Author

GEOMETR.IT - page 2

GEOMETR.IT has 1854 articles published.

The role of the EU now dominates?

in Europe 2019 · Nation 2019 · Politics 2019 · Skepticism 2019 · YOUTUBE 2019 23 views / 4 comments

Europe  

GEOMETR.IT  CaspianReport

* “It was the best of times, it was the worst of times.”  ― Charles Dickens, A Tale of Two Cities

If 2018 proved a rollercoaster of a ride in the world of news and current affairs, the ongoing spectres of Brexit and President Trump coupled with the upcoming European Parliament elections means 2019 arrives with no shortage of uncertainty.

But defying philosopher Lao Tzu, who said: “Those who have knowledge, don’t predict. Those who predict, don’t have knowledge”, The Week is dusting off the crystal ball to make some predictions for 2019.

Brexit means Brexit

On Brexit the UK remains no closer to knowing the outcome of the meaningful vote in Parliament but we shall stick our necks out and say that the UK will leave the EU on 29 March 2019.

Despite Theresa May’s and the EU’s consistent pledge that the only options available were May’s deal, no deal or no Brexit – the UK will leave the EU with a deal that places them permanently in the EU Customs Union, that being the only one that can attain support from both the EU27 and the UK parliament.

But of course that model would not see the UK have total control of its immigration policy. “For many, but of course not all, Leave voters, that was the priority in the referendum and it’s potentially therefore deeply problematic to go for such an arrangement,” says the BBC’s Laura Kuenssberg.

It is for that reason that our second big prediction for UK politics in 2019 is the end of Theresa May’s premiership, alongside most probably a general election. Those close to May agree, “Those close to May agree,” says Politico on the prospects for a snap election, “worrying that unless the Tories deliver a clean Brexit, and offer real change afterward, the country’s voters will look for an alternative.”

“It’s 1945,” one former May aide told the website. “You can win the war, that’s fine. But voters don’t thank you for what you’ve done, they want you to answer the next question.”

A Jeremy Corbyn-led government (be it in a progressive coalition or outright Labour majority) looks likely but with it will not come a people’s vote on Brexit. “We stand for a very different Britain after Brexit,” Corbyn says. “So every step of the way, we will seek to build support for the new, close relationship with the EU that most people in the UK want.” In other words, Brexit will still mean Brexit then.

The Trump tide turns

2019 could very well be the year that does for President Trump, with the Mueller probe closing in and his economic advisers “concerned about the impact of a slowdown on their candidate’s re-election chances in 2020”, says The Guardian.

  • Major firms have been releasing forecasts for 2019 and both Goldman Sachs and J.P. Morgan see growth slowing in the US to below 2% in the second half of 2019.
  • For Trump’s prospective reaction to this downturn it’s easy to look to his decision when faced with new home sales slowing in October – “cut interest rates and pump up the economy with even more cheap money”, adds The Guardian.
  • Alongside this “it seems likely that for the first time in his life, nothing can protect Donald J. Trump from the trouble he’s made, and the sheer scale of it is astonishing”, adds the paper’s Rebecca Solnit. “Justice means there are consequences for your actions,” she writes.

Elsewhere in US politics, 2019 will see a continued push by female politicians, with more than ever before announcing presidential campaigns. “Expect Senators Kamala Harris, Elizabeth Warren, and Kirsten Gillibrand to be in the mix, as well as Hawaii Rep. Tulsi Gabbard”, says Fortune magazine.

EU elects 

In many EU countries, the twice-a-decade European Parliament elections have evolved into a protest, a reaction to who’s in charge at home rather than a referendum on how the bloc is managed.

But 2019 will be different – “because in many countries the role of the EU now dominates domestic politics, too,” says Bloomberg, “whether because of the bloc’s role in managing the refugee crisis, controlling government spending, or demanding more respect for democracy.”

All eyes in 2019 will be on Matteo Salvini. Having risen to dominance domestically, the Italian far-right leader “is taking his brand of fiery populism to the continental battlefield, with every intention of overturning the European order”, says Politico.

With Brussels in his sights, Salvini is seeking to unite the continent’s nationalists into a Eurosceptic bloc capable of reshaping the union. “I’d like to have a presence in all countries,” he told the website in an interview. “We’ll be one of the strongest groups,” he predicted.

It’s clear the elections will reveal previously unseen levels of support for anti-EU parties and the EU will face tough questions about how best to protect its interests against President Trump’s trade protectionist impulses, Russia’s rising assertiveness in Eastern Europe and the escalating budget dispute with Italy

Youtube: Europe’s year of reckoning.This is especially true in Europe, where new elections, treaties and events will reshape the continent.

The publication is not an editorial. It reflects solely the point of view and argumentation of the author. The publication is presented in the presentation. Start in the previous issue. The original is available at:  CaspianReport

GEOMETR.IT

Was bleibt der gordische Knoten der EU?

in Brexit 2019 · DE · Europe 2019 · Great Britain 2019 · Nation 2019 · Politics 2019 · Skepticism 2019 27 views / 4 comments

Europe

GEOMETR.IT  epochtimes.de

* Es ist ein Arbeitsgrundsatz der Behörde, daß mit Fehlermöglichkeiten überhaupt nicht gerechnet wird. Dieser Grundsatz ist berechtigt durch die vorzügliche Organisation des Ganzen, und er ist notwendig, wenn äußerste Schnelligkeit der Erledigung erreicht werden soll. Franz Kafka

Erste Reaktionen der Politiker – eine Zusammenstellung. Theresa May erklärt nach ihrer Niederlage: “Es ist klar, dass das Haus dieses Abkommen nicht unterstützt, aber die Abstimmung von heute Abend sagt uns nichts darüber, was es denn unterstützt.»

Das britische Parlament lehnte das mit der EU ausgehandelte Brexit-Abkommen zuvor mit deutlicher Mehrheit ab: 432 Abgeordnete stimmten am Dienstagabend gegen den Austrittsvertrag, 202 votierten dafür. Erste Reaktionen der Politiker.

Theresa May, britische Premierministerin: 

Es ist klar, dass das Haus dieses Abkommen nicht unterstützt, aber die Abstimmung von heute Abend sagt uns nichts darüber, was es denn unterstützt.“

Jean-Claude Juncker, EU-Kommissionspräsident:

Ich bitte das Vereinigte Königreich dringend darum, seine Absichten so bald wie möglich klarzustellen. Die Zeit ist fast um.“

Donald Tusk, EU-Ratspräsident:

Wenn ein Abkommen unmöglich ist und niemand einen Austritt ohne Vereinbarung will, wer wird dann letztlich den Mut haben zu sagen, was die einzig positive Lösung ist?“

Olaf Scholz, Vizekanzler und Finanzminister (SPD)

Das ist ein bitterer Tag für Europa. Wir sind vorbereitet. Aber ein ungeregelter Brexit ist die schlechteste aller Möglichkeiten.“

Annegret Kramp-Karrenbauer, CDU-Vorsitzende:

Jetzt nichts überstürzen. Ein ungeordneter Brexit ohne Abkommen ist die schlechteste aller Optionen.“

Nicola Beer, FDP-Spitzenkandidatin für die Europawahl:

Schwarzer Tag für EU und Deutschland. Wo ist der Plan B der EU und der Bundesregierung?“

Eric Schweitzer, Präsident des Deutschen Industrie- und Handelskammertages (DIHK)

Eine kurze Verschiebung des EU-Austritts von Großbritannien um einige Wochen, über die derzeit teilweise spekuliert wird, würde die Unklarheit wohl nur aufschieben. Letztendlich bliebe der gordische Brexit-Knoten weiter ungelöst.“

Udo Bullmann, SPD-Spitzenkandidat für die bevorstehende Europa-Wahl:

Das britische Parlament findet keinen Ausweg aus der Krise. Es ist daher an der Zeit, dass Großbritanniens Politiker wieder das Volk entscheiden lassen.“

Vizekanzler Olaf warnt vor einem ungeregelten Ausstieg der Briten aus der EU. „Das ist ein bitterer Tag für Europa“, schrieb der Bundesfinanzminister auf Twitter. Man sei vorbereitet. Aber ein ungeregelter Brexit sei die schlechteste aller Möglichkeiten, so Scholz.

