-Vorpommern und Brandenburg scheint wichtiger zu sein, als Sicherheitsinteressen von Ländern wie Schweden, Polen oder den baltischen Staaten. Der außenpolitische Preis für diesen innenpolitischen Aushandlungsprozess schien berechenbar zu sein.

Damit verbunden sind auch Wirtschaftsinteressen und Deutschland wird zum Drehkreuz für russisches Gas in die EU. Die deutsche Wirtschaft, aber auch die beteiligten Bundesländer werden dadurch ökonomische Vorteile haben. Je länger jedoch die Bundeskanzlerin versucht, dieses Projekt durch Aussitzen  zu unterstützen, um so größer wird die Kritik. 

  • Sicher konnte die Bundesregierung nicht damit rechnen, dass Donald Trump Nord Stream 2 als Verhandlungsmasse für einen Handelsdeal mit der EU nutzen würde und durch die Androhung von Sanktionen mehr Zugeständnisse für den Export von Flüssiggas nach Europa erpressen möchte.
  • Aber wenn Deutschland immer noch glaubt, dass Wirtschafts- und Energieprojekte die russische Führung befrieden könnten und ein politischer Wandel durch ökonomische Annäherung erfolgt, zeugt dies von politischer Lernunfähigkeit. Trotz Handel führt Russland Krieg in Europa und in der direkten Nachbarschaft zur EU. Trotz der Exporte von Öl und Gas in die EU hat Russland die Krim annektiert, mischt sich durch Desinformationskampanien in Wahlen in EU-Mitgliedstaaten ein und destabilisiert systematisch den westlichen Balkan. Aus einem strategischen Partner ist ein strategischer Gegner geworden, der die Pipeline auch nutzt, um die transatlantischen und innereuropäischen Beziehungen zu spalten. 

Strategischer Wandel gesucht

Die Versuche der Bundeskanzlerin, Präsident Putin dazu zu bewegen, weiterhin Gas durch die Ukraine nach Fertigstellung des Baues zu leiten, werden scheitern. Denn das würde den strategischen Zielen des Kreml wiedersprechen, der auf eine Schwächung der aktuellen ukrainischen Führung vor den Präsidentschafts- und Parlamentswahlen setzt und außerdem die Ukraine langfristig in seinem Einflussbereich halten will. 

Auch Wirtschaftsminister Peter Altmaier wird mit Angeboten an Washington für den Kauf von mehr US-Flüssiggas keine Verhaltensänderung bei Präsident Trump erreichen, da dieser sich letztlich nicht für Nord Stream 2, sondern für ein neues Handelsabkommen mit der EU interessiert. Auch der Kongress wird sich nicht stoppen lassen, die beteiligten Firmen beim Bau des Projektes zu sanktionieren, sollte es den innenpolitischen Interessen der Demokraten und Republikaner entsprechen. Gleichzeitig gilt: Putin will dieses Projekt aus den genannten strategischen Gründen und wird es bauen, koste es, was es wolle. 

Würde die Bundesregierung versuchen, politisch das Projekt zu stoppen, so käme es nach der Rücknahme der bereits erteilten Genehmigungen zu Klagen durch die beteiligten Unternehmen, die teuer für die Bundesregierung werden könnten. Abgesehen davon gibt es kein politisches Interesse in Berlin, durch einen Stopp des Baus zu diesem Zeitpunkt die Beziehungen zu Moskau noch weiter zu verschlechtern. Somit steckt die Bundesregierung in einer Sackgasse. Nur ein Abschluss des Baus kann aus solch einer Perspektive Ruhe bringen. Also weiter auf Zeit spielen?

Der Streit über Nord Stream 2 und das Scheitern der Politik des Aussitzens sind symptomatisch für den internationalen Prestige- und Relevanzverlust Deutschlands. Die Diskussion über dieses Projekt sollte Anlass dafür geben, die aktuell visionsfreie und begrenzt strategische Außenpolitik Deutschlands zu überdenken. Es steht nicht mehr auf dem Spiel als die Frage, ob Deutschland noch dazu in der Lage ist, die EU in der Russland- und Osteuropapolitik zu führen und von Washington bei wichtigen strategischen Fragen ernst genommen zu werden.

Deutschland und die EU brauchen eine langfristige Strategie für den Umgang mit korrupten und kleptokratischen russischen Eliten und für die Integration eines Russlands in Europa, das mehr ist als Wladimir Putin. Dafür muss die Bundesregierung in der Lage sein, auf Augenhöhe zu verhandeln und nicht durch die Unterstützung großer Infrastrukturprojekte der aktuellen russischen Führung Einfluss- und Spaltungsmöglichkeiten in der EU zu geben. 

Hierfür braucht es militärische Handlungsfähigkeit, die Bereitschaft in der Nachbarschaft und international wenn nötig, im EU- und NATO-Rahmen zu intervenieren sowie eine klare Definition, welche Verantwortung Deutschland und die EU in dieser sich wandelnden Welt spielen können und wollen. Wenn Berlin mit der russischen Führung auf Augenhöhe verhandeln möchte, muss die Bundesregierung bereit sein, auch Nord Stream 2 als Verhandlungsmasse für Erfolge bei der Befriedung des Donbass zu nutzen.

Je länger sich deutsche Akteure internationalen Realitäten verweigern, keine strategische Neuaufstellung ihrer Politik gegenüber Russland, China und den USA ernsthaft angehen, umso irrelevanter werden Deutschland und die EU im strategischen Machtwettbewerb der multipolaren Weltordnung. Russland ist ein strategischer Gegner, der versucht, die EU von innen und in ihrer Nachbarschaft zu schwächen.

Die EU ist kein Entwicklungsmodell mehr für die russischen Eliten, sie erscheint aus Moskauer Perspektive handlungsunfähig. Wozu Kompromisse mit einem schwachen Gegner eingehen, wenn dieser sogar das eigene finanzielle Überleben sichert? Die Aufgabe der deutschen außenpolitischen Akteure ist es jetzt, dieses Vakuum zu füllen. Der Streit über Nord Stream 2 sollte Anlass sein, grundsätzlich umzudenken und diese Sackgasse zu verlassen. Nur eine neu aufgestellte Europäische Union mit einem handlungsfähigen Deutschland wird den globalen Herausforderungen auch gegenüber Moskau und Washington gerecht werden.  

   Die Veröffentlichung ist kein Leitartikel. Es spiegelt ausschließlich den Standpunkt und die Argumentation des Autors wider. Die Publikation wird in der Präsentation vorgestellt. Beginnen Sie in der vorherigen Ausgabe. Das Original ist verfügbar unter: dgap.org/de

GEOMETR.IT

The path to new frontiers

in Conflicts 2019 · Europe 2019 · Nation 2019 · Politics 2019 · State 2019 · USA 2019 5 views / 0 comments

Europe  USA 

GEOMETR.IT  AtlanticCouncil

* There are two kinds of pride, both good and bad. ‘Good pride’ represents our dignity and self-respect. ‘Bad pride’ is the deadly sin of superiority that reeks of conceit and arrogance. – John C. Maxwell

As the 31st Chief of Naval Operations, Admiral Richardson serves as the principal naval adviser to the president and to the secretary of the navy on the conduct of war. Under his leadership, Admiral Richardson was responsible for crafting and releasing: A Design for Maintaining Maritime Superiority: Version 2.0, a strategy designed to guide naval behaviors and investments in the years to come.

On the eve of the 20th century, the United States emerged from the Civil War and laid the foundation to become a global power, but its course to continued prosperity was unclear. Navy Capt. Alfred Thayer Mahan helped to chart that course, arguing that American growth required access to overseas markets, which in turn required a preeminent navy to protect that access. America became a nation with global interests, and the seas were the path to new frontiers.

  • The essence of Mahan’s vision still pertains: America’s interests lie beyond our own shores. What was true in the late 19th century holds true today – America’s success depends on our creativity, our entrepreneurism, and our access and relationships abroad.
  • In an increasingly globalized world, America’s success is even more reliant on the U.S. Navy. In fulfilling our mission, it’s important to start with an assessment of the security environment. It is tempting to define the challenge solely in terms of our allies, partners, and competitors – the state and non-state actors on the world stage. While these are critical, it is even more important to understand the dramatic changes that have taken place on the stage itself – the character of the environment in which competition and cooperation occur.
  • Fundamentally, the world has become dramatically more globalized, and this trend is accelerating. Our way ahead must account for this new reality. In particular, this Design will address three major and interrelated global forces that are increasingly used, increasingly stressed, increasingly important, and increasingly contested. These three forces energize the quickly changing environment in which the Navy must operate, and if required, fight and win. The first global force is the traffic on the oceans, seas, and waterways, including the sea floor – the classic maritime system.

For millennia, the seas have served to connect people and societies to help them prosper. As the global economy continues to expand and become more connected, the maritime system is becoming increasingly used by the United States and the world as a whole. Shipping traffic over traditional sea lanes is increasing, new trade routes are opening in the Arctic, and new technologies are making undersea resources more accessible.

This maritime traffic also includes mass and uncontrolled migration and illicit shipment of material and people. The maritime system is becoming more heavily used, more stressed, and more contested than ever before. A second increasingly influential force is the rise of the global information system – the information that rides on the servers, undersea cables, satellites, and wireless networks that increasingly envelop and connect the globe.

Newer than the maritime system, the information system is more pervasive, enabling an even greater multitude of connections between people and at a much lower cost of entry – literally an individual with a computer is a powerful actor in this system! Information, now passed in near-real time across links that continue to multiply, is in turn driving an accelerating rate of change – from music to medicine, from microfinance to missiles.

Please join us for an important and timely conversation on the Navy’s top priorities as we enter an era of great power competition, including:

Strengthening naval power at and from the sea

Achieving high-velocity outcomes

Strengthening the Navy team for the future

Expanding and strengthening the Navy’s network of partners

The Commanders’ Series is the Atlantic Council’s flagship speakers’ forum for senior military leaders. The series, which is celebrating its 10th anniversary in 2019, provides a platform to discuss current strategic issues with an impressive audience drawn from across Washington’s policy community, including think tanks, media, industry, embassies, and the US government.

YOUTUBE: Maritime Superiority, we enter an era of great power competition

The publication is not an editorial. It reflects solely the point of view and argumentation of the author. The publication is presented in the presentation. Start in the previous issue. The original is available at:  AtlanticCouncil

GEOMETR.IT

Byli dobrymi sąsiadami

in EX-USSR · PL · Politics 2019 · Polska 2019 · Sykulski 2019 · YOUTUBE 2019 5 views / 0 comments

Polska 

GEOMETR.IT  idziemy.pl

* Spory – nierzadko krwawe – pomiędzy Polakami i Ukraińcami oraz ich historycznymi przodkami, za jakich uważa się Kozaków, miały miejsce niemal „od zawsze”. Z wyszukaniem ciemnych stron w naszych wspólnych dziejach na pewno nie byłoby problemu.

Trudna przeszłość

Oto Ukraińcy mogą mieć pretensje o złe traktowanie Kozaków przez I Rzeczpospolitą. Polska z kolei może dowodzić, jak niesłuszne było w XVII wieku powstanie kozackie pod wodzą Bohdana Chmielnickiego, nie mówiąc już o ugodzie perejasławskiej i poddaniu Ukrainy Rosji. Bardziej współcześnie, mamy Ukraińcom za złe stworzenie w 1918 roku Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej i próbę zajęcia Lwowa, a oni nam – zdobycie Lwowa i zdławienie ZURL.