  • Linken-Fraktionschef Dietmar Bartsch hat Bundeskanzlerin Angela Merkel (CDU) aufgefordert, das weitere Vorgehen nach dem Brexit-Votum in Großbritannien zu erläutern. „Ist die EU auf den kalten Brexit vorbereitet?
  • Was gedenkt die Bundesregierung zu tun, um Schaden aus dem Brexit-Chaos von Deutschland abzuwenden?“, fragte Bartsch am Dienstag. „Ich erwarte Antworten in einer unverzüglichen Regierungserklärung von Bundeskanzlerin Merkel vor dem Bundestag.“

Der Bundesverband deutscher Banken hat nach dem Brexit-Votum in Großbritannien vor einer „Schockstarre“ gewarnt. „Die Briten müssen jetzt klären, ob sie politisch noch handlungsfähig sind“, erklärte der Hauptgeschäftsführer des Bankenverbandes, Andreas Krautscheid, am Dienstag. „Wir wissen weiterhin nur, was die Mehrheit nicht will: Es braucht aber endlich Mehrheiten, um einen fatalen harten Brexit zu verhindern.“

DIHK-Chef ruft Firmen zur Vorbereitung auf ungeregelten Brexit auf

DIHK-Präsident Eric Schweitzer hat die deutschen Unternehmen aufgefordert, sich auf einen ungeregelten Brexit vorzubereiten. „Ohne Abkommen droht der Brexit völlig ungeregelt abzulaufen“, warnte Schweitzer am Dienstag nach der Ablehnung der Brexit-Vereinbarung durch das britische Unterhaus. Die Unternehmen hätten keine Planungssicherheit.

  • „Zusätzlich würden jährlich Millionen von Zollanmeldungen und Milliarden Euro an Zöllen fällig. Aus den Brexit-Negativszenarien würde dann leider bittere Realität.“
  • Der DIHK-Präsident riet den Unternehmen, sich jetzt verstärkt vorzubereiten. „Denn für die deutschen Unternehmen steht einiges auf dem Spiel. Immerhin ist Großbritannien noch unser fünftwichtigster Handelspartner, das Handelsvolumen beträgt 122 Milliarden Euro.“

Eine Verlängerung der Brexit-Gespräche zwischen London und der EU lehnte Schweitzer ab: „Eine kurze Verschiebung des EU-Austritts von Großbritannien um einige Wochen, über die derzeit teilweise spekuliert wird, würde die Unklarheit wohl nur aufschieben. Letztendlich bliebe der gordische Brexit-Knoten weiter ungelöst.“

YOUTUBE: Ist die EU auf den kalten Brexit vorbereitet? Wo ist der Plan B

  Die Veröffentlichung ist kein Leitartikel. Es spiegelt ausschließlich den Standpunkt und die Argumentation des Autors wider. Die Publikation wird in der Präsentation vorgestellt. Beginnen Sie in der vorherigen Ausgabe. Das Original ist verfügbar unter: epochtimes.de

GEOMETR.IT

Nowa fala konfrontacji

in Crisis 2019 · Europe 2019 · Italy 2019 · Nation 2019 · PL · Politics 2019 27 views / 6 comments

Danube        Europe           

GEOMETR.IT  newropeans-magazine.org

* «Światu grozą trzy plagi, trzy zarazy.cPierwsza – to plaga nacjonalizmu. Druga – to plaga rasizmu. Trzecia – to plaga religijnego fundementalizmu.» Ryszard Kapuściński.

Konflikt między Unią Europejską a Włochami to finansowa wojna na wielką skalę. Kraje strefy euro nie mogą drukować własnych pieniędzy i z tego powodu nie mogą mieć nieskończonego deficytu. Kraje strefy euro nie mogą żyć ponad stan, bo inaczej, jeśli EBC odmówi pomocy, zbankrutują. Nikt nie zna konsekwencji włoskiego bankructwa i restrukturyzacji zadłużenia, ale może to doprowadzić do końca euro.

  • Aby euro było zrównoważone, europejskie elity finansowe chcą, aby Włosi ograniczyli wydatki i przekształcili deficyt budżetowy w nadwyżkę. Jednak z powodu zmniejszającej się liczby ludności deficyt budżetowy – jak wielokrotnie argumentowaliśmy – może jedynie wzrosnąć.
  • Komisja Europejska odrzuca włoski budżet, ponieważ Rzym chce zwiększyć zadłużenie daleko poza limit dozwolony przez EBC. “To pierwszy włoski budżet, który Unii Europejskiej się nie podoba” – napisał wicepremier Luigi Di Maio na Facebooku. 
  • “I wcale się temu nie dziwię, bo to jest pierwszy włoski budżet napisany w Rzymie, a nie w Brukseli”1)Matteo Salvini dodał: “To (odrzucenie włoskiego planu budżetowego przez UE) nie będzie mieć żadnego znaczenia. (…) Atakowi podlega nie rząd ale naród. Wszystko to jeszcze bardziej rozzłości Włochów.”2)

Kraj ten wszedł w fazę zimy demograficznej,3)toteż zrównoważony wzrost gospodarczy jest po prostu niemożliwy, przynajmniej w przewidywalnej przyszłości. Podobnie jak w przypadku całej Europy, Włochy potrzebują planu wspierania starzejącej i kurczącej się populacji. Jakby tego nieświadomy, brukselsko-frankfurcki establishment chce, aby Włochy trzymały się jedynie narzuconego programu oszczędnościowego, tzn. aby zmniejszały wydatki publiczne i pozbyły się obecnej włoskiej administracji, ponieważ ta odmawia ich przestrzegania.

Chcąc zmusić premiera Luigiego Di Maio i Matteo Salviniego do dymisji, Unia Europejska dołoży wszelkich starań, aby zniszczyć włoski sektor bankowy w taki sam sposób, jak to zrobiono w Grecji i na Cyprze. W 2015 r. na sześć dni Grecja zamknęła banki, zaś państwowy bank centralny nałożył ograniczenia zapobiegające ucieczce pieniędzy z kraju.

4) Jeroen Dijsselbloem, były szef grupy euro, zachęca rynki finansowe do tego, by postarały się obniżyć wartość włoskich obligacji.

5)Niższa wartość obligacji spowoduje erozję kapitału włoskich banków a w rezultacie niewypłacalność. W zeszłym tygodniu Mario Draghi, szef EBC, ostrzegł, że niedawna wyprzedaż włoskich obligacji skarbowych miała nadwyrężyć kapitał włoskich banków, które posiadają tych obligacji w wartości około 375 mld euro (426,30 mld dolarów).6)Uwagi prezesa Europejskiego Banku Centralnego to nic innego jak kolejny atak na włoski system finansowy. Nie jest zwyczajne, aby centralni bankierzy ostrzegali znajdujące się pod ich nadzorem banki przed niewypłacalnością, a jednocześnie prowokowali panikę bankową.

“Uważam, że niestosowne jest, aby osoba odpowiedzialna za europejską stabilność finansową, podnosiła alarm, niechby nawet później złagodzony, z powodu kondycji włoskich kredytodawców, ponieważ Włochy znajdują się pod jej nadzorem bankowym”, słusznie zauważył włoski prawodawca.

Rządzący Włochami wiedzą, że są atakowani i zastanawiają się, jak chronić własne instytucje finansowe przed europejskimi władzami bankowymi. Rzym musi opracować krajową strategię ochrony systemu bankowego, nawet przed europejskimi przepisami. Jak powiedział rzecznik Salviniego, Matteo Salvini, przywódca Ligi Północnej, spotkał się ze swoim odpowiednikiem z Ruchu Pięciu Gwiazd Luigi Di Maio, aby omówić kondycję włoskiej gospodarki, budżetu i banków. “Żaden bank nie będzie w trudnej sytuacji” – powiedział Salvini. Dwie partie, które utworzyły koalicyjny rząd, pracują w synergii, powiedział. Według Corriere della Sera, Premier Giuseppe Conte poprosił agencje rządowe o przygotowanie opcji pomocy dla kredytodawców, jeśli spadek wartości ich długu publicznego będzie od nich wymagał dokapitalizowania banków.7)

Rzym nie dopuści do tego, by Bruksela czy Frankfurt miały wydawać decyzję, czy włoskie banki są niewypłacalne czy nie. Teoretycznie każdy suwerenny rząd może zadeklarować wypłacalność banku poprzez pociągnięcie pióra. Władze włoskie mogą odmówić zamknięcia banków i nakazać im kontynuowanie działalności. W przeciwieństwie do Grecji, Włochy mają nadwyżkę bilansu handlowego, a kraj ten nie jest uzależniony od podaży pieniądza z zagranicy, aby płacić za import.

Otwarcie niewypłacalnych banków dodatkowo osłabi wiarygodność euro jako wspólnej waluty. Aby wywrzeć jeszcze większy nacisk na rząd włoski, Karsten Wendorff, członek Rady Doradczej niemieckich banków federalnych, zaproponował konfiskatę prywatnych włoskich nieruchomości w celu pokrycia włoskiego długu publicznego. 

“Zamiast europejskiego funduszu, który kupuje włoskie obligacje rządowe i który jest ostatecznie wspierany przez europejskich podatników, należy utworzyć fundusz krajowy” – napisał w sobotę we Frankfurter Allgemeine Zeitung.8)

Taki fundusz byłby finansowany z “narodowych obligacji solidarnościowych”, które włoskie gospodarstwa domowe musiałyby nabyć na przykład w wysokości 20 procent ich majątku netto.

Przy takiej stawce “prawie połowa włoskiego długu rządowego mogłaby zostać zamieniona na obligacje solidarnościowe”. Gdyby plan został wdrożony, że włoscy właściciele domów byliby zmuszeni zapłacić zagranicznym bankom 20% wartości własnych aktywów. Plan ten jest przede wszystkim ostrzeżeniem dla przywódców Rzymu przed łamaniem zasad budżetowych. Niemcy chcą skonfiskować wszystko, co im się należy.

Opinia publiczna nie jest świadoma powagi sytuacji. Zarówno Salvini i Di Maio jak i naród powinni zdać sobie sprawę, że są w stanie wojny z europejskim establishmentem, który ostatecznie zamierza ich pozbawić władzy. Aby wygrać tę batalię, potrzebują bezwarunkowego wsparcia aparatu bezpieczeństwa i narodu. Konfrontacja między Rzymem z jednej a Brukselą i Frankfurtem z drugiej strony nie wybuchnie jednak przed wyborami do Parlamentu Europejskiego.

Publikacja nie jest redakcyjna. Odzwiercie dla towyłącznie punkt widzenia i argumentację autora. Publikacja zostałaza prezentowana w prezentacji. Zacznij od poprzedniego wydania. Oryginał jest dostępny pod adresem: newropeans-magazine.org

GEOMETR.IT

1. RETTUNGSPOLITIK 2019

in DE · Germany 2019 · Nation 2019 · Politics 2019 27 views / 6 comments

Germany     Great Britain  Europe           

GEOMETR.IT  dgap.org

* Zu Beginn des wichtigen Europajahres 2019 bekennen sich die deutschen Unternehmen zur Europäischen Union (EU). Eine Mehrheit der Unternehmen in Deutschland spricht sich dafür aus, weitere wirtschafts- und finanzpolitische Kompetenzen auf die europäische Ebene zu übertragen

Die befragten deutschen Unternehmen schätzen die Vorteile, die die wirtschaftliche Integration gebracht hat, und blicken vorsichtig optimistisch auf das wirtschaftliche Entwicklungspotenzial ihrer Geschäftstätigkeiten. Knapp ein Fünftel (17 Prozent) der befragten Führungskräfte geht für das nächste Jahr von einer Verbesserung der Wachstumschancen für ihr Unternehmen in der EU aus. 14 Prozent der befragten Unternehmen rechnen mit einer Verschlechterung. Die meisten (68 Prozent) erwarten keine Veränderung.

Frage: „Werden sich die Wachstumschancen für Ihr Unternehmen in der EU in den kommenden 12 Monaten Ihrer Einschätzung nach eher verbessern, eher verschlechtern oder nicht verändern?“

  

Klare Unterstützung für konsequente EU-Verhandlungslinie

Derweil hält die überwiegende Zahl der deutschen Unternehmen die Einheit der EU für wichtiger als die Vermeidung der unmittelbaren negativen Folgen des Brexit. So wird die entschiedene Verhandlungsstrategie der EU in den Brexit-Verhandlungen von einer großen Mehrheit

(77 Prozent) der Unternehmen für richtig befunden.

Insbesondere Unternehmen mit intensiven Geschäftsbeziehungen zum Vereinigten Königreich empfinden die

Verhandlungslinie der EU als angemessen (81 Prozent). Diese bestand darin, Grundprinzipien der EU wie die vier Freiheiten im Binnenmarkt nicht zur Disposition zu stellen. Darüber hinaus bestand die EU auf der zeitlichen Trennung der Verhandlungen: Zunächst sollte der Austritt verhandelt werden, und erst im zweiten Schritt das künftige Verhältnis nach dem Brexit auf die Agenda rücken. Nur wenige hätten sich eine kompromissbereitere (4 Prozent) oder auch eine härtere (15 Prozent) Verhandlungsposition gegenüber Großbritannien gewünscht.

Frage: „Hätten sich die EU und die Bundesregierung in den Verhandlungen gegenüber Großbritannien kompromissbereiter zeigen und mehr Zugeständnisse machen sollen, hätten sie sich weniger kompromissbereit zeigen und weniger Zugeständnisse machen sollen oder war die Haltung gegenüber Großbritannien alles in allem richtig?“

Die EU und die Bundesregierung hätten sich in den  Verhandlungen gegenüber Großbritannien kompromissbereiter zeigen und mehr Zugeständnisse machen sollen  Bestätigung für Euro-Rettungspolitik.

Das Krisenmanagement in der Eurozone in den vergangenen zehn Jahren wird als Erfolg gesehen. Seit 2008 haben zunächst eine Finanz- und Wirtschaftskrise, ab 2010 dann eine Verschuldungs- und Bankenkrise die Europäische Währungsunion erschüttert. Die Währung selbst geriet dabei nicht in die Krise: Der Geldwert und der Außenwert des Euro blieben über das Krisenjahrzehnt hinweg stabil. Die von Deutschland unterstützte Rettungspolitik während der Verschuldungs- und Bankenkrise der vergangenen Jahre, einschließlich der von Deutschland übernommenen Haftungsrisiken, wird von einer sehr großen Mehrheit von 83 Prozent der Unternehmen unterstützt. Die Euro-Zonen-Staaten haben seit 2010 das maßgeblich von der Europäischen Zentralbank geleistete Krisenmanagement durch Rettungspakete für einzelne Mitglieder sowie die Schaffung des permanenten Europäischen Stabilisierungsmechanismus (ESM) unterstützt. Nur 16 Prozent der Unternehmen halten die Euro- Rettungspolitik für nicht richtig.