A potem niedotrzymanie umowy sojuszniczej z atamanem Semenem Petlurą i traktat pokojowy z Sowietami w Rydze, dzielący Ukrainę pomiędzy Polskę i ZSRR. Ukraińcy dowodzą, że w okresie międzywojennym II Rzeczpospolita pacyfikowała i polonizowała wschodnie województwa, my zaś wskazujemy na terrorystyczne akcje Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów, czego najgłośniejszym przykładem jest zamordowanie szefa MSW Bronisława Pierackiego w czerwcu 1934 roku.

Najbardziej dramatyczne wydarzenia miały miejsce podczas wojny. Będąca „wojskowym ramieniem OUN” Ukraińska Powstańcza Armia postanowiła w 1943 roku usunąć Polaków z Wołynia, jako „etnicznie ukraińskiego” – mordując, gwałcąc i paląc; w polskiej historiografii mówi się wręcz o ludobójstwie. W efekcie, na tym obszarze i w Galicji Wschodniej zginęło około 60 tys. Polaków.

Nasi rodacy próbowali się bronić, działała 27 Dywizja AK; Ukraińcy przedstawiają tamte wydarzenia po prostu jako wojnę ukraińsko-polską, w której zginęli też cywile ukraińscy (polscy historycy szacują, że 2-3 tys.). I bardzo niechętnie przyjmują do wiadomości nasze zarzuty.

Wyciągają natomiast swoje, a przede wszystkim trwającą w latach 1947-50, zarządzoną przez PRL akcję „Wisła”. Wtedy na tzw. ziemie odzyskane przesiedlono z południowowschodnich obszarów dzisiejszej Polski ok. 140 tys. osób; w trakcie całej akcji trwały walki z UPA, a formacja ta na ziemiach polskich została w praktyce rozbita.

Na tym właściwie spory historyczne się kończą. Powojenna granica polsko-ukraińska została – być może na szczęście dla obu narodów – ustalona nie przez Polaków czy Ukraińców, a przez Józefa Stalina. Wysiedleń Polaków z Ukrainy i Ukraińców z Polski dokonały komunistyczne, a nie demokratycznie wybrane władze. A przypomnijmy, że na Ukrainę musiało z naszego kraju wyjechać ok. 480 tys. ludzi, gdy z Ukrainy do Polski wysiedlono 790 tys. Polaków. Przynajmniej o to nie powinniśmy mieć do siebie pretensji.

Dobrzy sąsiedzi?

Ciekawe są rozmowy z Polakami, którzy jeszcze na Wołyniu pozostali. Bardzo dobrze wspominają oni czasy sprzed dramatycznych wydarzeń czasów wojny. Opowiadają – może nieco koloryzując – jak to dawniej dobrze bywało; Polacy i Ukraińcy, w ich wspomnieniach, byli dobrymi sąsiadami.

Podczas świąt katolickich prawosławni (bo na Wołyniu dominuje prawosławie) przychodzili do kościoła, a w czasie świąt prawosławnych katolicy szli do cerkwi. Wszyscy żyli razem, w pokoju, nikt się z nikim nie kłócił.

Czemu więc rzeź wołyńska? Na to pytanie powinni odpowiedzieć historycy, a może też i psychologowie społeczni. Bo jednak trzeba pamiętać, że przy wszystkich różnicach bardzo wiele nas łączy. Język jest bardzo podobny; zapewne w przeszłości nasi przodkowie mówili w sposób jeszcze bardziej do siebie zbliżony.

Wiele słów ukraińskich brzmi jak słowa staropolskie. Można też zaryzykować twierdzenie, że mamy podobne zalety i wady narodowe. Oczywiście, po wielowiekowej rusyfikacji i kilkudziesięcioletniej sowietyzacji Ukraińcy nieco się od nas oddalili – ale nie odeszli bardzo daleko.

YOUTUBE: Skomplikowane relacje polsko-ukraińskie,  dziejach na pewno nie byłoby problemu.

Publikacja nie jest redakcyjna. Odzwiercie dla towyłącznie punkt widzenia i argumentację autora. Publikacja zostałaza prezentowana w prezentacji. Zacznij od poprzedniego wydania. Oryginał jest dostępny pod adresem:  idziemy.pl

GEOMETR.IT

1. Dylematy polityki

in Economics 2019 · Nation 2019 · PL · Politics 2019 · Skepticism 2019 26 views / 8 comments

Europe 

GEOMETR.IT  pism.pl

* Nie biegnij za szybko przez życie, bo najlepsze rzeczy zdarzają się nam wtedy, gdy najmniej się ich spodziewamy. – G.G. Marquez

Niemiecką odpowiedzią na wyzwania w relacjach z Rosją oraz partnerami z Europy Środkowej jest szeroka wizja nowej europejskiej polityki wschodniej. Zakłada ona łączenie dialogu z krytyką wobec Rosji, ożywienie relacji z państwami Partnerstwa Wschodniego (PW)i pogłębienie współpracy z państwami Europy Środkowej. Jednak brak konkretnych propozycji, wewnętrzne sprzeczności, a także uwarunkowania polityki europejskiej i międzynarodowej stawiają sukces tej inicjatywy pod znakiem zapytania.