Frage: „Deutschland hat in den vergangenen Jahren im Rahmen der verschiedenen Rettungsschirme im Euroraum Haftungsrisiken in Höhe von mehreren hundert Milliarden Euro auf sich genommen, um den Euro zu stabilisieren und die Euro-Zone zusammenzuhalten. Ist das aus Ihrer Sicht grundsätzlich richtig oder nicht richtig?“

Dass Deutschland in den vergangenen Jahren im Rahmen der verschiedenen Rettungsschirme im Euro-Raum  Haftungsrisiken in Höhe von mehreren hundert Milliarden Euro auf sich genommen hat, um den Euro zu stabilisieren und die Euro- Zone zusammenzuhalten, finden grundsätzlich.

Die Veröffentlichung ist kein Leitartikel. Es spiegelt ausschließlich den Standpunkt und die Argumentation des Autors wider. Die Publikation wird in der Präsentation vorgestellt. Beginnen Sie in der vorherigen Ausgabe. Das Original ist verfügbar unter: dgap.org

GEOMETR.IT

1. Somewhere between the Prut and Dniester river

in Danube 2019 · EN · Europe 2019 · Moldova 2019 · Politics 2019 · Skepticism 2019 29 views / 5 comments

Danube        Europe      Ex-USSR         Moldova       

GEOMETR.IT  neweasterneurope.eu

* «All the war-propaganda, all the screaming and lies and hatred, comes invariably from people who are not fighting.» George Orwell

The local political-business elite is doing everything in its power to halt the finalisation of the formation of the Moldovan nation. While looking to the West, the elites have had the same role as the “Green Barons” of the kolkhoz nomenclature.

The issue of a common identity in the Republic of Moldova is the country’s greatest problem. While It is a multi-ethnic country, the main question still remains – who are the Moldovans? Part of a greater Romanian nation or a separate different nation? If it is the second, then – what is their place in Europe? Next to Russia or in the Western world?

According to the national census of 2014, some 75 per cent of the citizens declare themselves as Moldovans. Some 7 per cent stated they were Romanian. The remaining group is characterised as Russian speakers – Ukrainians (6.6 per cent), Gagauzes (4.6 per cent), Russians (4.1 per cent), Bulgarians (1.9 per cent) and other smaller groups. It seems three quarters of the population form a titular nation and the situation is not as complex.

  • Meanwhile, Moldova remains divided politically between proponents of closer integration with Russia or the West. It is interesting, and at the same time frightening, to look at the Barometer of Public Opinion from November 2017. It showed that 25 per cent of the group that defines themselves as Moldovan, support a unification with Russia.
  • While another 25 per cent of that group would like to be incorporated into Russia. This creates a geopolitical crack. At the same time, it is problematic that half of the titular nation does not see a point in the further existence of their country.
  • This is a consequence of the country’s history and the dealings of the modern political-business elite, who are the main beneficiary of such a state. It managed to create a governing system that is based on this identity split. Different political-business groups keep sustaining a tense situation. Because of this Moldova has geopolitics instead of politics. Instead of raising questions about running the state, economical solutions or  the relationship between regime and citizens, there are questions about alliances with Russia or EU and NATO.
  • This is one of the reasons the so called “theft of a century” (where one billion US dollars vanished from three banks) did not lead to a change in power. At the same time the population of the country has dropped by 20 per cent in the last 25 years (from 3.6 million in 1991 to 2.9 million in 2014). The reasons for this are a lower birth rate and mass economical migration

The modern Republic of Moldova is the heir of the Moldavian Soviet Socialist Republic. These are the lands of the left bank of the Prut river, where the Principality of Moldavia developed in late Medieval times. It soon became dominated by Turkey. In 1812, the eastern part of the Principality between the Prut and Dniester rivers was annexed by Russia.

The western half combined with the Wallachian Principality to form Romania. From that time onwards, the location of the contemporary Republic of Moldova has been part of a political and ideological argument between Moscow and Bucharest. It was part of the Romanian state only in the interwar period.

The political life in the Republic of Moldova is divided into three approaches.

  • The first is post-Soviet Moldovanism – following an idea created in the Soviet Union, where the Moldovans are a historical nation from the late medieval period, with a civilisation related to Russia.
  • The second approach is unionism – which views the Romanian speaking people of Bessarabia as a part of the Romanian nation.
  • The third one is pragmatic state patriotism. Only the two first approaches control social emotions, motivating supporters to engage in political and civic activities. The third approach is hard to define as a concept.
  • Even though this neutral patriotism was supported by most of the society it was never accepted by the local intelligentsia. There were no symbols or slogans its supporters could rally around. Attempts to create them quickly ended in shame. This approach was utilised politically by the local business elites, which at times avoided the topic of identity or compromised its own narrative in order to loot the state.

If we were to examine the political dynamic of the Moldovan Republic using the criteria of identity, it would look as following: The collapse of the Soviet Union and building of the new state was a time of unionist triumph. Then in the years 1994-2001, state patriotism dominated represented by the Agrarian-Democratic party (the old kolkhoz nomenclature – “green barons”).

This was taken up later by center-right parties who would refer to Romanian cultural ties, without questioning Moldovan statehood. It is in this period Moldova became the poorest country in Europe, becoming associated with trading organs and human trafficking. As a consequence the pro-Russian Moldovanism took over in 2001.

The Communist party of the Republic of Moldova, that declared it wanted to join the Union of Belarus and Russia, received a constitutional majority. However, the communists led by Vladimir Voronin declined to sign the Kremlin plan to solve the Transnistrian conflict. A plan that would most likely bind Moldova with Russia forever. Forced into an ideological U-turn, they chose the state patriotic approach and looked for allies in the West, while remaining hostile and distant towards Romania. The communists did not manage to stay in power owing to their own greediness. It hampered the realisation of the ambitions and interests of young people and a new business class. In 2009, after the “April revolution”, they returned power to a coalition of parties that represented state patriotism combined with a light unionism. The main idea that united these groups and attracted voters was European integration.

Would-be patriotism

Post-Soviet moldovanism and unionism attract people to the streets and catch the attention of international media. The silent majority of Moldovans however, were proponents of state patriotism. Its fundamental notion is that the people in the Republic have a unique and different historical experience that resulted in having their own country. It is inside of it they should find solutions.

This attitude has had different colours – sometimes lightly pro-Russian and at times Romanian. Sometimes it was wholly dependent on avoiding any difficult issue. It was said that Moldova is a too small of a country to enter large scale politics. Because of its geopolitical location it should keep good relations with both Russia and the West.

In the first years after the Transnistrian war, Moldovans turned away from national ideology or any civilisational ideas.

  • This comfort was provided by the Agrarian-Democratic party which attempted to sustain a compromise over the most difficult issues. Sometimes through avoiding  the topic entirely like in the naming of the language (Moldovan or Romanian? A compromise became “state language”).
  • In the official rhetoric the focus was on the economy, which meant taking care of their own interests. Piotr Shornikov, a pro-Russian historian active in Moldovan politics of the 1990s, once told me: “You could spread any ideology, unless you attempted to privatise a vineyard the Agrarians were fine”

In the 1998 elections the communists managed to enter parliament for the first time, while the Agrarian-Democratic party began dissolving into smaller fractions. What came out of it was a eclectic center-right coalition that included the pro-Romanian forces. This resulted in political chaos and frequent government changes every other month. The economic and social  effect of this period was so fatal, Moldovans handed power over to the Communist Party.

The publication is not an editorial. It reflects solely the point of view and argumentation of the author. The publication is presented in the presentation. Start in the previous issue. The original is available at:  neweasterneurope.eu

GEOMETR.IT

A globe-spanning Orwellian network

in Conflicts 2019 · Europe 2019 · Nation 2019 · Politics 2019 · USA 2019 · YOUTUBE 2019 26 views / 7 comments

Germany       Europe        USA     World     

GEOMETR.IT  informationclearinghouse.info

* “The problem with the world is that the intelligent people are full of doubts, while the stupid ones are full of confidence.”   Charles Bukowski

January 14, 2019 “Information Clearing House” –     Secretary of State Mike Pompeo told reporters on Saturdaythat the government under Venezuela’s recently re-inaugurated president Nicolas Maduro is “illegitimate”, and that “the United States will work diligently to restore a real democracy to that country.”

Pompeo’s remarks, which were echoed by Trump’s National Security Advisor John Bolton, are interesting for a couple of reasons. The first is because Venezuela’s presidential election in May of last year (which incidentally was found to have been perfectly legitimate by the international Council of Electoral Experts of Latin America) was actively and aggressively meddled in by the US and its allies. The second is that while the US government is openly broadcasting its intention to keep interfering in Venezuela’s political system, it continues to scream bloody murder about alleged Russian interference in its own democratic process two years ago.

What is the difference between the behavior of the United States, which remains far and away the single worst offender in foreign election meddling on the planet, and what Russia is accused of having done in 2016? According to a comment made by former CIA Director James Woolsey last year, it’s that the US interferes in foreign democracies “for a very good cause.”

And that’s really the only argument that empire loyalists have going for them on this subject. The US is different because the US has moral authority. It’s okay for the US to continue to interfere in the political affairs of foreign nations while it would be an unforgivable and outrageous “act of war” for a nation like Russia to do the exact same thing, because the US is countering the interests of the Bad Guys while Russia is countering the interests of the Good Guys. Who decided who the Good Guys and Bad Guys are in this argument? The US.

This “What we do is good because we’re the Good Guys” faith-based doctrine was regurgitated with full-throated zealotry in a recent speech given by Pompeo in Cairo, in which he cited “America’s innate goodness” in making the absolutely ridiculous claim that “America is a force for good in the Middle East” which has been “absent too much” from the region previously. America’s nonstop deadly interventionism in the Middle East is “good”, because America is “innately good”.

America’s constant military interventionism, election interference and other nastiness are painted as Good Things done by Good Guys to fight the Bad Guys. The argument, when you boil it right down, is that if America wasn’t constantly starting wars, invading sovereign nations, staging coups, sponsoring proxy conflicts, arming terrorists, bombing civilians, torturing people, implementing starvation sanctions on impoverished populations, pointing nuclear weapons everywhere, spying on us all with a globe-spanning Orwellian surveillance network, interfering in foreign elections, and patrolling the skies with flying death robots, the Bad Guys might win.

Sort of makes you wonder who the Bad Guys really are, huh?

Things our foreign policies are not about: 
* values 
* freedom 
* terrorism 
* democracy 
* human rights

Things our foreign policies are about: 
* profit 
* Wall Street 
* Imperialism 
* natural resources 
* global economic dominance

— Lee Camp [Redacted] (@LeeCamp) December 30, 2018

The theme of Good Guys fighting Bad Guys resonates with a population that has been raised for generations on Hollywood films featuring a handsome action hero emerging victorious after a ninety-minute struggle and karate kicking an ugly villain off a cliff before kissing the pretty girl, but it doesn’t accurately reflect the reality we actually live in.

Our world is dominated by extremely powerful people who are motivated not out of interest in good or evil but a drive toward power and profit which is completely disinterested in morality of any kind, and the empires they build for themselves have their foundations on the backs of ordinary people who are just trying to get by. The majority of those extremely powerful people either live in the United States or have formed alliances with US power structures, and all their agendas in Asia, South America, the Middle East and elsewhere have nothing to do with “protecting democracy” or being a “force of good”, and everything to do with amassing more power.

YOUTUBE 2019: with a globe-spanning Orwellian surveillance network, interfering in foreign elections, and patrolling the skies with flying death robots, the Bad Guys might win.

The publication is not an editorial. It reflects solely the point of view and argumentation of the author. The publication is presented in the presentation. Start in the previous issue. The original is available at:  informationclearinghouse.info

GEOMETR.IT

BRAK ZAGROZENIA

in Conflicts 2019 · PL · Polska 2019 · Skepticism 2019 · Sykulski 2019 28 views / 4 comments

Germany       Europe            Ukraine      World         Ex-USSR         

GEOMETR.IT  geopolityka.net

* Myśli niektórych ludzi są tak płytkie, że nie sięgają nawet ich głowy. więcej. Stanisław Jerzy Lec – Myśli nieuczesane. Wszystkie

Z cyklu Geopolityka zapraszamy do obejrzenia kolejnego interesującego wykładu dr Leszka Sykulskiego pt.:”Nowa zimna wojna” a bezpieczeństwo Polski”. Pierwotnie spotkanie miło mieć charakter debaty, na której dr. Leszek Sykulski miał rozmawiać z gen. Waldemarem Skrzypczakiem. Niestety z przyczyn technicznych Pan Generał nie dał rady dotrzeć na to spotkanie. Mimo tego merytoryczna wartość jaką niesie dr Leszek Sykulski jest zawsze warta obejrzenia i posłuchania.

Bezpieczeństwo ma charakter podmiotowy. Jest podstawową potrzebą człowieka i grup społecznych, a także istotną potrzebą państwa i systemów międzynarodowych. Jego brak budzi poczucie niepewności i zagrożenia.

Taki charakter bezpieczeństwa sprawia, że każdy z wymienionych podmiotów stara się oddziaływać na swoje otoczenie zewnętrzne i sferę wewnętrzną oraz monitorować i usuwać zagrożenia. Tak więc wyodrębniamy bezpieczeństwo wewnętrzne, które oznacza stabilność i harmonijność państwa bądź systemu, oraz bezpieczeństwo zewnętrzne, które oznacza brak zagrożenia.

Dlatego bezpieczeństwo wewnętrzne i zewnętrzne składa się na ogólne pojęcie bezpieczeństwa.

  • W praktyce mamy do czynienia z dwojakim rozumieniem bezpieczeństwa. Pierwsze – negatywne, określane jako brak zagrożeń i koncentruje się głównie na analizowaniu oddziaływań w celu ochrony przed zagrożeniami, dla istotnych wartości wewnętrznych.
  • Drugie – pozytywne, które postrzega kształtowanie pewności przetrwania, posiadania i swobód rozwojowych. Jedną z podstawowych formuł kategorii bezpieczeństwa w nauce o stosunkach międzynarodowych jest pojęcie bezpieczeństwa międzynarodowego.

Według wydawanego przez Międzynarodową Akademię Dyplomatyczną w Paryżu Dictionnaire Diplomatique idea bezpieczeństwa międzynarodowego to właściwe każdemu narodowi i każdemu państwu pragnienie bycia zabezpieczonym w razie agresji; opiera się na posiadanej przez państwo pewności, że nie będzie obiektem agresji lub że w przypadku jej nastąpienia otrzyma natychmiastową i skuteczną pomoc ze strony innych państw.

Dictionnaire Diplomatique stwierdza, że bezpieczeństwo będzie tym większe, im pokój będzie lepiej zabezpieczony. Wynika z tego, że bezpieczeństwo międzynarodowe oznacza nie tylko ochronę indywidualnego bezpieczeństwa państwa, ale zarazem i przede wszystkim ochronę pokoju jako istotnej wartości oraz potrzeby państw i systemów międzynarodowych.

W takiej sytuacji oczywiste wydaje się stwierdzenie, że współcześnie pokój jest istotną wartością, która wzbogaca i konkretyzuje treść bezpieczeństwa międzynarodowego. Pokój staje się bezwzględnym warunkiem zapewnienia przetrwania państw i systemów międzynarodowych, tym samym gwarantuje ich stabilność i bezpieczeństwo.