  • Od czerwca 2018 r. minister spraw zagranicznych RFN Heiko Maas w swoich przemówieniach wskazuje na potrzebę zredefiniowania polityki Niemiec wobec szeroko pojętego wschodniego sąsiedztwa UE.
  • Jest to efekt m.in. zmian kadrowych w niemieckim MSZ i ograniczenia wpływu relacji personalnych na kształt polityki wobec Rosji, będących istotnym czynnikiem w czasach np. Gerharda Schrödera.
  • Nowa europejska polityka wschodnia (niem. Neue Europeische Ostpolitik, NEO) obejmowałaby szeroki obszar: od wschodnich członków UE, przez Bałkany Zachodnie, państwa PW i Rosję, aż po Azję Centralną. Jej sednem jest jednak próba odpowiedzi na pytanie, jak pogodzić interesy Niemiec w relacjach z państwami Europy Środkowej z jednej strony, a Rosją z drugiej.

Dylematy polityki wschodniej

RFN poszukuje formuły politycznej, która pozwoliłaby pogodzić krytykę Rosji z – nieodzowną z punktu widzenia niemieckich władz – współpracą z tym państwem. Agresja wobec Ukrainy, aktywność rosyjskich służb specjalnych w państwach UE i NATO, kampanie dezinformacyjne, ataki cybernetyczne, wspieranie ugrupowań eurosceptycznych to zjawiska godzące w bezpieczeństwo Niemiec. Stałym problemem pozostaje łamanie przez rosyjskie władze praw człowieka i ograniczenie możliwości funkcjonowania organizacji pozarządowych.

Kolejnym wyzwaniem są państwa PW. Z jednej strony Niemcom zależy na rozwijaniu współpracy gospodarczej szczególnie z państwami objętymi umowami o pogłębionej i całościowej strefie wolnego handlu – Gruzją, Mołdawią i Ukrainą. Realizacja Południowego Korytarza Gazowego, biegnącego m.in. przez Azerbejdżan i Gruzję, pozwoliłaby natomiast na pozyskanie gazu z Morza Kaspijskiego i stworzenie alternatywy dla dostaw z Rosji. Z drugiej strony RFN unika deklaracji politycznych sugerujących rozszerzenie UE o państwa PW w obawie o pogorszenie relacji z Rosją i jej ewentualną interwencję.

Trzecie wyzwanie to relacje z państwami Europy Środkowej. Niemieckie możliwości oddziaływania na inicjatywy tych państw – współpracę z USA i Chinami, a zwłaszcza Inicjatywę Trójmorza (TSI) – są ograniczone. Różnice interesów w relacjach RFN z państwami regionu dotyczą kwestii strategicznych. Budowie Nord Stream 2 sprzeciwiają się nie tylko Polska, ale także Rumunia i państwa bałtyckie.

  • RFN jest z kolei przeciwna stałej obecności wojsk NATO na wschodniej flance. Problemami m.in. w relacjach z Polską pozostają również reforma polityki migracyjnej i azylowej UE, krytyka stanu praworządności oraz kwestia reparacji wojennych.
  • Tymczasem relacje z państwami Europy Środkowej są strategiczne nie tylko ze względu na przynależność do NATO i UE. Są one również istotnym partnerem gospodarczym Niemiec. Eksport RFN tylko do państw V4 osiągnął w 2017 r. 139,4 mld euro, więcej niż do USA, Chin czy Francji, a niemieckie inwestycje bezpośrednie i pośrednie wyniosły 83,8 mld euro do 2016 r.

Publikacja nie jest redakcyjna. Odzwiercie dla towyłącznie punkt widzenia i argumentację autora. Publikacja zostałaza prezentowana w prezentacji. Zacznij od poprzedniego wydania. Oryginał jest dostępny pod adresem: pism.pl

GEOMETR.IT

Polski właściwie się odnosić?

in PL · Polska 2019 · Skepticism 2019 · Sykulski 2019 · YOUTUBE 2019 30 views / 10 comments

Europe

GEOMETR.IT  Leszek Sykulski

* Wydarzenia ostatnich dni po raz kolejny przekonują mnie, że nic się tak w Polsce nie dłuży jak agonia fantazmatu

Tego fantazmatu, który najpierw chciał, by Polska postrzegana była jako „regionalne mocarstwo” czy też „duży średni europejski kraj”, który „mógłby się rozwijać szybciej” (gdyby nie rozwijał się w dzisiejszym tempie), potem — rozdęty do rozmiarów absurdu, przekuty w propagandowy slogan: „polskiego państwa nie ma”, zaprzeczał istnieniu państwa polskiego w ogóle, a który w końcu — jak słyszymy ostatnio — znowu wieszczy, że Polska ma potencjał na stanie się znaczącym graczem na arenie międzynarodowej w wymiarze globalnym i równym partnerem największych potęg.

Zgodnie z duchem owego fantazmatu ta Polska, która nas otacza, która stanowi naturalny kontekst codziennego życia i praktycznej działalności milionów Polaków, ta Polska zwyczajna, naoczna i namacalna, jest zaledwie nędzną podróbką, sobowtórem, fałszywą i podmienioną wersją Polski innej, tej prawdziwie autentycznej, to znaczy takiej, której nikt wprawdzie jeszcze na oczy nie widział (choć przed paroma laty mieliśmy już okazję zasmakować namiastki jej dobrodziejstw), ale która jest z pewnością pod każdym względem lepsza i wspanialsza.

Ta inna, z założenia lepsza Polska, błyszcząca na firmamencie współczesności niczym gwiazda zaranna, kraj nieugiętych pogromców Teutonów i Moskali, kraj wizjonerów, proroków, a nawet – zbawicieli świata, to wizja — jak się okazuje — ciągle dla wielu Polaków pociągająca, mimo że w dziedzinie działań praktycznych (poza zastosowaniem, które znajduje w socjotechnice ukierunkowanej na urabianie wiernego elektoratu) zupełnie fałszywa, bo bezużyteczna i anachroniczna.