Youtube 2019: Okno na świat można zasłonić gazetą. Nowa zimna wojna a bezpieczeństwo

Publikacja nie jest redakcyjna. Odzwiercie dla towyłącznie punkt widzenia i argumentację autora. Publikacja zostałaza prezentowana w prezentacji. Zacznij od poprzedniego wydania. Oryginał jest dostępny pod adresem: geopolityka.net

GEOMETR.IT

Za działania w polityce

in Germany 2019 · Nation 2019 · PL · Politics 2019 · Polska 2019 · Skepticism 2019 24 views / 3 comments

Danube      Germany     Great Britain  Europe     Ex-USSR         Moldova       Polska

GEOMETR.IT  isp.org.pl

* Były to czasy najlepsze i były to czasy najgorsze, był to wiek mądrości i był to wiek głupoty, była to epoka wiary i była to epoka ateizmu, był to wiek oświecenia i był to wiek ciemnoty; była to wiosna nadziei i razem zima rozpaczy…” -Charles Dickens, Opowieść o dwóch miastach-

Poparcie Rosjan dla bezpośredniego zaangażowania ich kraju w konflikt na Ukrainie jest znikome. Rosjanie nie chcą zaostrzania kryzysu, wynika z najnowszych badań Instytutu Spraw Publicznych i Fundacji Bertelsmanna przeprowadzonych w Rosji, Polsce i Niemczech. Pokazują one także, że mitem jest, jakoby Polacy i Niemcy różnie oceniali konflikt rosyjsko-ukraiński.

  • Wyraźna większość Rosjan sprzeciwia się wsparciu militarnemu Rosji po stronie separatystów we wschodniej Ukrainie. 69% spośród tych Rosjan, którzy uważają, że ich kraj powinien być w jakiś sposób zaangażowany w konflikt toczący się na Ukrainie, nie chce wysyłania rosyjskich oddziałów na Ukrainę.
  • „Największa grupa badanych Rosjan życzyłaby sobie, żeby ich kraj zachował neutralność i nie angażował się w te działania. Jedynie niewielki odsetek badanych, którzy popierają zaangażowanie Rosji po stronie separatystów, wspiera wysłanie na Ukrainę rosyjskich żołnierzy, co – jak wiadomo – trwa od wielu miesięcy”, opisywał podczas prezentacji wyników, która odbyła się 16 kwietnia wyniki Łukasz Wenerski, ekspert ISP do spraw polityki wschodniej.
  • Łącznie bezpośredni udział wojsk rosyjskich w walkach popiera zaledwie 7% badanych Rosjan. „Jest to wyraźne, choć pośrednie – oficjalnie rosyjski rząd zaprzecza udziałowi swoich wojsk w walkach w Donbasie – zanegowanie agresywnej polityki Kremla, co stawia w innym świetle przekonanie, że działania prezydenta Władimira Putina cieszą się bezwzględnym poparciem ogromnej części społeczeństwa rosyjskiego, i może być źródłem nadziei na to, że Rosja i Zachód nie są skazane na konflikt.”, tłumaczył Jacek Kucharczyk, Prezes ISP, komentując wyniki badania. Badanie pokazuje, również, że Rosjanie źle ocieniają stosunki z Polską i Niemcami.

Z kolei badanie przeprowadzone w Polsce i Niemczech za błędną pozwala ocenić  zadomowioną opinię, że polityka wschodnia ponownie mocno dzieli oba państwa. Polacy i Niemcy w sprawie Rosji patrzą w tym samym kierunku.

Polacy i Niemcy są zgodni w ocenie, że relacje ich kraju z Rosją są złe. Twierdzi tak w każdym kraju ponad dwie trzecie badanych (78%). Oba społeczeństwa zauważają także znaczne pogorszenie się wzajemnych relacji z Rosją.

Respondenci w obu krajach są także zgodni, że to nie sama Ukraina jest odpowiedzialna za konflikt. Kiedy jednak Polacy odpowiedzialność za kryzys przypisują głównie Rosji (61%). Niemcy są podzieleni w opiniach – porównywalne grupa (39%) dostrzega odpowiedzialność po stronie rosyjskiej, co po obu stronach: rosyjskiej i ukraińskiej (43%).

„Bardzo negatywne doświadczenia historyczne powodują, że Polacy obawiają się rosyjskiego zagrożenia militarnego dla Polski”, opisywała wyniki badań dr Agnieszka Łada, kierownik Programu Europejskiego Instytutu Spraw Publicznych. Jak pokazują wyniki sondaży, dostrzega je 78% Polaków, gdy wobec Niemiec wskazuje na nie 41% mieszkańców tego kraju.

Polacy są też o wiele bardziej krytyczni w ocenach polityki własnego rządu w kontekście konfliktu rosyjsko-ukraińskiego niż Niemcy. Tylko co czwarty badany Polak ma pozytywne zdanie na temat działań polskiego rządu, podczas gdy ponad połowa prezentuje opinie negatywne (51%). „Na takie oceny wpływ ma jednak przede wszystkim generalny krytycyzm Polaków wobec polityków.

  • Złe noty wystawiana za działania w polityce wschodniej to, w tym wypadku, w dużej mierze skutek ogólnego zniechęcenia wobec polityki w Polsce”, tłumaczył dr Jacek Kucharczyk. Badania wykazują, że opinie Niemców na temat postępowania rządu federalnego są natomiast w większości pozytywne (53%).
  • Źle politykę niemieckiego rządu ocenia 40% respondentów. „W obu krajach w grupie osób, które nie popierają polityki rządu, są zarówno ci, którzy uważają, że powinna być ona ostrzejsza wobec Rosji, jak i ci, którzy sądzą, że jest zbyt antyrosyjska”, mówił Kucharczyk.Raczej negatywnie niż pozytywnie Polacy oceniają także politykę niemieckiego rządu w kontekście kryzysu. Zdaniem Łady, nie ma w tym nic dziwnego. „W polskiej debacie publicznej, a zwłaszcza w doniesieniach medialnych można bez przerwy usłyszeć, że Niemcy prowadzą działania prorosyjskie i ustępują Putinowi. Stąd Polacy mają na temat działań Berlina opinie gorsze niż sami Niemcy”, ocenia. Analiza wyników badań wskazuje, że prawie dwa razy więcej Niemców niż Polaków ocenia politykę niemieckiego rządu pozytywnie (53% do 28%).

Wnioski z badań pokazują także, że w obu krajach nie ma poparcia dla redukowania sankcji wobec Rosji. Większość Polaków i Niemców jest za jednym z dwóch rozwiązań: albo zaostrzeniem sankcji, albo utrzymaniem ich na obecnym poziomie. W Niemczech jednak odsetek badanych, którzy opowiadają się za zaostrzaniem i za łagodzeniem sankcji jest dokładnie taki sam (23%), kiedy w Polsce pięć razy więcej respondentów chciałoby zaostrzenia sankcji niż ich złagodzenia.Pomimo tego, że oba społeczeństwa nie są chętne do pomocy Ukrainie, jeśli miałoby to oznaczać pogorszenie się relacji z Rosją, Polacy i Niemcy chcą wspierać Ukrainę gospodarczo (odpowiednio 56% i 55%). Ale ani Polacy ani Niemcy nie chcą wysyłać wsparcia militarnego (przeciw niemu jest 56% pytanych Polaków i 82% Niemców). „To jasny sygnał, że oba społeczeństwa nie chcą zaostrzać konfrontacji z Rosją”, komentował Kucharczyk.

Joachim Fritz-Vannahme, szef Programu Przyszłość Europy Fundacji Bertelsmanna podkreślał: „Oba społeczeństwa, Polacy i Niemcy, nie są może w wielu kwestiach zgodni, ale widać też pewną spójność. Rządy w Warszawie i Berlinie powinny brać to pod uwagę, tworząc swoją politykę wobec Rosji. Polacy i Niemcy mają wiele wspólnych interesów, popierają te same działania polityczne, choć czynią to w różnym stopniu. Polska i Niemcy są więc predestynowane do bycia motorem europejskiej polityki wobec Rosji.”