Nikomu bowiem (poza niektórymi politykami, którzy na niej żerują), nawet samym Polakom, nie jest to wizja do niczego potrzebna. Dzisiejsi Polacy nie potrzebują odrealnionych wizji Polski mocarstwowej i przywódczej, ale przede wszystkim znajomości swojego rzeczywistego potencjału i swojego rzeczywistego miejsca na mapie świata; nie potrzebują też nowych snów o potędze, ale rozsądnego planu działania i możliwej do zrealizowania strategii rozwoju; nie potrzebują sztywnej wierności niegdyś szczytnym, a przebrzmiałym dziś ideałom, ale elastyczności w radzeniu sobie z wyzwaniami, jakie niesie teraźniejszość i przewidywalna przyszłość. Nie potrzebują pławienia się w abstrakcyjnej narodowej chwale, ale konkretnych rozwiązań, służących rozwojowi społecznemu i poprawie dobrobytu. Nie potrzebują w końcu, by każde niepowodzenie traktować w kategoriach hańby czy zdrady, ale tego, by umieć z błędów i porażek wyciągać odpowiednie wnioski.

Co więcej, właśnie takiej Polski potrzebują najbardziej nie tylko sami Polacy, ale — co stanowi kolejne zaprzeczenie istotnej treści wspomnianego na początku fantazmatu — również najbliżsi partnerzy i sojusznicy Polski na arenie międzynarodowej. Nie jest bowiem prawdą, że zagraniczni partnerzy Polski nie potrzebują Polski silnej. Jest to jednak potęga, która nie jest oparta na mocarstwowych urojeniach, ale na pragmatycznej filozofii normalności, upatrującej w wystarczająco silnym państwie przede wszystkim gwaranta stabilności i bezpieczeństwa. Aby Polska była liczącym się partnerem dla innych krajów i organizacji międzynarodowych, wystarczy jeżeli będzie krajem po prostu w miarę normalnym. Jakie są wyznaczniki tej normalności?

  • Po pierwsze, Polska musi zachować zdolność do współpracy z innymi krajami na arenie międzynarodowej. Nie jest prawdą, że Polska może sobie pozwolić na samodzielne dyktowanie warunków komukolwiek, a tym bardziej nie jest prawdą, że jest w stanie samodzielnie podejmować skuteczne rozwiązania wielu współczesnych problemów, które mają zasięg globalny. W pojedynkę nie są w stanie sprostać współczesnym wyzwaniom nawet największe mocarstwa.
  • Zachowanie zdolności do współpracy zależeć będzie głównie od tego, na ile Polska będzie odbierana jako kraj, który podziela wartości wyznawane przez jej najważniejszych euroatlantyckich partnerów, takie jak przywiązanie do demokracji, rządów prawa, wolnego rynku i praw człowieka. Izolacjonizm i ekstremizm, nawet podejmowane w imię tak szczytnych ideałów, jak moralna odnowa narodu, jest niebezpieczną utopią, która (jak pokazuje świeży przykład Węgier) wcale nie sprzyja rozwojowi potęgi kraju, a może w stosunkowo krótkim czasie doprowadzić nawet do upadku jego prestiżu.
  • Potęga Polski zależy również od tego, na ile zachowa ona zdolność do promowania demokracji w skali regionu, kontynentu czy nawet świata, a to z kolei zależy głównie od tego, na ile sama Polska będzie dla innych krajów przykładem odpowiedzialności, stabilności i bezpieczeństwa. Dziś są to kwestie, które wydają się oczywiste, jakby nie na miarę coraz większych ambicji, wyrażanych przez niektórych polskich polityków.

Świadczy to przede wszystkim o tym, jak wielki postęp dokonał się w tych dziedzinach w ciągu zaledwie dwudziestu lat. Dlatego nie wolno zapomnieć, że Polska zawdzięcza ów rozwój w dużej mierze bliskiej współpracy z międzynarodowymi partnerami — państwami i organizacjami, i coraz ściślejszej integracji w ramach struktur europejskich i euroatlantyckich. Dotyczy to również rozwoju gospodarczego Polski na przestrzeni dwóch ostatnich dekad i bezprecedensowego wzrostu dobrobytu. Tego dorobku, owoców pracy całego pokolenia, nie można roztrwonić w nieodpowiedzialnej pogoni za jakimś ideo-politycznym urojeniem.

  • Po drugie, potęga normalnego państwa polega na tym, że jest ono zdolne do zaspokajania podstawowych potrzeb obywateli w dziedzinie bezpieczeństwa, edukacji, osłon socjalnych czy ochrony zdrowia, a także na tym, że normalne państwo sprzyja realizacji takich wartości, jak szacunek dla pluralizmu politycznego i światopoglądowego, rządy prawa, prawa człowieka, wolność słowa czy społeczeństwo obywatelskie. Istnieją wprawdzie na świecie państwa, które wybrały ścieżkę rozwoju własnej mocarstwowości kosztem rozwoju gospodarczego i społecznego, a więc kosztem jakości życia własnych obywateli, ale kto nazwie je państwami normalnymi? Na przykładzie tych państw jasno widać, że nadmierny polityczny partykularyzm i izolacjonizm, będący bezpośrednim skutkiem opętania fantazmatem mocarstwowości, jest w dzisiejszym świecie raczej patologią niż normą. Tym bardziej byłoby to patologią w przypadku Polski, która tak wiele skorzystała w ostatnim okresie na rozwijaniu i zacieśnianiu partnerskich stosunków europejskich i euroatlantyckich.
  • Po trzecie, potęga normalnego kraju polega na tym, że podejmuje on wyzwania, które leżą w zasięgu jego rzeczywistych możliwości. Status „regionalnego mocarstwa” może wydawać się atrakcyjny (głównie retorycznie, jeśli nie wręcz propagandowo), ale do jakiego konkretnego regionu miałby ten termin w przypadku Polski właściwie się odnosić? Pod wieloma względami do swoich największych sąsiadów — Niemiec i Rosji, a nawet Ukrainy – osamotniona Polska nadal nie może się porównywać.

Liczbą ludności ustępuje wszystkim wymienionym wcześniej krajom; jej gospodarka jest porównywalna pod względem wielkości PKB z gospodarkami samej tylko Bawarii czy Nadrenii Północnej-Westfalii, a więc pojedynczych niemieckich landów, i choć jest większa niż ukraińska, to nadal jest blisko trzykrotnie mniejsza od gospodarki rosyjskiej. Podobnie niekorzystnie dla Polski wypada porównanie (na przykład pod względem potencjału militarnego i dyplomatycznego) z autentycznymi europejskimi mocarstwami regionalnymi, czyli przede wszystkim Rosją, Niemcami, Wielką Brytanią, Francją i Włochami. W tej sytuacji wydaje się, że głównym regionalnym mocarstwem w Europie Środkowej nadal pozostają przede wszystkim Niemcy, a w Europie Wschodniej — Rosja.

Nie zmienia to faktu, że Polska może być znaczącym uczestnikiem multilateralnych organizacji (jak jest w istocie); może również we współpracy z innymi krajami podejmować lub popierać różne inicjatywy istotne z punktu widzenia jej własnych interesów, czego przykładem jest choćby Partnerstwo Wschodnie. Polska pozostaje więc państwem liczącym się w regionie, podobnie jak kilka innych krajów, ale jej znaczenie będzie proporcjonalne przede wszystkim do rzeczywistego poziomu rozwoju w kluczowych sferach, a nie do ideowo-politycznych deklaracji (w dużej mierze życzeniowych).

Na koniec można wspomnieć, że także w relacjach z Rosją, która obok Niemiec pozostaje głównym straszakiem w propagandowym arsenale zwolenników Polski mocarstwowej, pozycja osamotnionej Polski jest dość słaba, a nie jest gorsza tylko dlatego, że Polska może liczyć na solidarnościowe i kontrolne mechanizmy, funkcjonujące zarówno w ramach Unii Europejskiej, NATO, jak i w ramach innych instytucji ładu międzynarodowego.

Z tych przynajmniej czterech powodów Polacy powinni przede wszystkim dbać o swoją normalność; normalność, która wcale nie musi oznaczać zastoju i marazmu, wstydu i hańby, przeciwnie — jak pokazuje przykład ostatnich dwudziestu lat, szacunek dla normalności może prowadzić do stabilnego rozwoju, osiągnięć i sukcesów, między innymi poprzez coraz bliższą współpracę w wymiarze regionalnym i globalnym. Normalna Polska wcale nie musi puszyć się na bycie małym czy też średnim mocarstwem, żeby coś znaczyć.

Publikacja nie jest redakcyjna. Odzwiercie dla towyłącznie punkt widzenia i argumentację autora. Publikacja zostałaza prezentowana w prezentacji. Zacznij od poprzedniego wydania. Oryginał jest dostępny pod adresem:  Leszek Sykulski

GEOMETR.IT

Es stimmt einmal Alles 

in Bärfuss 2019 · DE · Europe 2019 · Germany 2019 · Nation 2019 · Politics 2019 · YOUTUBE 2019 28 views / 6 comments

Europe

GEOMETR.IT  MDR KULTUR

* Das Phänomen, über das wir da sprechen, ist doch die Vereinzelung. Die Kanäle sind offen, man ist umgeben von phatischer Kommunikation, überall mittendrin, aber nirgends dabei. In Deinem letzten Roman schliesst sich die Tür zu diesem Leben langsam mit der Entladung des Smartphone-Akkus. Und zum Vorschein kommt dabei die Krise der Männlichkeit…

Im neuen Roman von Lukas Bärfuss wird ausgiebig gemutmaßt, sowohl vonseiten des Erzählers, der versucht, seine eigene Hauptfigur zu verstehen, als auch vonseiten eben jener Hauptfigur, die zwei Tage darauf verwendet, sich an die Spur einer unbekannten Frau zu heften.

Es ist Mitte März in einer schnieken Schweizer Stadt: Alles ist sauber, geregelt, üblich. Gebe es ein besseres Szenario, um ein Leben aus dem Ruder laufen zu lassen? Der Immobilienagent Philip soll sich wegen eines Grundstückverkaufs mit einem Klienten treffen, der den famos lächerlichen Nachnamen Hahnloser trägt. Der Klient ist unpünktlich, Philip tritt genervt aus dem Café und entdeckt im einkaufsstraßigen Gewühl „ein Paar pflaumenblaue Ballerinas, zwei scheue Wiesel, verloren im Getrampel“. Damit setzt jener Sog ein, dem sich auf den insgesamt 170 Seiten weder der Protagonist noch der Erzähler oder der Leser zu entziehen wissen.

Über zwei Tage und eine Nacht hinweg wird Philip der Frau unbemerkt folgen. Er wird beobachten, wie sie sich einen Pelzmantel aushändigen lässt, wie sie die Bahn in die Vorstadt nimmt und wie sie in einem unscheinbaren Wohnhaus verschwindet. Er wird ganz in der Nähe in seinem BMW übernachten, versuchen, in das Haus einzudringen, und der Frau am nächsten Morgen wieder in die Stadt folgen. So viel sei verraten:

  • Er wird niemals ihr Gesicht sehen, ihren Namen hören oder ihre Lebensgeschichte erfahren. Wieso aber riskiert ein wohlsituierter, anständiger und intelligenter Mensch seine Karriere, sein Renommee und seine Sittlichkeit? Was oder wer bedingt diese Selbstaufgabe?
  • Auch der Erzähler ist ratlos, und aus diesem Unverständnis heraus entsteht qua Poetik der Mutmaßung ein brillant abgründiger Roman.