„Przeprowadzone w obu krajach identyczne sondaże rozwiewają narosłe w ostatnich miesiącach mity, jakoby Polaków i Niemców tak wiele różniło w ocenie konfliktu”, tłumaczyła Łada. „Takiemu fałszywemu postrzeganiu sprzyjają wybiórcze relacje medialne na temat stanowiska władz drugiego kraju oraz pomijanie kontekstu wypowiedzi cytowanych polityków.

Powoduje to, że odbiorcy otrzymują niepełny, a w konsekwencji często kreują sobie fałszywy obraz stanowiska rządu oraz społeczeństwa sąsiada.” Zdaniem Łady, wyniki badań wskazują tymczasem na wiele podobieństw. „Oczywiście, odsetki odpowiedzi nie są zawsze identyczne, w niektórych przypadkach różnią się znacznie. Ale różnice te można wytłumaczyć. Nie demonizujmy więc, że w poglądach jakoś drastycznie od siebie odbiegamy. Raczej zastanówmy się, jak te podobne opinie wykorzystać we współpracy na rzecz przezwyciężania konfliktu i wspierania Ukrainy”, zachęcała Agnieszka Łada.

Publikacja nie jest redakcyjna. Odzwiercie dla towyłącznie punkt widzenia i argumentację autora. Publikacja zostałaza prezentowana w prezentacji. Zacznij od poprzedniego wydania. Oryginał jest dostępny pod adresem: isp.org.pl

GEOMETR.IT

Oft schaffen europäische Erfindungen

in DE · Europe 2019 · Germany 2019 · Politics 2019 · Russia 2019 · Skepticism 2019 · The Best 2019 26 views / 3 comments

Danube      Germany     Great Britain  Europe              

GEOMETR.IT  oaoev.de

* Ist dem deutschen Hang zur Rückfälligkeit kein heilsames Kraut gewachsen? Ist uns, die wir immer noch von letzten Ausflügen ins Absolute beschädigt sind, immer noch kein ziviler Umgang mit In- und Ausländern möglich? Was fehlt uns Deutschen bei all unserem Reichtum?

Günter Grass

Der Ost-Ausschuss – Osteuropaverein der Deutschen Wirtschaft (OAOEV) schlägt eine „Neue Agenda“ für die wirtschaftliche Zusammenarbeit zwischen Deutschland, der EU und Russland vor. “Wir leben in einem Jahrhundert, das kein europäisches, sondern ein asiatisches sein wird. Umso mehr sind wir darauf angewiesen, dass wir als Europäer enger miteinander kooperieren. Russland ist hier ein unverzichtbarer Partner”, sagte der OAOEV-Vorsitzende Wolfgang Büchele bei der Vorstellung eines 30-seitigen Positionspapiers in Berlin. Es trägt den Titel „Gemeinsame Interessen definieren – gemeinsame Projekte umsetzen: Eine neue Agenda für die europäisch-russischen Wirtschaftsbeziehungen“.

Es gehe darum, über die gravierenden tagespolitischen Konflikte hinaus den Blick auf gemeinsame Ziele zu öffnen und wieder eine positive Zukunftsvision zu entwickeln. „Um die Zukunft gemeinsam zu gestalten, brauchen wir eine gemeinsame Strategie, eine neue Agenda für die europäisch-russischen Beziehungen”, so Büchele.

15 Themenfelder mit Kooperationsmöglichkeiten

Das Positionspapier erläutert 15 große Themenfelder, auf denen eine Zusammenarbeit mit Russland bereits stattfindet und großes Potenzial verspricht. Dazu gehören Maßnahmen zur Steigerung der Arbeitsproduktivität, zur Digitalisierung der Wirtschaft, Agrarwirtschaft und Klimaschutz, die Erforschung des Weltraums, Energie- und Rohstoffsicherheit, Medizin und Mobilität. „In allen genannten Feldern können innovative Unternehmen aus der EU und Russland gemeinsam an Lösungen arbeiten.

Und zum Teil tun sie dies bereits heute sehr erfolgreich”, betonte Büchele.

Ein gutes Beispiel sei das Thema Digitalisierung. „Russland ist mit rund 90 Millionen Nutzern der größte E-Commerce-Markt Europas. Das Land hat Internet-Konzerne, die auf Augenhöhe mit amerikanischen und chinesischen Anbietern agieren. Hier sollten wir die Zusammenarbeit stärken”. Zu den vielversprechenden Arbeitsfeldern gehörten hier etwa die Themen autonomes Fahren und E-Medizin. In einem Flächenland wie Russland, mit riesigen Entfernungen zwischen einzelnen Städten und bis zum nächsten Arzt, gebe es dafür einen enormen Bedarf.

Mit der 2017 gestarteten Deutsch-Russischen Digitalisierungsinitiative GRID hat der OAOEV zusammen mit deutschen und russischen Partnern bereits eine gemeinsame Plattform aufgebaut. In den vergangenen Monaten neu begonnen wurde zudem eine gemeinsame Initiative zur Harmonisierung der Technischen Reglements. „Zusammen mit dem russischen Unternehmerverband arbeiten wir daran, die technischen Reglements beider Länder anzunähern. Jeder kleine Schritt nach vorne hilft hier russischen und europäischen Unternehmen noch erfolgreicher zu werden”, erläuterte Büchele.

Ein riesiges, gemeinsames Arbeitsfeld sei auch der Agrar- und Ernährungssektor: „Russland ist der wichtigste Getreideproduzent in Europa und spielt eine enorme Rolle für die Welternährung. Gemeinsam können wir klimaresiliente Pflanzen entwickeln, um die Ernteerträge zu steigern und die Folgen des Klimawandels zu begrenzen”, erläuterte Büchele. Ebenso notwendig und aussichtsreich seien gemeinsame Projekte zur Entsorgung atomarer Abfälle, zur Sicherung der Rohstoffversorgung der Zukunft und zur Weiterentwicklung der Bildungssysteme.

Bereits hervorragend laufe die Zusammenarbeit in der Weltraumforschung: „Alexander Gerst wäre ohne russische Technologie nie zur ISS gekommen”, erinnerte Büchele. „Eines Tages wird Ressourcenförderung im Weltraum Realität werden. Im Verbund mit Russland können wir da sehr viel für Europa erreichen”, so Büchele. Dass auch im Weltraum die Konkurrenz zunehme, habe gerade erst die erfolgreiche Landung eines chinesischen Satelliten auf der Mondrückseite gezeigt.
 
Gerade im Bereich der angewandten Forschung sieht Büchele für die EU und Russland erheblichen Verbesserungsbedarf: „Oft schaffen europäische Erfindungen in abgewandelter Form erst in den USA den Marktdurchbruch. Wir müssen als Europäer besser darin werden, marktfähige Produkte zu entwickeln. Auch hier können wir hervorragend mit den russischen Kollegen zusammenarbeiten.”

„Wir erhoffen uns von dieser ‚neuen Agenda’ einen positiven Impuls, der einmal den Blick über die tagespolitischen Blockaden hinaus öffnet”, erläuterte Büchele und lobte in diesem Zusammenhang zwei neue Initiativen der Bundesregierung. „Unsere Vorschläge fügen sich ein in aktuelle Anstrengungen der Bundesregierung, den Dialog mit Russland gerade über die Themen Forschung, Entwicklung, Wissenschaft zu intensivieren.”

Von 2018 bis 2020 findet das „Deutsch-Russische Jahr der Hochschulkooperationen und Wissenschaft“ statt, das durch das Auswärtige Amt koordiniert wird.  Gleichzeitig wurde Anfang Dezember von den Forschungsministerien beider Länder eine ambitionierte „Deutsch-Russische Roadmap für die Zusammenarbeit in Bildung, Wissenschaft, Forschung und Innovation“ für die nächsten zehn Jahre vereinbart.