In „Hagard“ werden wir Zeuge einer allmählichen Verwahrlosung. Und Lukas Bärfuss findet als listiger Erzählschelm sichtlich Gefallen daran, Philip alle möglichen zivilisatorischen Selbstverständlichkeiten zu entziehen: die Geldbörse, das Auto, das Smartphone, zur Mitte der Geschichte gar einen Schuh, als der Protagonist vor Fahrkartenkontrolleuren aus einem Pendlerzug flieht. (Diese und andere Szenen sind bitterster Slapstick – ohne jeglichen „ironic or comic relief“.)

Zurück bleibt ein irrender Mensch, dessen Inneres sich trotz aller Verhaltensauffälligkeit nicht ergründen lässt. „Hagard“ verweigert sich klug den übereinfachen Kategorien des psychologischen Realismusʼ, der seine anödend herkömmlichen Geschichten immerzu mithilfe der Bausteine Trauma, pathologische Figur, Opfer und Rettung zusammenklotzt.

Denn der allegorische Anspruch, den „Hagard“ auf meisterhaft stilsichere Weise einlöst, ist viel gewagter: Der Roman will von uns, unserem Miteinander und unserer (medialen) Mentalität erzählen.

Davon, wie die neuen Kommunikations- und Verwirklichungsmöglichkeiten den Menschen seiner körperlichen Daseinssouveränität berauben und ihn zum Wiedergänger seiner selbst machen, ge- und befangen zwischen nur mehr behaupteter Freiheit, Zukunftsverlust und dem Versuch, zu bestehen in einer Welt kurz vor dem Riss.

Entsprechend dichtbesiedelt ist „Hagard“ von geisterhaften Gestalten, die symptomatisch sind für eine Zeit kurz vor dem Kippmoment, kurz vor dem Übertreten der Schwelle. (Andere Werke, die sich ebenso der schaurigen Zeitstimmung hingeben, sind Daniel Kehlmanns Erzählung „Du hättest gehen sollen“ sowie Rudolph Herzogs Erzählband „Truggestalten“.)

Die Erhabenheit, das eigene Leben nach eigens gewählten und als mündig erachteten Maßstäben zu führen, erlischt, ähnlich den Signalen der Blackbox von Flug MH370, über die Philip über allerlei Nachrichtenkanäle immer wieder informiert wird. Die glückliche Handhabung über unsere Leben entgleitet uns, und Philip, der sich ständig beobachtet fühlt, reagiert darauf mit einer archaischen Fokussierung. Er darf die mysteriöse Frau keinesfalls aus dem Auge verlieren, denn nur mehr in ihrer Nähe „fühlt er sich kräftig“ und „weiß, wozu er geboren wurde.“

Durch ein anderes Projekt der unbedingten Konzentration tritt zeitgleich der Erzähler als zweite Hauptfigur hervor, ohne dass diese Ebene wie eine postmoderne Anbiederung wirkt. Immer wieder wird davon berichtet, wie sehr sich der Erzähler damit abmüht, den Ereignissen narrativ gerecht zu werden. Irgendwann bricht er die Arbeit am Manuskript gar ab und reist nach Venedig, nur um der Lagunenstadt rasch wieder zu entfliehen – ein koketter Wink hin zu Thomas Manns „Tod in Venedig.“

Über eben diese Novelle schrieb Mann 1913 an einen Freund: „Es stimmt einmal Alles, es schießt zusammen, und der Kristall ist rein.“ Lukas Bärfuss ist mit „Hagard“ Gleiches gelungen. Der Roman erbringt den untrüglichen Beweis herausragender Autorschaft: Sein Verfasser schreibt derart exakt und mitreißend von unserer Zeit, als zehre seine Literatur nicht nur vom Chaos des Jetzt, sondern ebenfalls von der Übersicht des Danach. Das Buch ist auf der Höhe seiner Zeit – und sein Autor auf der unbestreitbaren Höhe seiner Kunst.

YOUTUBE: Wahrscheinlich, vermutlich, womöglich/ „Es stimmt einmal Alles, es schießt zusammen, und der Kristall ist rein.

   Die Veröffentlichung ist kein Leitartikel. Es spiegelt ausschließlich den Standpunkt und die Argumentation des Autors wider. Die Publikation wird in der Präsentation vorgestellt. Beginnen Sie in der vorherigen Ausgabe. Das Original ist verfügbar unter: MDR KULTUR

GEOMETR.IT

1. Moldawien: was steht auf Agenda?

in Crisis 2019 · Danube 2019 · DE · Moldova 2019 · Nation 2019 · Politics 2019 34 views / 13 comments

Danube

GEOMETR.IT  nwzonline.de

* “Es genügt nicht, keine Gedanken zu haben. Man muss auch unfähig sein, sie auszudrücken.” Karl Kraus

ZAHLEN UND FAKTEN

  • Die Republik Moldau ist mit einer Fläche von knapp 35 000 Quadratkilometern kleiner als das Land Niedersachsen und hat rund 3,5 Millionen Einwohner. Das Durchschnittseinkommen liegt nach Angaben des Auswärtigen Amts bei ca. 270 Euro pro Kopf und Monat.
  • Bis zum Zusammenbruch der Sowjetunion war Moldawien eine Sowjetrepublik. Seit 1991 ist das Land unabhängig. Der Zerfall der Sowjetunion spaltete das Land. Östlich des Flusses Nistru entstand Anfang der 1990er Jahre nach kriegerischen Auseinandersetzungen das bis heute nicht anerkannte Transnistrien.
  • Die Wirtschaft Moldawiens wird von Agrarprodukten geprägt: Getreide, Mais und Sonnenblumen. Größter Handelspartner ist laut Auswärtigem Amt die Europäische Union. Moldawien sei aber auch auf Russland als Energielieferant und Absatzmarkt angewiesen.
  • Berühmt ist Moldawien für seinen Weinbau. Eine Touristenattraktion ist das Weingut Cricova, das für die Produktion und Lagerung von Wein und Sekt das 120 Kilometer lange Stollensystem eines ehemaligen Kalkstein-Bergwerks nutzt.