„Es gibt also eine Vielzahl von positiven Beispielen, wo unsere Zusammenarbeit funktioniert und großes Potenzial hat. Diese positiven Projekte und die Chancen sind es, die wir stärker ins Bewusstsein heben müssen”, so Büchele.

   Die Veröffentlichung ist kein Leitartikel. Es spiegelt ausschließlich den Standpunkt und die Argumentation des Autors wider. Die Publikation wird in der Präsentation vorgestellt. Beginnen Sie in der vorherigen Ausgabe. Das Original ist verfügbar unter: oaoev.de

GEOMETR.IT

Hitting Europe where is vulnerable

in EN · Germany 2019 · Nation 2019 · Politics 2019 · Polska 2019 · Trump 2019 · USA 2019 23 views / 3 comments

Europe

GEOMETR.IT  ecfr.eu

* “It may be that the most striking thing about members of my literary generation in retrospect will be that we were allowed to say absolutely anything without fear of punishment.»Kurt Vonnegut

  • Berlin and Warsaw have very different ideas about how to respond to the challenge Trump’s presidency poses to Europe. While Germany emphasises the need to strengthen Europe’s resilience and unity, the Polish response has been to embrace the opportunities of the new political reality and enhance its bilateral partnership with the US.
  • These differing approaches may aggravate the crisis in the Polish-German bilateral relationship and negatively affect the European Union’s defence integration and arms control policies.
  • Warsaw should use NATO as the framework for discussions on strengthening the American military presence in Poland. Germany should be open to a strategic debate on the issue and no longer hide behind concerns about the NATO-Russia Founding Act (which Russia has abrogated).
  • Instead of talking about “European sovereignty”, Poland and Germany should join other member states in clearly defining the vulnerabilities that the EU as a whole must address, including those resulting from US policy.

For most Europeans, it is now obvious that the foreign policy of US President Donald Trump threatens the global liberal order. Trump’s hostility towards multilateral arrangements and his unilateral “America First” policy directly oppose the European Union’s interests and principles in many areas – from the Paris climate accord and the Iran nuclear deal to free-trade agreements and the Intermediate-Range Nuclear Forces (INF) Treaty. His foreign policy has also sparked debate in Europe on the EU’s defence capabilities and role in the world, including on whether “European sovereignty” can offset the United States’ apparent abandonment of its traditional role as guarantor of the liberal order.

Trump’s behaviour is also hitting Europe where it is most vulnerable – unity and cohesion between member states – at a delicate moment. As movements that attack the pro-EU mainstream are becoming increasingly popular in many European countries, Trump’s unilateralism and his emphasis on the nation state as the natural actor in international affairs are strengthening their nationalist narratives. Moreover, Trump’s attacks on Brussels align perfectly with the calls for emancipation from the EU’s supposed dictates from countries such as the United Kingdom, Poland, Hungary, and Greece.

The US president’s power to deepen this divide in Europe – which is probably more severe than that created by the 2003 US-led invasion of Iraq – should not be underestimated. Nowhere can this be seen more clearly than in the relationship between Germany and Poland.

At stake is much more than bilateral relations between two neighbouring countries. In many ways, the Polish-German relationship forms the principal bridge between east and west, connecting two still rather different parts of the EU. Indeed, as the relationship is key to the future of the European project in many respects, the current crisis between Poland and Germany is a problem for the whole bloc. And Trump’s behaviour threatens any attempt to ease tensions between them.

This paper analyses the Poland-Germany relationship in the context of their approaches to US foreign policy and, more broadly, their evolving perceptions of America as a global player and a partner of the EU. It pays particularly close attention to the ways in which Polish and German policies on the US have affected their EU defence ambitions and their attitudes towards multilateralism and Russia.

Trump’s actions have brought about intense debates, new initiatives, and even important shifts in the foreign policies of Germany and Poland – which often have opposing priorities. While there remains a real possibility of a collapse in their relationship due to increasing mistrust, Berlin and Warsaw continue to have significant shared interests.

CRISIS IN THE GERMAN-POLISH PARTNERSHIP

Beginning in the mid-1990s, Germany was the most influential advocate of Polish accession to the EU and eastern enlargement more broadly. Poland’s interest in protecting its independence by joining the EU and NATO aligned with Germany’s desire to create a relationship with its eastern neighbours that was close as that with those to the west. Since 2004, when Poland and nine other eastern European states joined the EU, Polish-German relations have centred on Poland’s aim to create a “partnership for Europe” with Germany, as well as Berlin’s promise to treat Warsaw and Paris as equally important.

Yet, today, the relationship is widely viewed as being weaker than at any time since 1989 – so weak that it hampers efforts to re-energise the European project. This could be seen at the November 2018 celebrations marking the centenary of Polish independence, during which Polish President Andrzej Duda visited Berlin for a two-day conference on Germany’s policy on Poland since 1918. Meant as a symbol of re-engagement and goodwill, the trip ended in disaster. Duda perceived German journalists’ questions about the Polish approach to the rule of law as provocative, while his audience booed his criticism of the EU.

Similarly, Poland’s ambassador to Berlin irked his hosts by describing the last 100 years of German policy on Poland as a “single catastrophe”. Made in the presence of German Foreign Minister Heiko Maas, this claim appeared to dismiss the three decades in which Berlin had pursued reconciliation with Warsaw and a constructive neighbourhood policy.

Taken together, these two events form a microcosm of the crisis in Polish-German cooperation that began in 2015, when the right-wing, populist Law and Justice Party (PiS) came to power in Poland. In many ways, the crisis stems from the differing trajectories the sides have embarked on in their respective European policies. In his January 2016 speech on Polish foreign policy priorities, then foreign minister Witold Waszczykowski named the UK as Poland’s key diplomatic partner in Europe. In the preceding 25 years, his predecessors had named Germany in this role.

While Warsaw’s rhetoric on Berlin has fluctuated during the last three years, mutual mistrust and major policy differences have continued to define their relationship, reflecting a deeper change in their perceptions of the EU. The PiS government has challenged the idea of closer EU cooperation, defended Polish national sovereignty against Brussels and Berlin, and rejected Germany’s role as the key power in the bloc.

Disputes between the European Commission and the Polish government over the latter’s alleged violations of the rule of law, the Nord Stream 2 energy pipeline, and migration policy have overshadowed bilateral relations between Poland and Germany. As Warsaw criticised Berlin for its alleged dominance of the EU and demanded reparations for the second world war, German political elites complained about Poland’s refusal to cooperate on migration policy and its apparent lack of interest in improving the bilateral relationship.

Germany’s recent leadership in managing European crises has triggered a domestic debate about how to readjust German foreign and security policy to better fulfil this role. For instance, Germany has been instrumental in forging EU unity on Russia sanctions policy, contributed greatly to strengthened NATO deployments in eastern Europe, and, most recently, advanced the debate on European sovereignty in response to dramatic shifts in US foreign policy.

As German political scientist Gunther Hellmann put it, “eine neuartige Erfahrung wird dabei sein, dass sich die Bundesrepublik nicht mehr automatisch auf die institutionellen Fixpunkte NATO und EU oder die Führungsleistungen zentraler Verbündeter wie die USA oder Frankreich verlassen kann, die der deutschen Außen- und Sicherheitspolitik in den vergangenen Jahrzehnten Orientierung und Entlastung lieferten” (it will be a new experience for Germany to be unable to automatically rely on institutions such as NATO or the EU and the leadership of major allies such as the US or France, which in past decades have provided orientation and relief to German foreign and security policy).

While they have yet to determine the direction and scope of the rhetorical and political changes this requires, political elites in Berlin are increasingly aware of the implications of their country’s pivotal position in the EU.

The publication is not an editorial. It reflects solely the point of view and argumentation of the author. The publication is presented in the presentation. Start in the previous issue. The original is available at: ecfr.eu/

GEOMETR.IT

Go to Top