***

Kartons mit Wahlbroschüren stapeln sich in dem kleinen Stadthaus im Zentrum der Hauptstadt Kischinau. Maia Sandu , frühere moldawische Bildungsministerin und Spitzenkandidatin der oppositionellen Partei Aktion und Solidarität (PAS), nimmt an einem improvisierten Konferenztisch Platz.

„Das ist unsere Parteizentrale, zwei Büros, mehr haben wir nicht“, sagt sie halb entschuldigend, halb anklagend. Nur einen Mitarbeiter könne sie fest anstellen, alle anderen arbeiteten ehrenamtlich im Kampf um das Parlament der Republik Moldau. Umgerechnet 50 000 Euro Wahlkampfbudget, zur Hälfte finanziert aus privaten Spenden, stehe ihr zur Verfügung, um bei der Parlamentswahl am 24. Februar im Verbund der Oppositionsplattform Acum (das rumänische Wort für Jetzt) die Machtverhältnisse im Land umzudrehen.

Korruption und Netzwerke moldawischer Oligarchen

Ein Kampf David gegen Goliath. Denn die Macht in dem kleinen, bettelarmen Land in Südosteuropa ist fest in der Hand einiger schwerreicher Oligarchen. Diese wenigen Männer besitzen einen Großteil der Medien, unterwandern die Justiz und die Polizei und kontrollieren das Parlament.

  • Nährboden für dieses System aus Korruption und Seilschaften sind die geringen Gehälter der Staatsbediensteten, begünstigt wird es von der wirtschaftlichen Not der Bevölkerung, die zudem vor allem in ländlichen Gebieten kaum Zugang zu unabhängigen Informationen hat.
  • „Moldawien ist ein gekapertes Land“, sagt Petru Macovei . Auch in seinem Büro stapeln sich Kartons mit bedrucktem Papier. „Stop Fals“, steht auf den Flugblättern – eine „Kampagne gegen falsche und tendenziöse Informationen“.
  • Macovei ist Direktor des Verbandes unabhängiger Medien in Moldawien und nimmt kein Blatt vor den Mund. „Die Menschen sind desillusioniert und haben die Hoffnung verloren, dass sich etwas ändert“, sagt er. Etwas ändern könnte die Plattform Acum. Dass sie die Wahl gewinnt, hält er allerdings für ausgeschlossen.

Ein „gekapertes Land“ – diese Bezeichnung hört man immer wieder, wenn man mit Oppositionellen über die politische Situation in Moldawien spricht. Die Journalistin und Chefin des unabhängigen Fernsehsenders TV 8, Natalia Molari , redet sogar ganz offen von einem „Mafia-Staat“. Symbol für diesen Zustand ist der „Bankraub des Jahrhunderts“: Ende 2014 verschwanden im Zuge zwielichtiger Kreditgeschäfte fast eine Milliarde Euro aus drei moldawischen Banken. Der Staat musste den Verlust ausgleichen, bis heute ist unklar, wo das Geld geblieben ist.

„Parlament gleicht einem Schachspiel“

Geht es um die oligarchischen Strukturen in Moldawien, fällt schnell der Name von Vlad Plahotniuc , Geschäftsmann und Vorsitzender der Demokratischen Partei. Er allein beherrsche 70 Prozent der Medien im Land, schätzt Petru Macovei. Weitere Strippenzieher sind der amtierende Staatspräsident Igor Dodon , Vorsitzender der Partei der Sozialisten in der Republik Moldau, sowie der Geschäftsmann und Chef der populistischen Shor-Partei, Ilan Shor .

„Das Parlament gleicht einem Schachspiel, in dem wenige Leute die Figuren kontrollieren“, sagt Macovei. Und die Medienmacht werde genutzt, um die eigene Position zu festigen: Die von den Oligarchen beherrschten TV-Sender lassen sich gegenseitig in Ruhe, aber alle attackieren die Opposition.

Das bekommt auch Maia Sandu zu spüren, die sich immer wieder Schmutz-Kampagnen, Fake-News und Schikanen ausgesetzt sieht. So wurde sie als moralisch ungeeignet für ein Staatsamt und als homosexuell diffamiert, weil sie unverheiratet und kinderlos ist.

Nach einem Treffen mit Bundeskanzlerin Angela Merkel verbreiteten moldawische Medien die Nachricht, Sandu habe zugesichert, dass ihr Land syrische Flüchtlinge aus Deutschland aufnehmen wird – was bei der Armut im eigenen Land für Empörung sorgte. Wer ihre Partei finanziell unterstützt, dem drohen willkürliche Steuerprüfungen.

   Die Veröffentlichung ist kein Leitartikel. Es spiegelt ausschließlich den Standpunkt und die Argumentation des Autors wider. Die Publikation wird in der Präsentation vorgestellt. Beginnen Sie in der vorherigen Ausgabe. Das Original ist verfügbar unter: nwzonline.de

GEOMETR.IT

1 2 3 199
Go to Top